Category Archives: ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Η Τυνησία απαγορεύει τις πλαστικές σακούλες μιας χρήσης

Σε μια προσπάθεια να μειωθούν τα πλαστικά απορρίμματα, οι καταναλωτές στην Τυνησία δεν θα είναι πλέον σε θέση να χρησιμοποιούν πλαστικές σακούλες μιας χρήσης στα σούπερ μάρκετ. Πρόκειται για την πρώτη αραβική χώρα που λαμβάνει ένα τέτοιο μέτρο.Κάθε χρόνο, οι Τυνήσιοι χρησιμοποιούν ένα δισεκατομμύριο πλαστικές σακούλες, παράγοντας 10.000 τόνους αποβλήτων. Περίπου το ένα τρίτο από αυτές (315 εκατομμύρια) προέρχονται από τα σούπερ μάρκετ. Η εξάλειψη αυτών των σακουλών από τον καταναλωτικό κύκλο αναμένεται να βελτιώσει σημαντικά την κατάσταση.Το υπουργείο Τοπικών Υποθέσεων και Περιβάλλοντος, επηρεασμένο από περιβαλλοντικές ομάδες, υπέγραψε συμφωνία με τις μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ για τη σταδιακή κατάργηση της παραγωγής και χρήσης των πλαστικών σακουλών, με τέτοιο τρόπο που δεν θα βλάψει τις επιχειρήσεις ή θα ταλαιπωρήσει τους καταναλωτές.«Οι διαπραγματεύσεις μας με τους υπευθύνους των σούπερ μάρκετ δεν πήραν πολύ χρόνο. Οι πολίτες θα πρέπει να αλλάξουν τις συνήθειές τους και να συνειδητοποιήσουν τη σημασία της προστασίας του περιβάλλοντος», δήλωσε ο Τυνήσιος υπουργός Περιβάλλοντος, Ριάντ Μουαχέρ.Τα εργοστάσια που παράγουν σακούλες μιας χρήσης θα πραγματοποιήσουν μετάβαση στην κατασκευή βαρύτερων πλαστικών σακουλών οι οποίες θα πωλούνται στα σούπερ μάρκετ και δεν θα διανέμονται δωρεάν, όπως και οι υφασμάτινες σακούλες. Η ελπίδα είναι ότι το κόστος θα ενθαρρύνει τους αγοραστές να φέρνουν από το σπίτι επαναχρησιμοποιούμενες τσάντες ή παραδοσιακά ψάθινα καλάθια. Η ιδέα πίσω από τα πιο βαριά πλαστικά είναι ότι δεν παρασύρονται από τον άνεμο όσο το λεπτό πλαστικό, μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν αρκετές φορές, και δεν εκλαμβάνονται συχνά ως τρόφιμα από τα ζώα.Η απαγόρευση δεν επηρεάζει προς το παρόν τις μικρές επιχειρήσεις λιανικής πώλησης ή τα περίπτερα.Let's block ads! (Why?)

Πόλεις και μνημεία στο σκοτάδι για την «Ώρα της Γης»

Από τον Πύργο του Άιφελ στο Βατικανό και την Ακρόπολη στην Αθήνα τα φώτα έσβησαν και το σκοτάδι κάλυψε τα πάντα σήμερα με αφορμή την πρωτοβουλία «Η Ώρα της Γης», ένα κίνημα που επεκτείνεται σε ολόκληρο τον κόσμο, με στόχο να αφυπνίσει τους κατοίκους του για την απειλή της υπερθέρμανσης του πλανήτη.Πόλεις και μνημεία βυθίστηκαν στο σκοτάδι στις 20:30 τοπική ώρα στο πλαίσιο της κινητοποίησης αυτής που εγκαινιάστηκε το 2007.Μεταξύ αυτών, οι πυραμίδες της Αιγύπτου, το Κρεμλίνο, ο Μπιγκ Μπεν και το βρετανικό κοινοβούλιο, το Μπλε Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη, η Βασιλική του Αγίου Πέτρου.Κάθε πολίτης κλήθηκε να σβήσει τα φώτα όπου κι αν βρισκόταν για μία ώρα και να ανάψει ένα κερί για να υπενθυμίσει την αναγκαιότητα ανάληψης δράσης κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη.Στο Παρίσι, τα φώτα του Πύργου του Άιφελ έσβησαν για 5 λεπτά, παρουσία πρωταθλητών, πρεσβευτών της υποψηφιότητας της γαλλικής πρωτεύουσας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024.«Ο Πύργος του Άιφελ φωτίστηκε εκ νέου όμως οι δράσεις για τον πλανήτη συνεχίζοντα» επισήμανε η WWF, η μη κυβερνητική οργάνωση που διοργάνωσε την εκδήλωση.Στη Γερμανία, περίπου 300 πόλεις συμμετείχαν στην κινητοποίηση. Στο Βερολίνο, η Πύλη του Βρανδεμβούργου, στην καρδιά της πρωτεύουσας, βυθίστηκε στο σκοτάδι όπως και το Δημαρχείο της πόλης.«Ξεκινήσαμε την Ώρα της Γης το 2007 για να δείξουμε στους ηγέτες μας ότι οι πολίτες ανησυχούν για την κλιματική αλλαγή. Αυτή η συμβολική στιγμή έχει εξελιχθεί σήμερα σε ένα παγκόσμιο κίνημα…» υπογράμμισε ο Σίνταρθ Ντας, διευθυντής της Ώρας της Γης.Let's block ads! (Why?)

