Category Archives: ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Φωτογραφίες που εντυπωσιάζουν από τρία σπήλαια της χώρας

Ο επισκέπτης χάνεται στα έγκατα της γης και μαγεύεται από το μεγαλείο της φύσης. Επιβλητικοί σταλακτίτες και εντυπωσιακοί σταλαγμίτες προκαλούν δέος, αιχμαλωτίζοντας το βλέμμα. Χαθείτε κι εσείς στη μαγεία των σπηλαίων που ακολουθούν μέσα από φωτογραφίες που μένουν για πάντα ανεξίτηλες στη μνήμη. Δικταίο Άντρο, Κρήτη Πλούσιο σε σταλαγμίτες και σταλακτίτες, το Δικταίο Άντρο βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του βουνού Δίκτη στην Κρήτη, πάνω από το χωριό Ψυχρό στο νομό Λασιθίου σε υψόμετρο 1.020 μέτρων. Σύμφωνα με τη μυθολογία σε αυτό κατέφυγε η Ρέα για να γεννήσει το Δία, φοβούμενη μήπως ο Κρόνος καταβροχθίσει και αυτόν το γιο που θα έκανε. Στο εσωτερικό του ο επισκέπτης θα παρατηρήσει, εκτός από σταλαγμίτες και σταλακτίτες, και μια λίμνη. Από τα πιο εντυπωσιακά σημεία του είναι ο «μανδύας του Δία», ένας σταλακτίτης που κρέμεται σαν πολυέλαιος πάνω από τη λίμνη ενώ το σχήμα του θυμίζει μανδύα. Σπήλαιο Ανεμότρυπας, Πράμαντα Πρόκειται για το μοναδικό σπήλαιο σε όλη την χώρα που το διαπερνά ποταμός σε όλο το μήκος του. Ο λόγος για το σπήλαιο της Ανεμότρυπας στα Πράμαντα, το «πιο λευκό σπήλαιο», όπως χαρακτηριστικά το αποκαλούν. Βρίσκεται σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το χωριό Πράμαντα, δυτικά της Στρογγούλας και σε υψόμετρο 900 μέτρων. Οι μοναδικά σμιλευμένοι χρωματιστοί σταλαγμίτες και οι τρεις λιμνούλες, που έχουν σχηματιστεί με την πάροδο των χρόνων, συνθέτουν ένα ονειρικό σκηνικό. Διρού, Λακωνία Ένα από τα ωραιότερα σπήλαια στον κόσμο συναντάται στα δυτικά παράλια της χερσονήσου της Λακωνίας και εντυπωσιάζει κάθε επισκέπτη που θα βρεθεί εδώ. Η ύπαρξη του σπηλαίου Διρού ήταν γνωστή στους ντόπιους από τις αρχές του 1900, όμως, κανείς δεν μπορούσε τότε να φανταστεί τα μυστικά και την ομορφιά που έκρυβε στο εσωτερικό του. Η «γέννηση» του σπηλαίου τοποθετείται πριν από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, ενώ η φυσική του είσοδος έχει διάμετρο μόλις μισού μέτρου και βρίσκεται πολύ κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας. Η εμπειρία της ξενάγησης με βάρκα ανάμεσα από σταλακτίτες και σταλαγμίτες προκαλεί δέος και μένει πραγματικά αξέχαστη. Let's block ads! (Why?)