Η υδάτινη πολιτεία της λίμνης Βουλιαγμένης που δεν έχει εξερευνηθεί ολοκληρωτικά

Οι περισσότεροι ίσως γνωρίσαμε τη λίμνη Βουλιαγμένης ως προορισμό για τις μεγαλύτερες ηλικίες κατά τα προηγούμενα χρόνια. Με τα χρόνια οι ισορροπίες άλλαξαν. Η υψηλή θερμοκρασία του νερού και το φυσικό περιβάλλον προσέλκυσαν οικογένειες, αλλά και νεότερες ηλικίες, οι οποίες αναζήτησαν ακόμα και μέσα στο χειμώνα ένα χώρο για να κάνουν το μπάνιο τους.Γράφει ο Γιώργος ΛαμπίρηςΦωτογραφίες - Βίντεο: Γιάννης ΚέμμοςΗ περιοχή της λίμνης, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα διαμορφώθηκε πριν από περίπου 2.000 χρόνια, καθότι στα αρχαία κείμενα με χαρακτηριστικότερα αυτά του περιηγητή Παυσανία, δεν αναφέρεται πουθενά η ύπαρξή της.Η πρώτη φορά που περιγράφεται η λίμνη είναι το 1889 από το χημικό, Αναστάσιο Χρηστομάνο. Ακολούθησαν έρευνες όπως αυτές του 1988, μέσω προγράμματος του υπουργείου Πολιτισμού και επικεφαλής των Ελβετό σπηλαοδύτη, Ζαν Ζακ Μπολάνζ στη διάρκεια των οποίων ανακαλύφθηκε ένας μεγάλος σταλακτίτης σε βάθος περίπου 100 μέτρων.Κατά καιρούς αρκετοί ήταν εκείνοι που καταδύθηκαν στα νερά της. Σε κάποιες περιπτώσεις οι απόπειρες εξερεύνησης έγιναν από άτομα χωρίς εμπειρία και γνώση των σπηλαιοκαταδύσεων, με αποτέλεσμα να έχουν χάσει τη ζωή τους οκτώ άτομα.Συναντήσαμε έναν από τους πιο έμπειρους σπηλαιοδύτες, το Γιώργο Βανδώρο, ο οποίος έχει εξερευνήσει την υδάτινη πολιτεία. Ο ίδιος μιλάει για τις υπόγειες διαδρομές της, όσο και το πώς δημιουργήθηκε ο συγκεκριμένος γεωλογικός σχηματισμός.Θερμοκρασίες που αγγίζουν ακόμα και τους 28 βαθμούς Κελσίου«Τα σπήλαια της Βουλιαγμένης παρουσιάζουν πολλές ιδιαιτερότητες. Σε αντίθεση με τα περισσότερα σπήλαια της χώρας, όπου επικρατούν χαμηλές θερμοκρασίες 9-11 βαθμών Κελσίου, καθότι τα νερά προέρχονται από πηγές που αναβλύζουν από ορεινούς όγκους της Αττικής, στην περίπτωση της λίμνης τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι θερμοκρασίες που επικρατούν είναι γύρω στους 27 με 28 βαθμούς σε βάθος 100 μέτρων», λέει ο Γιώργος Βανδώρος στο newsbeast.gr.Όπως εξηγεί το μέγιστο βάθος της λίμνης Βουλιαγμένης, στο οποίο έχουν καταδυθεί σπηλαιοδύτες, είναι 127 μέτρα. Μάλιστα σε ρηχότερα τμήματα -γύρω στα 40 μέτρα- η θερμοκρασία είναι γύρω στους 25 βαθμούς και στην επιφάνεια στους 22-23 βαθμούς αυτή την εποχή. Το καλοκαίρι η θερμοκρασία του νερού μπορεί να φτάσει και στην επιφάνεια τους 27 βαθμούς.«Είναι ένα περιβάλλον άκρως ελκυστικό»«Τα σπήλαια της λίμνης αποτελούν ένα περιβάλλον άκρως ελκυστικό. Η συγκεκριμένη περιοχή ίσως διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα σε μέγεθος σπήλαια της Ευρώπης. Είναι τόσο όμορφα εκεί μέσα, σε σημείο που όταν βουτάω δε θέλω να φύγω».«Η λίμνη ωστόσο δεν την έχουμε εξερευνήσει ολοκληρωτικά», συνεχίζει την αφήγησή του ο σπηλαιοδύτης. «Μέχρι στιγμής ειδικοί εξερευνητές – παλαιότερα Ελβετοί και Ιταλοί -  χαρτογράφησαν τα πρώτα 650 μέτρα, και στη συνέχεια ελληνικές ομάδες, εξερεύνησαν επιπλέον παρακλάδια, με αποτέλεσμα να έχουμε φτάσει έως τα 127 μέτρα που σας προανέφερα. Κινούμενοι μέσα στον κεντρικό αγωγό της λίμνης, ο οποίος έχει περίπου 650-750 μέτρα μήκος, αριστερά και δεξιά συναντάμε διάφορα παρακλάδια, τα οποία μπορεί να οδηγούν οπουδήποτε. Όσο για το μήκος της σπηλιάς, οι αναπτυγμένες γραμμές έχουν μήκος 3 χιλιόμετρα. Οι Ελβετοί, οι οποίοι έκαναν τις πρώτες εξερευνήσεις στη δεκαετία του 1990 έως και τα μέσα της δεκαετίας του 2000 ανέπτυξαν μία σειρά από “γραμμές”. Στη σπηλαιοκατάδυση χρησιμοποιούμε αυτές τις γραμμές, που είναι γνωστές ως μίτοι, για να βρίσκουμε πάντα την έξοδο. Πολλές φορές χρησιμοποιούμε μάλιστα τις  χρησιμοποιούμε, να κάνουμε τη χαρτογράφηση της περιοχής».Η «σκεπαστή» λίμνηΗ λίμνη της Βουλιαγμένης περνάει κάτω από την πόλη της Βουλιαγμένης. Ο λόγος για τον οποίο δεν υπήρχαν ιστορικές αναφορές παρά μόνο τα τελευταία 2.000 χρόνια, είναι ότι το σύνολό της ήταν σκεπασμένο από βράχια και λόγω μετασχηματισμών του περιβάλλοντος και του εδάφους, μεγάλο μέρος τους  κατέρρευσε, δημιουργώντας το συγκεκριμένο άνοιγμα που βλέπουμε σήμερα.Τα νερά έχουν θεραπευτικές ιδιότητες, κάτι που δεν αποτελεί ανεξερεύνητο μυστήριο. Σχετίζονται κυρίως με τη τοποθεσία και τις ιδιότητες του φυσικού περιβάλλοντος.Τα ιαματικά νερά και το ζεστό νερό«Τα νερά της λίμνης έχουν ιαματικές ιδιότητες λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς τους σε μέταλλα. Επίσης, το νερό είναι ζεστό καθότι προέρχεται από μεγάλο βάθος και αντλεί θερμότητα από τις πλάκες της γης. Γι’ αυτό και η θερμοκρασία ανεβαίνει όσο καταδυόμαστε βαθύτερα. Κατά μήκος της συγκεκριμένης περιοχής περνάει ηφαιστειακό τόξο, το οποίο ζεσταίνει τα νερά που αναδύονται . Συν τοις άλλοις το γλυκό νερό αναμειγνύεται με το θαλασσινό γι’ αυτό και το αποτέλεσμα είναι να έχουμε υφάλμυρα νερά στη λίμνη», σχολιάζει αναφορικά με τις ιδιότητές της.Ο ίδιος έχει φτάσει έως το τέλος της χαρτογραφημένης διαδρομής. Στα σχέδιά του όμως είναι να ανακαλύψει εάν υπάρχει και συνέχεια. «Μπορεί το υπόλοιπο της διαδρομής να εκτείνεται για ακόμα 30-40 μέτρα, μπορεί όμως να ανακαλύψουμε μία νέα διαδρομή – εάν υπάρχει -, η οποία μπορεί να εκτείνεται για ακόμα ένα χιλιόμετρο. Αυτό είναι και το ωραίο της εξερεύνησης κατά τη σπηλαιοκατάδυση. Δεν ξέρουμε ποτέ τι ακολουθεί».«Ο μεγαλύτερος φόβος είναι ότι δε νιώθω φόβο»Φόβο δεν έχει νιώσει καθότι όπως λέει τα πάντα είναι ελεγχόμενα. «Ωστόσο αυτός είναι και ο φόβος μου. Ότι δε νιώθω πραγματικό φόβο ή δυσκολία μέσα στη σπηλιά.  