Ψήσιμο κρέατος: Η επίπτωσή του στην ατμόσφαιρα της Αθήνας

Το μαγείρεμα και ειδικότερα το ψήσιμο κρέατος συνεισφέρει σε ετήσια βάση περίπου το 10-15% της συνολικής μάζας του οργανικού αερολύματος της Αθήνας, ένα ποσοστό ανάλογο περίπου με εκείνο της κίνησης των αυτοκινήτων (15%), σύμφωνα με μια μελέτη Ελλήνων επιστημόνων. Μάλιστα κάθε χρονιά την Τσικνοπέμπτη, όταν παραδοσιακά το ψήσιμο μονοπωλεί τη βραδινή κυρίως δραστηριότητα των κατοίκων της πόλης, η συνεισφορά του ψησίματος στη μάζα του οργανικού αερολύματος φαίνεται να τριπλασιάζεται τη συγκεκριμένη μέρα, ξεπερνώντας το 45% και επιβαρύνοντας την ποιότητα της ατμόσφαιρας σε αερολύματα ή αιωρούμενα σωματίδια. Η μελέτη των ερευνητών του Ινστιτούτου Ερευνών Περιβάλλοντος και Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΙΕΠΒΑ) του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών και του Εργαστηρίου Περιβαλλοντικών Χημικών Διεργασιών του Πανεπιστημίου Κρήτης, που δημοσιεύθηκε στο διεθνές περιοδικό «Atmospheric Chemistry and Physics», παρακολουθεί διαχρονικά την ποιότητα της ατμόσφαιρας των Αθηνών, κατά την τελευταία πενταετία. Παρόμοια πάντως αποτελέσματα, έχουν παρατηρηθεί και σε άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις, όπως το Παρίσι, όπου η συνεισφορά του μαγειρέματος στη συνολική οργανική μάζα εκτιμάται σε 17% (ενώ τις ώρες του μεσημεριανού αγγίζει το 35% ), επίσης σε 17% στη Βαρκελώνη, 27% στο Λονδίνο, 19% στο Μάντσεστερ και 10%-15% στη Ζυρίχη. Τα αερολύματα στον ατμοσφαιρικό αέρα παράγονται από φυσικές πηγές όπως η θάλασσα, το έδαφος και η βλάστηση, καθώς επίσης από ανθρωπογενείς πηγές όπως οι καύσεις των ορυκτών καυσίμων και οι πυρκαγιές, παίζοντας σημαντικό ρόλο στο κλίμα και στην ανθρώπινη υγεία. Εκτιμάται ότι περίπου 3,5 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν πρόωρα από τα αιωρούμενα σωματίδια, τα οποία αποτελούν σημαντικότερη αιτία θανάτου και από το κάπνισμα. Τα οργανικά αερολύματα, σύμφωνα με τους ερευνητές, αποτελούν συχνά το μεγαλύτερο κομμάτι της μάζας των πολύ μικρών αερολυμάτων, των σωματιδίων με διάμετρο μικρότερη του ενός εκατομμυριοστού του μέτρου (ΡΜ1). Στις ηπειρωτικές περιοχές τα οργανικά συστατικά συνεισφέρουν από 40% ως 60% στη συνολική μάζα των σωματιδίων με διάμετρο μικρότερη των 2,5 εκατομμυριοστών του μέτρου (ΡΜ2.5), ενώ στις δασικές τροπικές περιοχές το ποσοστό τους μπορεί να φθάσει το 90%. Χάρη στην ανάπτυξη τεχνολογιών όπως η φασματομετρία μάζας αερολυμάτων, έχει πια καταστεί εφικτός σε πραγματικό χρόνο ο υπολογισμός της συνεισφοράς των συγκεκριμένων επιμέρους πηγών των οργανικών αερολυμάτων, όπως είναι η κυκλοφορία των αυτοκινήτων, η βλάστηση και η ατμοσφαιρική γήρανση των πρωτογενών εκπομπών (δευτερογενή οργανικά αερολύματα). Οι Έλληνες ερευνητές μελέτησαν κατά τη διάρκεια τεσσάρων ετών (2014, 2017, 2018 και 2019) τη σύσταση της ατμόσφαιρας την Τσικνοπέμπτη, καθώς επίσης τριών ημερών πριν και τριών ημερών μετά την Τσικνοπέμπτη. Διαπιστώθηκε ότι η μάζα των οργανικών υπέρλεπτων σωματιδίων τις ημέρες της Τσικνοπέμπτης εμφανίζει υπερδιπλάσιες έως υπερτριπλάσιες συγκεντρώσεις σε σχέση με τις περιόδους πριν και μετά. Στις τρεις από τις τέσσερις χρονιές, τα οργανικά συστατικά ξεπέρασαν τα 25 μικρογραμμάρια ανά κυβικό μέτρο αέρα, που είναι το όριο της συνολικής ημερήσιας μάζας των ΡΜ2.5 που έχει θέσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Επιπλέον, τις Τσικνοπέμπτες η συνεισφορά του ψησίματος στη συνολική μάζα του οργανικού αερολύματος φαίνεται να ξεπερνάει το 45%, ποσοστό που είναι περίπου τριπλάσιο από τη συνεισφορά του μαγειρέματος σε ετήσια βάση. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η Τσικνοπέμπτη αποτελεί τυπικό παράδειγμα επιβάρυνσης της ποιότητας της ατμόσφαιρας της Αθήνας και γενικότερα των μεγάλων αστικών κέντρων της Ελλάδας. Οι ερευνητές τονίζουν ότι στόχος τους δεν είναι η «ποινικοποίηση» του ψησίματος ούτε της πατροπαράδοτης συνήθειας της Τσικνοπέμπτης, αλλά να αναδείξουν την ταχεία αλλαγή της σύστασης της ατμόσφαιρας που συντελείται κατά τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, της αποβιομηχανοποίησης του λεκανοπεδίου, της άρσης απαγόρευσης της πετρελαιοκίνησης και άλλων μέτρων αντιρύπανσης. Την επιστημονική ομάδα της μελέτης αποτέλεσαν οι Ιάσων Σταυρούλας, Αικατερίνη Μπουγιατιώτη Γεώργιος Γρίβας, Δέσποινα Παρασκευοπούλου, Μαρία Τσαγκαράκη, Παύλος Ζάρμπας, Ελένη Λιακάκου, Ευάγγελος Γερασόπουλος και ο καθηγητής Νίκος Μιχαλόπουλος. Let's block ads! (Why?)