Το περιβάλλον είναι τόσο φιλικό, που δεν προδίδει κανέναν κίνδυνο εάν υπάρχει. Επί της ουσίας κίνδυνος μπορεί να προκληθεί από ανθρώπινο λάθος ή αστοχία εξοπλισμών. Είμαστε αναγκασμένοι σε κάθε περίπτωση να χρησιμοποιούμε εκτεταμένο εξοπλισμό, για να μπορούμε να καταδυόμαστε σε μεγάλη απόσταση από την είσοδο του σπηλαίου, αλλά και σε μεγάλο βάθος. Πρέπει να μπορούμε να αντεπεξέλθουμε σε οποιαδήποτε αστοχία, γι’ αυτό και διαθέτουμε εφεδρικά συστήματα. Οπωσδήποτε το γεγονός ότι βρισκόμαστε αρκετά μέτρα μακριά από την είσοδο και την επιφάνεια του νερού μπορεί να δυσχεράνει μία απρόβλεπτη κατάσταση. Γι’ αυτό και συχνά επιστρατεύουμε υποβρύχια σκούτερ, τα οποία μας επιτρέπουν να κινηθούμε με μεγαλύτερη ταχύτητα κατά μήκος της διαδρομής ή προς την έξοδο».Η σπηλαιοκατάδυση δεν εμπεριέχει συναισθήματα όπως η αδρεναλίνη. Oι περισσότεροι δύτες θέλουν να ελέγχουν απόλυτα ό,τι συμβαίνει. «Δεν μας αρέσει να νιώθουμε ότι διακινδυνεύουμε την ασφάλειά μας ή την αδρεναλίνη να φτάνει στα ύψη και να αντιμετωπίζουμε δύσκολα περιστατικά . Θέλουμε οι καταδύσεις μας να μην έχουν καμία δραματικότητα, αλλά το δραματικό και το ωραίο ταυτόχρονα να είναι το περιβάλλον στο οποίο βρισκόμαστε και παρατηρούμε».Ένα μικρό οικοσύστημαΗ λίμνη αποτελεί ένα μικρό οικοσύστημα, στο οποίο ζουν μικρές ανεμώνες και μικρά ψάρια ή ακόμα και κοχύλια ή άλλα οστρακοειδή. Τα συγκεκριμένα είδη έχουν μεταλλαχθεί κατά την παραμονή στη λίμνη. Χαρακτηριστικό είναι ότι αναπτύσσεται μία ανεμώνη που δεν συναντάμε πουθενά αλλού, γνωστή με την ονομασία, Paranemonia Vouliagmeniensis.Η άνοδος της στάθμης του νερού«Είναι δεδομένο ότι η λίμνη της Βουλιαγμένης ήταν κάποτε εντελώς ξερή, δεδομένου ότι υπάρχουν σταλακτίτες σε βάθος 100 μέτρων. Μάλιστα στα 650-750 μέτρα μήκος της υπόγειας διαδρομής, υπάρχει ένας πολύ μεγάλος σταλακτίτης. Ως γνωστόν για να δημιουργηθεί ένας σταλακτίτης δεν μπορεί να γίνει στο νερό, αλλά μόνο σε ξηρό περιβάλλον. Πιθανότατα λοιπόν ανέβηκε η στάθμη του νερού. Σύμφωνα με αναφορές των γεωλόγων το νερό πριν από 10.000 χρόνια στην περιοχή της Μεσογείου ήταν τουλάχιστον 60-70 μέτρα πιο ρηχό σε σχέση με σήμερα και το πιθανότερο 100.000 χρόνια νωρίτερα ήταν κατά 100 μέτρα πιο ρηχό. Γι’ αυτό και πιθανολογείται ότι η λίμνη εμφανίστηκε πριν από 2.000 χρόνια, ωστόσο η ζωή και η σπηλαιογένεση ξεκίνησαν πολύ νωρίτερα», λέει ο Γιώργος Βανδώρος.[embedded content]Πίσω από τη λίμνη της Βουλιαγμένης υπάρχει ένα ακόμα σπήλαιο, γνωστό ως σπήλαιο του Γερμανικού. Πήρε το όνομά του από τους καταδρομείς του γερμανικού στρατού, οι οποίοι το ανακάλυψαν κατά την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.«Πρόκειται για ένα σπηλαιοβάραθρο το οποίο κατεβαίνει στα 100 μέτρα, και για να κάνει κάποιος κατάβαση απαιτούνται ειδικές τεχνικές σπηλαιολογίας. Στη συνέχεια το σπήλαιο καταλήγει στο νερό. Επικοινωνεί με τη λίμνη της Βουλιαγμένης αλλά δεν υπάρχει άνοιγμα αρκετά μεγάλο, για να εντοπίσουμε το πέρασμα».Η λίμνη ως προορισμόςΓια την αλλαγή στο χαρακτήρα του υδάτινου αυτού περιβάλλοντος μιλάει και η Μαριάνθη Βαβουλάκη, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων της λίμνης. «H ατμόσφαιρα είναι εντελώς διαφορετική με αυτή που επικρατεί σε μία παραλία. Είναι πιο χαλαρωτική. Πρόκειται για ένα μέρος με μεγαλύτερη αίσθηση της ιδιωτικότητας σε σχέση με άλλες περιοχές για λουόμενους. Όσοι έρχονται, θέλουν να βρουν ξανά τον εαυτό τους».«Κάποτε έρχονταν περισσότερο ηλικιωμένοι. Με τον καιρό τα πράγματα άλλαξαν. Πολύς κόσμος έπαψε να συνδυάζει τη λέξη “ιαματικό” με την ηλικία, τους ρευματισμούς ή άλλα προβλήματα που ανακύπτουν με την πάροδο του χρόνου. «Δεδομένου ότι οι νεότεροι ενδιαφέρονται για το ευ ζην, την αντιμετώπιση του άγχους και μία διέξοδο στην καθημερινότητά τους, καταφεύγουν στη λίμνη».Τα κοινωνικά garra rufaΚολυμπώντας στα νερά της θα συναντήσετε ένα είδος μικρού ψαριού. Τα garra rufa, όπως ονομάζονται, αναλαμβάνουν καθήκοντα απολέπισης. Ιδιαίτερα κοινωνικά καθώς είναι, πλησιάζουν χωρίς δισταγμό κάθε λουόμενο με φιλικές διαθέσεις πάντα. Και πιάνουν δουλειά, αναλαμβάνοντας να καθαρίσουν τα νεκρά κύτταρα του δέρματος. «Κανείς δεν τα τοποθέτησε, αντιθέτως αναπτύχθηκαν μόνα τους στο χώρο της λίμνης. Πρόκειται για ψάρια που συνήθως συναντά κανείς σε spa», λέει η Μαριάνθη Βαβουλάκη.«Ωστόσο στη μικρή λίμνη, όταν πλησιάσει άνθρωπος απομακρύνονται. Είναι λιγότερο κοινωνικά εκεί», λέει γελώντας.Σχετικά με τη μικρή λίμνη, λέει πως πρόκειται για ένα σημείο το οποίο προστατεύεται από συγκεκριμένες περιβαλλοντικές διατάξεις, και γειτονεύει με τη μεγάλη λίμνη που όλοι ξέρουμε.Στο ερώτημα πολλών για τον καθαρισμό της λίμνης απαντά ότι δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο. «Τα νερά ανανεώνονται απολύτως φυσικά. Μάλιστα γίνονται ειδικές μετρήσεις και τα ποσοστά μας βρίσκονται σε πολύ καλά επίπεδα πάντα. Η μόνο μας παρέμβαση γίνεται για αισθητικούς λόγους, αφαιρώντας κάποια φυτά τα οποία φυτρώνουν σε ορισμένα σημεία του βυθού».Η λίμνη παραμένει ανοιχτή καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Δεν κλείνει παρά μόνο την Κυριακή του Πάσχα και την Πρωτοχρονιά. Οι χειμερινοί κολυμβητές την προτιμούν το χειμώνα γιατί είναι πιο φιλόξενη. «Ακόμα και την ημέρα που χιόνιζε, είχαμε κολυμβητές και  η θερμοκρασία του νερού ήταν στους 22 βαθμούς Κελσίου», προσθέτει η κυρία Βαβουλάκη.«Στόχος μας είναι να αποτελέσει πόλο έλξης καθότι πρόκειται για ένα παγκόσμιας σημασίας φυσικό μνημείο. Αυτό που προσπαθούμε είναι να αξιοποιούμε τον φυσικό θησαυρό προς όφελος του ανθρώπου, διασφαλίζοντας το φυσικό τοπίο», καταλήγει.Δείτε όλα τα θέματα του WeekendLet's block ads! (Why?)

Japan Aims to Become a Role Model for Implementing the Sustainable Development Goals (SDGs)

Image by Rubber Soul Some Rights Reserved.The Government of Japan announced on Dec. 22, 2016, its establishment of guidelines for Japan's implementation of the Sustainable Development Goals (SDGs). To comprehensively and effectively promote the SDGs, it established the SDGs Promotion Headquarters, chaired by the Prime Minister and having as its members all ministers in the Cabinet Office. This article introduces the guidelines and reactions from citizen groups.The guidelines were established based on citizen input and dialogue with a wide range of stakeholders, and declared as a national strategy to address key challenges as part of the United Nations 2030 Agenda for Sustainable Development.The guidelines were set forth enabling the government to work closely with the relevant administrative bodies, to cooperate with stakeholders from various industries in order to consistently and effectively mobilize broad measures and resources. They are summarized below:VisionWith our vision of "becoming a leader toward a future where improvements are made in an integrated manner in a sustainable, strong and inclusive economy, society and environment," we will strive to become a role model for the world by undertaking initiatives through both domestic implementation and international cooperation.Priority issuesSDGs goals and targets have been adapted to meet the unique situations in Japan, in terms of eight priority issues to focus on, and corresponding to the five Ps listed in the 2030 Agenda.PeoplePromote the active involvement of all members of society.Achieve good health and longevity.ProsperityCreate growth markets, rejuvenate local economies, and innovate in science and technology.Keep the homeland sustainable and resilient, and provide quality infrastructure.PlanetPromote energy conservation, renewable energy, climate change countermeasures, and a circular economy.Conserve the environment, including biodiversity, forests, and oceans.PeaceAchieve a peaceful, safe, and secure society.PartnershipAdopt frameworks and measures for promoting SDGs implementation.Key implementation principlesFive key principles have been laid out for addressing the priority issues.UniversalityMake efforts effective by aligning domestic implementation and international cooperation.Inclusion"Leave no one behind" and focus on vulnerable people. As a guiding principle for development and cooperation, security should be ensured for all people.ParticipationIt is crucial to have all stakeholders and interested parties participate in addressing the issues.IntegrityRecognize the interrelationships and synergies among economy, society and environment in order to seek integrative solutions.Transparency and accountabilityPeriodical evaluation and disclosure of progress of government initiatives should be the basis for new measures or amending existing ones.Follow up reviewJapan will participate in a voluntary review under the 2017 session of the UN High-Level Political Forum (HLPF) on Sustainable Development. In preparation for the next HLPF among national leaders, the progress of initial measures will be reviewed and amended by the year 2019, and further reviews will be carried out at least every four years from then on.The SDGs Civil Society Network, a network of non-governmental and non-profit organizations working to achieve the SDGs, has welcomed the guidelines as Japan's first step toward the SDGs and a sustainable society free of poverty, and hopes to see the initiative expand in the future. The network also pleased that the guidelines were developed through the discussions of the diverse entities that participated in the SDGs Promotion Roundtable, including NGOs, NPOs, academia, private businesses, labor unions, international organizations and others.While it is crucial that diverse sectors participate to ensure implementation of measures and policies in accordance with the guidelines, the network points out that it will require some trial and error approaches toward the goals. The key to accelerate the transformation into a sustainable society, the network says, is cooperation among governments, civil society and the private sector.Let's block ads! (Why?)