Οι επιστήμονες προειδοποιούν: Το ψήσιμο κρέατος προκαλεί τόσους ρύπους όσους και τα αυτοκίνητα

Το μαγείρεμα και ειδικότερα το ψήσιμο κρέατος συνεισφέρει σε ετήσια βάση περίπου το 10%-15% της συνολικής μάζας του οργανικού αερολύματος της Αθήνας, ένα ποσοστό ανάλογο περίπου με εκείνο της κίνησης των αυτοκινήτων (15%), όπως διαπιστώνουν σε μελέτη τους Έλληνες επιστήμονες. Μάλιστα κάθε χρονιά την Τσικνοπέμπτη, όταν παραδοσιακά το ψήσιμο μονοπωλεί τη βραδινή κυρίως δραστηριότητα των κατοίκων της πόλης, η συνεισφορά του ψησίματος στη μάζα του οργανικού αερολύματος φαίνεται να τριπλασιάζεται τη συγκεκριμένη μέρα, ξεπερνώντας το 45% και επιβαρύνοντας την ποιότητα της ατμόσφαιρας σε αερολύματα ή αιωρούμενα σωματίδια. Η μελέτη των ερευνητών του Ινστιτούτου Ερευνών Περιβάλλοντος και Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΙΕΠΒΑ) του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών και του Εργαστηρίου Περιβαλλοντικών Χημικών Διεργασιών του Πανεπιστημίου Κρήτης, που δημοσιεύθηκε στο διεθνές περιοδικό «Atmospheric Chemistry and Physics», παρακολουθεί διαχρονικά την ποιότητα της ατμόσφαιρας των Αθηνών, κατά την τελευταία πενταετία. Παρόμοια πάντως αποτελέσματα, έχουν παρατηρηθεί και σε άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις, όπως το Παρίσι, όπου η συνεισφορά του μαγειρέματος στη συνολική οργανική μάζα εκτιμάται σε 17% (ενώ τις ώρες του μεσημεριανού αγγίζει το 35% ), επίσης σε 17% στη Βαρκελώνη, 27% στο Λονδίνο, 19% στο Μάντσεστερ και 10%-15% στη Ζυρίχη. Τα αερολύματα στον ατμοσφαιρικό αέρα παράγονται από φυσικές πηγές όπως η θάλασσα, το έδαφος και η βλάστηση, καθώς επίσης από ανθρωπογενείς πηγές όπως οι καύσεις των ορυκτών καυσίμων και οι πυρκαγιές, παίζοντας σημαντικό ρόλο στο κλίμα και στην ανθρώπινη υγεία. Εκτιμάται ότι περίπου 3,5 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν πρόωρα από τα αιωρούμενα σωματίδια, τα οποία αποτελούν σημαντικότερη αιτία θανάτου και από το κάπνισμα. Τα οργανικά αερολύματα, σύμφωνα με τους ερευνητές, αποτελούν συχνά το μεγαλύτερο κομμάτι της μάζας των πολύ μικρών αερολυμάτων, των σωματιδίων με διάμετρο μικρότερη του ενός εκατομμυριοστού του μέτρου (ΡΜ1). Στις ηπειρωτικές περιοχές τα οργανικά συστατικά συνεισφέρουν από 40% ως 