A case for reconstructing the world of sustainable building standards

The following is an excerpt from "FutuREstorative, Working Towards a New Sustainability," authored by Martin Brown and published by RIBA Publishing. The selection was edited for clarity and length.Sustainable building certification standards are immense influencers on not only the built environment sector but also commercial, industrial and domestic green lifestyles. With that influence comes a real responsibility in establishing the current direction of travel for the industry against a backdrop of climate, economic and social change.Get it right, and we move closer to addressing major climate change issues, attaining carbon reduction targets and achieving ecologically, economically and socially just goals. Get it wrong and the negative impact ripples far beyond the built environment sector.While challenging traditional sustainability standards is now urgent and vital, it is important to remember that new regenerative standards start from different perspectives. The established certification standards (BREEAM, LEED, Green Star) emerged from an energy-environment-economics paradigm whose key driver was, and remains, energy performance and prevention of damage to the environment, within economic boundaries.New restorative standards such as the Living Building Challenge and WELL Building Standard are, foremost, philosophies based on a set of ecological or health values. Secondly, they are advocacy tools for promoting a better way of addressing the design, construction and operation of buildings. Thirdly, they are a building certification or recognition-of-achievement scheme.However, it is the purpose of these certification schemes not only to set best practices for design, construction and operation but to go beyond current best practices and establish a vision for sustainable buildings based on what is required — with required practice then measured against that vision.Stop regarding green builds as a benefit we should be proud of. They should be seen as the norm.When an internet search across numerous building sustainability standards is collated into a common set of aims and purpose, interesting drivers are revealed:To establish a consistent standard against which sustainable building design, construction and operation can be measuredTo establish a best practice for environmental protection coupled with economic and social developmentTo provide inspiration and aspiration to improve, reaching higher standard levels than the standard setTo enable the prediction, measurement and maintenance of buildings’ sustainable performanceTo give confidence to a building’s investors, owner and users that an agreed level of sustainable quality has been achievedTo provide a standard to match building owners’ and occupiers’ green aspirations and valuesTo reduce carbon dioxide emissions and ecological impact, and to safeguard human health and well-being through building design, construction and operationYet, if we apply the restorative sustainability that lies at the core of this book to these aims, we find the following imperatives:Just being less bad is no longer enough — A sustainability standard should aspire and inspire and then only reward and certify buildings that return more to the environment, nature and society than the construction and performance of the building take from the environment. Any performance gap between what is required and what is achieved must be positive: not just "close" and better than zero. Anything less puts the standards into the accommodationist’s light green box of doing the minimum possible. Best practice is no longer enough — Sustainability standards should establish that which is required, not just incrementally improve good practice. They should challenge and inspire practitioners on the direction of travel required.Beyond existing standardsThe established sustainability certification standards may have served us well in advancing sustainability to where we are today. Or, they may have hampered progress, and not taken us far enough or fast enough. Either way, they need to be challenged by a new breed of standards based on restorative or regenerative sustainability.We need to flip the industry to more good thinking, through the influence of certification standards. From the climate change scientists’ predictions, and in line with the 2015 Paris Agreement to cap carbon emissions and limit global temperature increases at 1.5 degrees Celsius, we do not have the luxury of time to do otherwise. Similarly, based on the predictions of climate change economists such as Lord Stern, the costs of addressing climate change will increase the longer we defer real action. We have to act now: We cannot afford not to do so.Consequently, we need to stop regarding green buildings as a benefit that we should be proud of. They should be seen as the norm; the way we build. Indeed, as a sector we should feel guilty about not using our skills and expertise to create green buildings for us and future generations. That we remain content to commission, design, build and operate buildings below this sustainability threshold reinforces the argument that the built environment sector is one of low aspiration.The expression "restorative sustainability" has been adopted throughout this book as representing the next, necessary step forward from the sustainability thinking currently prevalent in construction, enabling the emergence of a future level — that of "regenerative sustainability."Backcasting from a future visionReviewing the Living Building Challenge in her Elemental blog and in an article for Building in 2012, Mel Starrs highlighted "backcasting," which she defined as "envisioning the end result wanted and then mapping out a path to getting there, rather than focusing on making current practices a little less harmful."Today, we find it increasingly difficult — intellectually, politically, economically and technically – to envision the future we really hope for. Faced with this difficulty, perhaps through too much choice, we lower our aspirations, content merely to incrementally decrease impact, rather than working towards a future where all benefit.Built environment efforts need to become more responsible in addressing worsening trends relating to health issues, social inequity and environmental damage. The new standards give these elements equal or higher priority to energy and resource management.Consider the absoluteness of the Living Building Challenge. While different certifications are available, it is a case of fully meeting the imperatives. In the case of energy performance, for example, this means demonstrating achievement design intent over a 12-month period. There is no scoring system, making the Living Building Challenge a clean, easily understood approach.Don't just focus on making current practices a little less harmful.Built environment clients in the United Kingdom need to be aware of alternatives to the BREEAM family of accreditations — alternatives that may align more closely with their green, sustainability and corporate responsibility values. There is, however, a default expectation towards BREEAM, and an assumption that if we are not pro-BREEAM then we are somehow unsustainable.Working within the spirit of BREEAM, an increasingly common requirement from clients, is seen by the contracting sector as transferring the responsibility and cost of achieving the standard. This should be a good move, embedding sustainability into construction practice without "just" chasing certification. Unfortunately, this also has given many contractors the opportunity to do nothing beyond the minimum required.Existing standards may not as yet have moved the needle on the contracting side of the industry. Indeed, they actually may have hindered progress, relegating sustainability to tick-box accommodationist thinking, without conveying information about the wider climate change or carbon rationales for sustainability in the first instance. It is encouraging to note that services such as the Supply Chain Sustainability School, whose aim is to raise awareness of these issues throughout the industry, are addressing the wider climate change and sustainability principles.What we should expect from future standardsTraditional sustainability standards, and to some degree the newer standards, are built upon the thinking shaped by the 1987 Brundtland definition for sustainable development — the principle of doing nothing today to compromise tomorrow’s generation. However, the sustainability world has changed and, as we have seen in 2015, the U.N. Sustainability Development Goals set out a far more proactive and ambitious approach.If we in the built environment sector are serious about sustainability, then we have to embrace these 17 goals, and that means revisiting and revising our thinking so that our standards become a responsible driver and influencer for a future that is socially just, culturally rich and ecologically restorative. Given the urgency in transforming our built environment to address climate change, and to acknowledge the influence and leverage the sector has on other aspects of business and society, there is a need for sharing success. A collaborative future?The future of sustainability standards eventually will follow other sector-disruptive developments in moving to an interoperable, open-sourced approach. We are not far from the era of dovetailed standards, where clients and others will assemble a certification standard best suited to meet their values, requirements and sustainability aspirations, instead of being pressed into choosing between existing standards and having multiple costly and often conflicting standard applications.We are already seeing collaborative thinking between LEED and the Living Building Challenge in the United States, where the Living Building energy, water and material requirements are recognized for certification points by LEED. In addition, the LEED v.4 Materials Requirement is closely aligned with the Living Building Challenge Red List, Pharos and Healthy Product Declaration thinking.In a recent blog post, John Elkington articulated what many may be wondering: Can we "Uber-ize" sustainability? The answer is yes, and the day soon will be here when fresh-thinking, digitally enabled, lean startup organizations, unfettered by the "traditional" way we have always done things, will offer alternative sustainability certification and recognition services that are tailored to the ever more complex needs of organizations. Existing standards actually may have hindered progress, relegating sustainability to tick-box accommodationist thinking.Portico — a Google construction portal for its own building projects, which focuses on healthy materials — is an example of a major, influential organization developing its own project standards and certifications. "Constructing buildings isn’t our core business," Google notes on its Portico support pages, "but creating work environments that inspire and energize our people is a major goal. The result: healthy Google buildings for healthy Google people." This will, of course, disrupt and challenge the audit and assessment rules and criteria of established standards, in much the same way Uber has with taxi services, and that PayPal, Amazon, Google and others have disrupted other industry sectors.But it is a disruption that is necessary. And in many ways the scene is set, with the digitalization of design, construction and operation through Building Information Management approaches, the increase in smart, Internet of Things technologies in buildings, the popularity of the LEED Dynamic Plaque and other real-time sustainability monitors. All of which have the potential, individually or more rapidly through converging, to disrupt sustainability standards.Let's block ads! (Why?)

Ο πλανήτης σβήνει τα φώτα στην «Ώρα της Γης»

Από τη Νέα Υόρκη έως το Παρίσι πόλεις και μνημεία του κόσμου σβήνουν ξανά τα φώτα τους απόψε μετέχοντας στο κίνημα «Μια ώρα για τον πλανήτη», που από το 2007 θυμίζει την ανάγκη ανάληψης δράσης κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη.Από την πρώτη «Ώρα της Γης», τότε μοναδικό γεγονός, στο Σίδνεϊ, το ζήτημα του κλίματος σημείωσε πρόοδο, αλλά η επιτακτικότητα ανάληψης δράσης παραμένει πολύ μεγάλη, τονίζει το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF), η διοργανώτρια μη κυβερνητική οργάνωση, ενώ τα ρεκόρ θερμότητας συνεχίζονται.«Ξεκινήσαμε την Ώρα της Γης το 2007 να δείξουμε στους ηγέτες ότι οι πολίτες ανησυχούν για την κλιματική αλλαγή. Αυτή η συμβολική στιγμή είναι σήμερα ένα παγκόσμιο κίνημα ευαισθητοποίησης για το περιβάλλον που υπενθυμίζει πόσο πολύ μετράει το βάρος των πολιτών», δήλωσε ο Σίνταρθ Ντας, διευθυντής της Earth Hour.Κάθε είδους πρωτοβουλία ανακοινώνεται σήμερα στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, στις 20:30 (τοπική ώρα), από το Μπουτάν έως την Ουγγαρία: συναυλία υπό το φως των κεριών στη Λισαβόνα, μαραθώνιος 5 χλμ. στη Σιγκαπούρη με χιλιάδες δρομείς που θα συγκεντρωθούν στο σημείο εκκίνησης με τη δύση του ήλιου, δενδροφυτεύσεις στην Τανζανία, αγρυπνία και άναμα 10.000 λαμπών πετρελαίου στην Παγόδα Σβενταγκόν στη Ρανγκούν της Μιανμάρ.Όπως είναι πλέον παράδοση, πολλά μνημεία θα σβήσουν τα φώτα τους: Το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ στη Νέα Υόρκη, οι πυραμίδες στην Αίγυπτο, το Κρεμλίνο, η Όπερα του Σίδνεϊ, η Ακρόπολη, το Μπιγκ Μπεν και το βρετανικό κοινοβούλιο, το Μπλε Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη και γέφυρες πάνω από τον Βόσπορο, ουρανοξύστες στο Χονγκ Κονγκ, ο πύργος Μπουρτζ Χαλίφα στο Ντουμπάι, η Βασιλική του Αγίου Πέτρου και ο Πύργος της Πίζας, η Αλάμπρα στη Γρανάδα, το ραδιομέγαρο της κινεζικής τηλεόρασης στο Πεκίνο.Στο Παρίσι, τα φώτα του Πύργου του Άιφελ θα σβήσουν παρουσία προσωπικοτήτων και πρωταθλητών, πρεσβευτών της υποψηφιότητας της γαλλικής πρωτεύουσας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024. Δημαρχεία θα σβήσουν επίσης τα φώτα τους στην Καγιέν και στη Νέα Καληδονία.Ο καθένας χωριστά μπορεί τέλος να υποστηρίξει από απόσταση το παγκόσμιο κίνημα αυτό μέσω Facebook και της ηλεκτρονικής διεύθυνσης www.earthhour.org/climateaction, με αναρτήσεις για το θέμα αυτό και ευρύτερα για την προστασία του περιβάλλοντος.Η υπερθέρμανση του πλανήτη συνεχίζεται με πρωτοφανή ρυθμό, υπό την επίδραση των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τα οποία δημιουργούνται σε μεγάλο βαθμό από την καύση των ορυκτών καυσίμων (φυσικό αέριο, άνθρακας, πετρέλαιο).Το 2016 ήταν η θερμότερη χρονιά που έχει καταγραφεί ποτέ στον πλανήτη, σηματοδοτώντας το τρίτο συνεχόμενο ετήσιο ρεκόρ θερμότητας. Ένα γεγονός πρωτοφανές από το 1880 που άρχισε η καταγραφή των θερμοκρασιών αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.Let's block ads! (Why?)