60% στη συνολική μάζα των σωματιδίων με διάμετρο μικρότερη των 2,5 εκατομμυριοστών του μέτρου (ΡΜ2.5), ενώ στις δασικές τροπικές περιοχές το ποσοστό τους μπορεί να φθάσει το 90%. Χάρη στην ανάπτυξη τεχνολογιών όπως η φασματομετρία μάζας αερολυμάτων, έχει πια καταστεί εφικτός σε πραγματικό χρόνο ο υπολογισμός της συνεισφοράς των συγκεκριμένων επιμέρους πηγών των οργανικών αερολυμάτων, όπως είναι η κυκλοφορία των αυτοκινήτων, η βλάστηση και η ατμοσφαιρική γήρανση των πρωτογενών εκπομπών (δευτερογενή οργανικά αερολύματα). Οι Έλληνες ερευνητές μελέτησαν κατά τη διάρκεια τεσσάρων ετών (2014, 2017, 2018 και 2019) τη σύσταση της ατμόσφαιρας την Τσικνοπέμπτη, καθώς επίσης τριών ημερών πριν και τριών ημερών μετά την Τσικνοπέμπτη. Διαπιστώθηκε ότι η μάζα των οργανικών υπέρλεπτων σωματιδίων τις ημέρες της Τσικνοπέμπτης εμφανίζει υπερδιπλάσιες έως υπερτριπλάσιες συγκεντρώσεις σε σχέση με τις περιόδους πριν και μετά. Στις τρεις από τις τέσσερις χρονιές, τα οργανικά συστατικά ξεπέρασαν τα 25 μικρογραμμάρια ανά κυβικό μέτρο αέρα, που είναι το όριο της συνολικής ημερήσιας μάζας των ΡΜ2.5 που έχει θέσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Επιπλέον, τις Τσικνοπέμπτες η συνεισφορά του ψησίματος στη συνολική μάζα του οργανικού αερολύματος φαίνεται να ξεπερνάει το 45%, ποσοστό που είναι περίπου τριπλάσιο από τη συνεισφορά του μαγειρέματος σε ετήσια βάση. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η Τσικνοπέμπτη αποτελεί τυπικό παράδειγμα επιβάρυνσης της ποιότητας της ατμόσφαιρας της Αθήνας και γενικότερα των μεγάλων αστικών κέντρων της Ελλάδας. Οι ερευνητές τονίζουν ότι στόχος τους δεν είναι η «ποινικοποίηση» του ψησίματος ούτε της πατροπαράδοτης συνήθειας της Τσικνοπέμπτης, αλλά να αναδείξουν την ταχεία αλλαγή της σύστασης της ατμόσφαιρας που συντελείται κατά τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, της αποβιομηχανοποίησης του λεκανοπεδίου, της άρσης απαγόρευσης της πετρελαιοκίνησης και άλλων μέτρων αντιρύπανσης. Την επιστημονική ομάδα της μελέτης αποτέλεσαν οι Ιάσων Σταυρούλας, Αικατερίνη Μπουγιατιώτη Γεώργιος Γρίβας, Δέσποινα Παρασκευοπούλου, Μαρία Τσαγκαράκη, Παύλος Ζάρμπας, Ελένη Λιακάκου, Ευάγγελος Γερασόπουλος και ο καθηγητής Νίκος Μιχαλόπουλος. Let's block ads! (Why?)

What is it about humans and waste?

Adapted with permission from What Is It About: Reflections and Exploration in Wonder and Bemusement, a collection of 50 essays by Arthur B. Weissman, formerly president and CEO of Green Seal. See here for more information.What is it about human beings across history and societies that causes them to create so much waste in all their endeavors?Certainly, ignorance and disregard for the effects of waste underlie our wasteful practices. Society separates us from both the resources we extract and the waste we produce: paper comes from the store and garbage goes out the door in a bag or can. Few see or think about the forests that are cut or the landfills that build up and often leak around us.This leads to an attitude of indifference. Only when we are forced to “pay” for the garbage through tipping fees or limited collections, or to recycle by mandatory policies, do we alter our habits. The ease of disposal in urban areas also provides little incentive to reduce waste; rural dwellers responsible for hauling their waste to the town dump may be more sensitive to the sheer quantities they produce.Behind the indifference may also lurk arrogance, that we are entitled to use all the resources we consume and can therefore disregard the waste that may result. Until we started facing shortages in the 20th century, our prevailing attitude was a lack of inhibition about exploiting natural resources. This was backed by Western religious rationalizations derived from humanity’s place at the top of the biological pecking order; husbandry and stewardship, also technically part of this religious teaching, figured much less prominently.And so, in the New World, just as much earlier in the ancient one, we virtually razed the New England landscape for pasturage and crops; clear-cut the abundant hardwood forests of the upper Midwest for lumber and to make charcoal for iron processing; and nearly decimated wading birds for their plumage for millinery. Other instances of our arrogant, senseless decimation include the wanton slaughter of buffalo from trains and the mass slaughter leading to extinction of passenger pigeons for sport.Programs to create and protect parks and forested lands emerged in the late 19th and early 20th centuries, but consumption of natural resources and production of domestic and industrial waste continued apace in the rest of the United States. With growing awareness of the effects of urbanization and industrialization, additional laws later in the 20th century sought to limit the most harmful types of waste (i.e., pollution), such as through the Clean Air and Clean Water Acts and the hazardous waste law (RCRA), as well as our impacts on other species and their habitats, primarily through the Endangered Species Act. Behind the indifference may also lurk arrogance, that we are entitled to use all the resources we consume and can therefore disregard the waste that may result. Recurring attacks on the ESA since its passage in 1973 demonstrate, however, that concern for other species and the resources they require is not paramount in many people’s minds compared to the primacy of human needs. In fact, humans now consume more natural resources each year than the Earth replenishes. The sense of mastery over nature thus fuels our continued excessive use of resources and production of enormous quantities of waste.The contrarian might argue that in order to progress materially, society must consume at an aggressive pace and technology be allowed to develop, even if waste inevitably results.Opponents of stringent laws to protect natural resources and the environment often argue that they limit the economic growth necessary to bring all of society to a reasonable material level. One might argue about the material level necessary for living comfortably today, but the more germane question here is whether any modern, developed society requires waste as a necessary by-product.The answer is yes and no. Today, with the technologies immediately available, we do not have the ability to reuse or recycle everything we use, nor to consume only what we really need. Progress is being made along the former lines with design for the environment, industrial ecology, and the like, but we still hit a wall at about 70 percent for recycling of municipal solid waste. We also continue to struggle with energy inefficiency in transportation, domestic and industrial applications, although all three have seen significant improvements over recent decades. In the production and consumption of food, recent studies show that about 40 percent of food winds up wasted under current systems.But waste is not necessary to make society more developed and materially comfortable if we applied the proper attitude and technologies from the beginning. After all, the same sense of limits and husbandry that “primitive” cultures have toward their resources could be incorporated throughout more “advanced” technological societies. Arguably, these “inhibitions” would not hold us back from development and might even save us much time as well as resources, as we wouldn’t have to backtrack to clean up the mess and poison we created. It may be pointless to argue thus about the past, but it suggests a way forward that could drastically lessen our waste.We come finally to the question of a solution. Is there any hope for solving our waste? And, if so, what form is a solution likely to take? Whether society can become totally self-sufficient from a resource perspective is not clear, but with a lot of work, we can hopefully come within the limits of Earth’s renewable resources. Of course, there is hope: The progress we have made in reducing waste (if not consumption) through recycling and better design of products and production processes indicates that it is possible, both humanly and technically. Whether society can become totally self-sufficient from a resource perspective is not clear, but with a lot of work, we can hopefully come within the limits of Earth’s renewable resources. After all, this is not just a hope, but a necessity for us to survive in the long term.The particular solutions to achieve this state have been well delineated over recent decades with the development of the green economy, industrial ecology, net-zero energy and the like. The more challenging issue is getting society to embrace these approaches. Government has a critical role to foster and enforce these approaches, while industry and individuals will follow suit as economics inevitably incorporates the additional cost of waste and excess consumption (as resources become increasingly scarce). The attitude of the individual — going back to the sense of mastery and entitlement — may be hardest to change.Yet, economic and financial incentives will also make less wasteful practices more attractive and create a virtuous circle that, over time, should change attitudes toward waste and consumption. What was once considered a necessary corollary to material improvement will eventually be seen as detrimental and a sign of wasteful inefficiency.Time is on our side here, but only if we embrace necessary change. That means pushing back on efforts to maintain the wasteful status quo, educating cheerfully and, most importantly, building into the economy the means to reuse all possible resources and minimize the consumption of additional resources.Eventually, we will all revel in the clean economy these actions produce. It will be a “house” that is comfortable for us to live in again.Let's block ads! (Why?)

Όχι πια «κλιματική αλλαγή»; Γιατί ο Guardian αλλάζει τη γλώσσα που χρησιμοποιεί για το περιβάλλον