Ώρα της Γης: Σβήνουμε τα φώτα στις 20.30

Πόλεις και μνημεία του κόσμου από τη Νέα Υόρκη έως το Παρίσι αρχίζοντας από το Σίδνεϊ σβήνουν τα φώτα τους απόψε μετέχοντας στο κίνημα «Μια ώρα για τον πλανήτη» που από το 2007 θυμίζει την ανάγκη ανάληψης δράσης κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη.Από την 1η «Ώρα της Γης» - τότε μοναδικό γεγονός, στο Σίδνεϊ - το ζήτημα του κλίματος σημείωσε πρόοδο, αλλά η επιτακτικότητα ανάληψης δράσης παραμένει πολύ μεγάλη, τονίζει το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF), η διοργανώτρια μη κυβερνητική οργάνωση, ενώ τα ρεκόρ θερμότητας συνεχίζονται.«Ξεκινήσαμε την Ώρα της Γης το 2007 να δείξουμε στους ηγέτες ότι οι πολίτες ανησυχούν για την κλιματική αλλαγή. Αυτή η συμβολική στιγμή είναι σήμερα ένα παγκόσμιο κίνημα ευαισθητοποίησης για το περιβάλλον που υπενθυμίζει πόσο πολύ μετράει το βάρος των πολιτών», δήλωσε ο Σίνταρθ Ντας, διευθυντής της Earth Hour.Κάθε είδους πρωτοβουλία ανακοινώνεται σήμερα στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, στις 20.30' (τοπική ώρα), από το Μπουτάν έως την Ουγγαρία: συναυλία υπό το φως των κεριών στη Λισαβόνα, μαραθώνιος 5 χλμ. στη Σιγκαπούρη με χιλιάδες δρομείς που θα συγκεντρωθούν στο σημείο εκκίνησης με τη δύση του ήλιου, δενδροφυτεύσεις στην Τανζανία, αγρυπνία και άναμα 10.000 λαμπών πετρελαίου στην Παγόδα Σβενταγκόν στη Ρανγκούν της Μιανμάρ.Όπως είναι πλέον παράδοση, πολλά μνημεία θα σβήσουν τα φώτα τους: Το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ στη Νέα Υόρκη, οι πυραμίδες στην Αίγυπτο, το Κρεμλίνο, η Όπερα του Σίδνεϊ, η Ακρόπολη, το Μπιγκ Μπεν και το βρετανικό κοινοβούλιο, το Μπλε Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη και γέφυρες πάνω από τον Βόσπορο, ουρανοξύστες στο Χονγκ Κονγκ, ο πύργος Μπουρτζ Χαλίφα στο Ντουμπάι, η Βασιλική του Αγίου Πέτρου και ο Πύργος της Πίζας, η Αλάμπρα στη Γρανάδα, το ραδιομέγαρο της κινεζικής τηλεόρασης στο Πεκίνο.Στο Παρίσι, τα φώτα του Πύργου του Άιφελ θα σβήσουν παρουσία προσωπικοτήτων και πρωταθλητών, πρεσβευτών της υποψηφιότητας της γαλλικής πρωτεύουσας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024. Δημαρχεία θα σβήσουν επίσης τα φώτα τους στην Καγιέν και στη Νέα Καληδονία.Ο καθένας χωριστά μπορεί τέλος να υποστηρίξει από απόσταση το παγκόσμιο κίνημα αυτό μέσω Facebook και της ηλεκτρονικής διεύθυνσης www.earthhour.org/climateaction, με αναρτήσεις για το θέμα αυτό και ευρύτερα για την προστασία του περιβάλλοντος.Η υπερθέρμανση του πλανήτη συνεχίζεται με πρωτοφανή ρυθμό, υπό την επίδραση των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τα οποία δημιουργούνται σε μεγάλο βαθμό από την καύση των ορυκτών καυσίμων (φυσικό αέριο, άνθρακας, πετρέλαιο).Το 2016 ήταν η θερμότερη χρονιά που έχει καταγραφεί ποτέ στον πλανήτη, σηματοδοτώντας το τρίτο συνεχόμενο ετήσιο ρεκόρ θερμότητας. Ένα γεγονός πρωτοφανές από το 1880 που άρχισε η καταγραφή των θερμοκρασιών.Πηγή: ΑΜΠΕ, Γαλλικό ΠρακτορείοLet's block ads! (Why?)

Καταπράσινοι κήποι στη στέγη

Ο Γιούργκεν Κβιντό είναι μηχανικός ανάπλασης εξωτερικών χώρων. Ειδικεύεται στο σχεδιασμό κήπων σε οροφές κτηρίων και ασχολείται επίσης επαγγελματικά με την κηπουρική. Τα τελευταία χρόνια δεν προλαβαίνει να κλείνει νέες δουλειές. Σπίτια, κτήρια που στεγάζουν γραφεία, βιομηχανικές μονάδες ακόμη και μουσεία επενδύουν πλέον στις «πράσινες» σκεπές. Πρόκειται για μια μόδα σκανδιναβικής προέλευσης με μεγάλη ζήτηση και στη Γερμανία. Οι λόγοι είναι πολλοί.Για τους ιδιώτες η επένδυση σε μια «πράσινη» σκεπή δίνει προστιθέμενη αξία στο εκάστοτε κτίσμα, αφού στην ουσία επεκτείνει την κάθετη ιδιοκτησία. Αν υποθέσουμε επίσης ότι οι σκεπές όλων των κτηρίων στις γερμανικές πόλεις είχαν κήπους, τότε το περιβάλλον θα είχε τεράστιο κέρδος, αφού με τον τρόπο αυτό θα αναπλήρωνε τις απώλειες από την αποψίλωση δασικών εκτάσεων. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν περιβαλλοντολόγοι, σύμβουλοι ενέργειας, πολεοδόμοι, ακτιβιστές αλλά και πολιτικοί. Σύμφωνα με έρευνες οι «πράσινες» στέγες βοηθούν στην προστασία του κλίματος, στην αποφυγή της υπερθέρμανσης ειδικά στις μεγαλουπόλεις αλλά και στην καλύτερη διαχείριση των έντονων βροχοπτώσεων.Παραγωγή οξυγόνου και αποθήκευση βρόχινου νερούΟ γερμανός μηχανικός δεν έχει μια εύκολη δουλειά. Ο σχεδιασμός μιας «πράσινης» σκεπής απαιτεί μεγάλη προσοχή και πολύ χρόνο. Πρέπει να τοποθετηθούν με ειδικό τρόπο τα μονωτικά υλικά, να ληφθούν ειδικά μέτρα προκειμένου οι ρίζες των φυτών να μην περάσουν μέσα στο σπίτι και να αποφευχθούν οπωσδήποτε οι διαρροές. Όπως επισημαίνει ο ίδιος, κάθε νέα κατασκευή έχει τις δικές της απαιτήσεις και προδιαγραφές μιας και διαφορετικές είναι οι ανάγκες του κάθε πελάτη. Εντούτοις κάποια βασικά χαρακτηριστικά παραμένουν πάντα κοινά. Άλλωστε ένας κήπος που στήνεται στη σκεπή ενός κτηρίου δεν πρέπει να εξυπηρετεί μόνο λόγους αισθητικής. Τα φυτά φιλτράρουν τους ρύπους και παράγουν οξυγόνο. Οι πράσινες σκεπές αποθηκεύουν το νερό της βροχής, το οποίο στη συνέχεια εξατμίζεται με φυσικό τρόπο και επιστρέφει στο περιβάλλον. Επίσης συμβάλλουν στην εξοικονόμηση νερού για το ίδιο το κτήριο, ενώ κατά τη διάρκεια έντονων βροχοπτώσεων διευκολύνουν σημαντικά την κυκλοφορία μεγάλων όγκων νερού. Οι κήποι βοηθούν ακόμη στη διατήρηση μιας καλής θερμοκρασίας στους εσωτερικούς χώρους του εκάστοτε κτηρίου σε όλη τη διάρκεια του χρόνου.Ολοένα περισσότερες πόλεις επενδύουν στις πράσινες οροφέςΠολλές γερμανικές πόλεις έχουν αποφασίσει να «ντύσουν» αρκετά δημόσια κτήρια με παρόμοιους κήπους για δύο κυρίως λόγους: για αύξηση των πόρων πρασίνου αλλά και εξοικονόμησης ενέργειας. Επίσης πολλοί δήμοι παρέχουν ήδη οικονομικά και φορολογικά κίνητρα σε επιχειρηματίες ή απλούς ιδιώτες για αντικατάσταση των παλιών σκεπών με σύγχρονες, πράσινες οροφές. Φιλόδοξο είναι το σχέδιο του Αμβούργου που έχει ως στόχο να αντικαταστήσει σταδιακά το 70% των κτηρίων της πόλης με τέτοιους κήπους προκειμένου να προστατευθεί από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Ήδη το πανεπιστήμιο της χανσεατικής πόλης έχει εκπονήσει σχετικές μελέτες. Άλλες μικρότερες πόλεις όπως το Λούντβιχσμπουργκ, το Μπιτιγκχάιμ-Mπίσινγκεν, το Ινγκερσχάιμ ή το Φράιμπεργκ έχουν ειδικά προγράμματα επιβράβευσης εταιρειών που επενδύουν σε αντίστοιχες αρχιτεκτονικές αναπλάσεις. Στόχος των περισσότερων προγραμμάτων είναι μάλιστα ο συνδυασμός των πλεονεκτημάτων για το περιβάλλον και την ενεργειακή εξοικονόμηση με την αναψυχή, μετατρέποντας τις οροφές των αστικών κτηρίων όχι μόνο σε πνεύμονες πρασίνου αλλά και σε μικρές οάσεις ξεκούρασης, ανάπαυλας και ησυχίας.Πηγή: deutsche welleLet's block ads! (Why?)