H φρασεολογία με την οποία ο Guardian θα καλύπτει στο εξής τα θέματα του περιβάλλοντος αλλάζει. Και τούτο γιατί, όπως λέει η βρετανική εφημερίδα, θέλει να αποτυπώνει και να μεταδίδει στον αναγνώστη με μεγαλύτερη ακρίβεια την κρίση, που αντιμετωπίζει ο πλανήτης. Αντί λοιπόν για «κλιματική αλλαγή» (climate change), προτιμά το «κλιματική έκτακτη ανάγκη» (climate emergency) ή «κλιματική κρίση» (climate crisis), ενώ για την άνοδο της θερμοκρασίας στον πλανήτη από το σχετικά ήπιο «global warming» περνάει στο «global heating», με τον όρο heat, που σημαίνει καύσωνας, να παραπέμπει σε μία πολύ πιο έντονη κατάσταση.  Οι παλαιοί όροι δεν απαγορεύονται βεβαίως, αλλά η σύσταση της διευθύντριας σύνταξης, Κάθριν Βάινερ, στους συντάκτες είναι σαφής. «Θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι θα είμαστε επιστημονικά ακριβείς, επικοινώνοντας παράλληλα ξεκάθαρα με τους αναγνώστες σε αυτό το τόσο σημαντικό ζήτημα» τόνισε και εξήγησε: «Η φράση κλιματική αλλαγή, για παράδειγμα, ακούγεται μάλλον παθητική και ήπια, την ώρα που οι επιστήμονες μιλούν για μία καταστροφή για την ανθρωπότητα».  Όπως είπε ολοένα και περισσότεροι επιστήμονες και οργανισμοί αλλάζουν και εκείνοι την ορολογία, χρησιμοποιώντας πιο «δυνατή» γλώσσα για να περιγράψουν την κατάσταση, στην οποία έχουμε βρεθεί.  Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, πράγματι μίλησε για «κλιματική κρίση» τον Σεπτέμβριο, προσθέτοντας: «Αντιμετωπίζουμε άμεση υπαρξιακή απειλή». Ο επιστήμονας Χανς Γιοαχίμ Σελνουμπερ, πρώην σύμβουλος της Άγκελα Μέρκελ, της Ε.Ε. και του πάπα, επίσης χρησιμοποιεί τη φράση «κλιματική κρίση».  «Καθώς η κρίση κλιμακώνεται στον φυσικό μας κόσμο, αρνούμαστε να αγνοήσουμε την κλιματική καταστροφή και την εξαφάνιση των ειδών. Για τον Guardian τα ρεπορτάζ για το περιβάλλον είναι προτεραιότητα» ξεκαθαρίζει η διευθύντρια της εφημερίδας.  naftemporiki.gr  Let's block ads! (Why?)

Μεγάλο φίδι αναστάτωσε το κέντρο της Θεσσαλονίκης

Ένα μεγάλο φίδι έκανε την εμφάνιση του τα μεσάνυχτα στην καρδιά της Θεσσαλονίκης. Του ανταποκριτή μας από το thestival.gr στη Θεσσαλονίκη Η υπάλληλος ενός καταστήματος εστίασης στην οδό Μητροπόλεως, είδε σε ένα από τα ψυγεία που υπήρχαν στο χώρο, να έχει κουρνιάσει ένα φίδι. Άμεσα τηλεφώνησε στο αφεντικό της, το οποίο μόλις έφτασε στο σημείο έβαλε το ερπετό σε μια σακούλα. Κάλεσε την Αστυνομία, η οποία με τη σειρά της ειδοποίησε ειδικό ερπετολόγο. Ο ερπετολόγος μόλις έφτασε στο σημείο, με ψύχραιμες κινήσεις απομάκρυνε το φίδι από το σημείο. Όπως αποδείχθηκε ήταν ένας Λαφιάτης. Μια από τις εικασίες για τον τρόπο μεταφοράς του ερπετού από το φυσικό του περιβάλλον στον αστικό ιστό είναι να σύρθηκε μέσα σε αυτοκίνητο εν άγνοια του ιδιοκτήτη του και να «αποβιβάστηκε» όταν έφτασε στην πόλη. Ο λαφιάτης μπορεί να προκαλεί τρόμο λόγω του μεγέθους του, καθώς είναι το μεγαλύτερο, μαζί με το σαπίτη, φίδι στην Ελλάδα. Ωστόσο είναι ήρεμο και ελάχιστα, ως καθόλου, επιθετικό. Δεν έχει δηλητήριο και σκοτώνει την τροφή του με περίσφιξη, ενώ είναι εντελώς ακίνδυνο για τον άνθρωπο. Let's block ads! (Why?)

Η Ρωσία απελευθερώνει 10 φάλαινες- δολοφόνους αλλά όχι στο φυσικό τους χώρο

Επιστήμονες διεθνούς κύρους επέκριναν το ρωσικό σχέδιο που προβλέπει την απελευθέρωση 10 αιχμαλωτισμένων φαλαινών στην θάλασσα της Ιαπωνίας και όχι την επιστροφή τους στον φυσικό χώρο διαβίωσης τους, επισημαίνοντας ότι κάτι τέτοιο εγκυμονεί κινδύνους για την ζωή τους. Τα δεινά που έχουν υποστεί οι 10 όρκες μαζί με τις 87 φάλαινες μπελούγκα, που είναι στριμωγμένες σ’ ένα καταφύγιο θαλάσσιων θηλαστικών που βρίσκεται σε κόλπο κοντά στο λιμάνι Ναχότκα της ρωσικής Άπω Ανατολής, είχαν προκαλέσει τη διεθνή κατακραυγή, αλλά και τις αντιδράσεις πολλών διασημοτήτων και ακτιβιστών. Μεταξύ τους ήταν η Αμερικανίδα ηθοποιός και τόπ μόντελ Πάμελα Άντερσον και ο Αμερικανός ηθοποιός Λεονάρντο Ντι Κάπριο, οι οποίοι υπέγραψαν αίτημα διαμαρτυρίας για την απελευθέρωση των φαλαινών, το οποίο συγκέντρωσε 1,5 εκ. υπογραφές. Κάτω από τις διεθνείς πιέσεις η Ρωσία τον περασμένο μήνα υπέγραψε συμφωνία με ομάδα διεθνούς κύρους επιστημόνων για την απελευθέρωση των ορκών και των φαλαινών μπελούγκα. Ωστόσο σήμερα Ρώσοι επιστήμονες, με ανακοίνωση τους επισημαίνουν ότι οι όρκες που προγραμματίζεται να απελευθερωθούν από το καταφύγιο θαλάσσιων θηλαστικών στις 10 Ιουνίου, θα αφεθούν ελεύθερες κατευθείαν στην Θάλασσα της Ιαπωνίας, που βρίσκεται σε απόσταση 1290 χιλιομέτρων από τον φυσικό τους περιβαλλοντικό χώρο που είναι η ο Οχοτσκική Θάλασσα. Παράλληλα, ξένοι επιστήμονες διεθνούς κύρους, όπως ο γιός του διάσημου Γάλλου ωκεανογράφου και ερευνητή Ζακ-Υβ Κουστώ, Ζαν Μισέλ Κουστό, επισημαίνουν ότι σχέδιο αυτό μπορεί να βλάψει τις φάλαινες. «Το σχέδιο αυτό θέτει την υγεία των ορκών σε αδικαιολόγητους κινδύνους και θέτουν σε κίνδυνο την μακροχρόνια επιβίωση τους», δήλωσε ο Ζαν Μισέλ Κουστό. «Δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε, ούτε να συμμετάσχουμε σ’ αυτό το σχέδιο» αναφέρει η ανακοίνωση του Whale Sanctuary Project, προσθέτοντας ότι αυτό μπορεί να σημαίνει ότι οι φάλαινες δεν θα μπορέσουν να αναπροσαρμόσουν τη ζωή τους στον ωκεανό και θα θέλουν να επιστρέψουν στο καταφύγιο τους για τροφή. «Μπορεί να μην επιβιώσουν» δήλωσε ο Κουστό, ο οποίος υποστηρίζει την μεταφορά των φαλαινών με δεξαμενές που περιέχουν θαλάσσιο νερό κοντά στα σημεία στα οποία έχουν αλιευθεί και στα οποία βρίσκονται όρκες και μπελούγκες και είναι κατάλληλα και προσβάσιμα για την διατροφή τους. Οι Ρώσοι επιστήμονες δήλωσαν από την πλευρά τους ότι οι όρκες ενδέχεται να τραυματισθούν και να αγχωθούν κατά την μεταφορά τους στην Οχοτσκική Θάλασσα και πως αυτού του είδους η στρατηγική είναι πολύπλοκη και θα απαιτήσει περισσότερο χρόνο. Παράλληλα επισημαίνουν ότι τα σχέδια για την απελευθέρωση των φαλαινών δεν είναι ακόμη έτοιμα. Τέσσερις ρωσικές εταιρείες αλιείας είχαν αλιεύσει το περασμένο καλοκαίρι τις φάλαινες όρκες στην Οχοτσκική Θάλασσα με την προοπτική να τις πωλήσουν στην Κίνα όπου θα τις χρησιμοποιούσαν σε ενυδρεία. Μετά την διεθνή κατακραυγή που προκλήθηκε το Κρεμλίνο έδωσε εντολή στις τοπικές αρχές να διερευνήσουν την υπόθεση. Εν συνεχεία η ρωσική FSB (Oμοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας) μετά από έρευνες που πραγματοποίησε, παρέπεμψε στην δικαιοσύνη τέσσερις ρωσικές εταιρείες με την κατηγορία την παράβασης της σχετική νομοθεσίας για την αλιεία. Let's block ads! (Why?)