Το παράξενο πλάσμα με τα δύο κεφάλια

Μία γυναίκα στη Σάντα Φε στην Αργεντινή ανακάλυψε στον κήπο της ένα από τα πιο παράξενα πλάσματα που θα μπορούσε να φανταστεί. Σύμφωνα με το βίντεο που δημοσίευσε η ίδια στο Facebook, το πλάσμα μοιάζει με φίδι το οποίο δεν έχει αναπτυχθεί σωστά και έχει δύο κεφάλια. Μάλιστα όπως ισχυρίζεται η ίδια, φέρεται πως το μάτι που έχει στο «δεύτερο κεφάλι» ανοιγοκλείνει κανονικά.Η 46χρονη Λούαν Ερόλες περπατούσε στον κήπο όταν και πρόσεξε το ανατριχιαστικό πλάσμα και αμέσως το τράβηξε σε βίντεο. Το δέρμα του προσομοίαζε σε φιδιού και το μήκος του ήταν περίπου 10 εκατοστά.«Μόλις το είδα με κατέκλυσε φόβος καθώς πίστεψα πως θα μπορούσε να είναι δηλητηριώδες», τόνισε η Ερόλες, ενώ συμπλήρωσε πως «όσοι το είδαμε σκεφτήκαμε πως μιλάμε για ένα μεταλλαγμένο ζώο, οπότε το μαγνητοσκοπήσαμε για να το ανεβάσουμε στο ίντερνετ μήπως και κάποιος μπορέσει να λύσει το μυστήριο όσον αφορά την προέλευση αυτού του πλάσματος». <!-- -->Κάντε Like το newsbeast.grLet's block ads! (Why?)

600 εκατομμύρια παιδιά θα βιώνουν ακραία έλλειψη νερού ως το 2040

Σχεδόν 600 εκατομμύρια παιδιά, ένα στα τέσσερα σε παγκόσμιο επίπεδο, θα ζουν σε περιοχές με εξαιρετικά περιορισμένους υδάτινους πόρους έως το 2040, σύμφωνα με έκθεση της UNICEF.Η έκθεση προειδοποιεί προειδοποίησε ότι η έλλειψη ασφαλούς πόσιμου νερού αποτελεί απειλή για τη ζωή των παιδιών και η κλιματική αλλαγή επιδεινώνει το πρόβλημα.«Εκατομμύρια παιδιά δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλές νερό, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους και το μέλλον τους», δήλωσε ο Εκτελεστικός Διευθυντής της UNICEF, Άντονι Λέικ. «Αυτή η κρίση θα επιδεινωθεί αν δεν αναλάβουμε συλλογική δράση τώρα», πρόσθεσε.Η έκθεση προειδοποιεί ότι η αύξηση του πληθυσμού, καθώς και η αύξηση της κατανάλωσης και της ζήτησης βάζουν όλο και περισσότερες δυσκολίες για τη διαθεσιμότητα του νερού, ενώ αυτή τη στιγμή, η λειψυδρία χαρακτηρίζεται ήδη «εξαιρετικά υψηλή» σε 36 χώρες.Διάφοροι παράγοντες που επηρεάζουν την ποιότητα και τη διαθεσιμότητα του νερού είναι η άνοδος της θερμοκρασίας, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας, το λιώσιμο των πάγων και η αύξηση της έντασης και διάρκειας των περιόδων ξηρασίας, αναφέρει η έκθεση.Σήμερα, 663 εκατομμύρια ανθρώπων δεν έχουν επαρκή πρόσβαση σε πηγές νερού και περισσότερα από 800 παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών πεθαίνουν κάθε ημέρα από διάρροια που συνδέεται με μολυσμένο νερό και ανεπαρκή υγιεινή.Σύμφωνα με τη Unicef, η έλλειψη επαρκούς εφοδιασμού νερού εκθέτει τα παιδιά σε θανατηφόρες ασθένειες και αναγκάζει τα παιδιά σε πολλά μέρη να περνούν ώρες καθημερινά για να συλλέγουν νερό, εμποδίζοντάς τα από το να πηγαίνουν στο σχολείο.Η έκθεση περιλαμβάνει επίσης συστάσεις για τους διάφορους τομείς και καλεί τις κυβερνήσεις να προγραμματίσουν πιθανές αλλαγές στη διαθεσιμότητα και ζήτηση νερού κατά τα προσεχή έτη, ιδιαίτερα στην υποσαχάρια Αφρική.Let's block ads! (Why?)