Νερό με νανοφυσαλίδες ποτίζει κατά 40% μεγαλύτερη επιφάνεια καλλιέργειας

Μεγαλύτερη επιφάνεια καλλιεργούμενης έκτασης, σε ποσοστό 40%, μπορεί να καλύψει μία σταγόνα νερού εμπλουτισμένη με νανοφυσαλίδες, έναντι αυτής του επιτραπέζιου νερού, τόνισε ο κύριος ερευνητής στο Ινστιτούτο Νανοεπιστήμης και Νανοτεχνολογίας του Εθνικού Κέντρου Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος», Ευάγγελος Φάββας, στη διάρκεια σημερινής ενημερωτικής εκδήλωσης που διοργανώθηκε στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή, με θέμα «Οι εφαρμογές της νανοτεχνολογίας στη γεωργική παραγωγή». Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο ίδιος αποκάλυψε ότι Έλληνες επιχειρηματίες που λειτουργούν μεγάλες μονάδες με οπωροκηπευτικά, πληροφορήθηκαν για τις δυνατότητες των νανοφυσαλίδων και «βρισκόμαστε σε συζητήσεις, σε πρώιμο στάδιο, προκειμένου να τις εφαρμόσουν στην παραγωγή τους. Στα επόμενα δύο με τρία χρόνια -πρόσθεσε- μπορεί να είναι εμπορική και διαθέσιμη η εφαρμογή που δουλεύουμε, αλλά νωρίτερα όχι. Θέλουμε να έχουμε τις αδιαμφισβήτητες αποδείξεις ότι το νερό εμπλουτισμένο με νανοφυσαλίδες έχει όντως τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που έχουμε ήδη δει, σε μικρότερης κλίμακας εκτάσεις. Πρέπει το νερό με τις νανοφυσαλίδες να βρει πεδίο δράσης σε μεγαλύτερη κλίμακα, να γίνουν πιλοτικές εφαρμογές σε μεγάλες εκτάσεις, ώστε να έχουμε τις αδιάσειστες αποδείξεις πριν το κυκλοφορήσουμε επίσημα στην ελληνική αγορά». Όπως είπε «οι επιχειρηματίες ήρθαν σε εμάς και όχι το αντίστροφο κι αυτό σημαίνει ότι το κλίμα αλλάζει και η εφαρμογή της έρευνας στην πράξη δεν απέχει όσο απείχε πριν από ορισμένα χρόνια». Οι ερευνητές στο «Δημόκριτο» αναπτύσσουν ολοένα και πιο καινοτόμα εργαλεία και όπως αποκάλυψε «είναι προ πυλών να κυκλοφορήσουν στην ελληνική αγορά, εμποτισμένες μεμβράνες νανοτεχνολογίας για τη συσκευασία ψαριών, που όταν το προϊόν χαλάει, τότε θα αλλάζει και χρώμα η μεμβράνη, με αποτέλεσμα να εξαλείφεται ο κίνδυνος πώλησης ακατάλληλου προϊόντος». Βάσει των μελετών και πειραμάτων που έχουν γίνει οι νανοφυσαλίδες διαπιστώθηκε ότι αύξησαν κατά 60% το βάρος, σε έξι εβδομάδες, των ψαριών που αναπτύχθηκαν σε εμπλουτισμένο νερό, έναντι αυτών που αναπτύσσονταν σε επιτραπέζιο νερό. Άλλη μελέτη σύμφωνα με τον κ Φάββα έδειξε αύξηση του ρυθμού βλάστησης των τοματών κατά 6-25% ενώ με τη χρήση των νανοφυσαλίδων χρειάζονται «μόλις δέκα λεπτά για την απομάκρυνση βαρέων μετάλλων από υδατικά διαλύματα, έναντι των 10 ωρών, με τη χρήση επιτραπέζιου νερού». Μιλώντας για τις νεότερες εξελίξεις, είπε ότι έχει αναπτυχθεί γεννήτρια νανοφυσαλίδων η Agro -NB και τόνισε ότι Αμερικάνικη Γεωργική Σχολή είναι εξοπλισμένη με συσκευή AgroNano Bubbles. Στην ομιλία του παρέθεσε πεδία εφαρμογής της νανοτεχνολογίας, στην ιατρική, ενέργεια, άμυνα/ασφάλεια, υφάσματα/χρώματα, βιοτεχνολογία και γεωργία τροφίμων, επισημαίνοντας ότι «η νανοτεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε λιπάσματα, ζιζανιοκτόνα, μυκητοκτόνα και για την κατασκευή έξυπνων υλικών συσκευασίας". Η συνεργασία... Η σημερινή εκδήλωση έγινε από τη Σχολή Επαγγελματικής Εκπαίδευσης της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής, στο πλαίσιο ερευνητικού προγράμματος που γίνεται σε συνεργασία με το ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος» και το ΤΕΙ Καβάλας. Συμμετείχαν μαθητές της Β' τάξης του Γενικού Λυκείου της Σχολής, σπουδάστρια του Perrotis College και άλλοι από τη Σχολή Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, οι οποίοι ολοκλήρωσαν την οκτάμηνη πειραματική προσπάθεια, που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο 2018, με θέμα την επίδραση της τεχνολογίας εμπλουτισμού νανοφυσαλίδων (ΝΒ) στην ανάπτυξη λαχανοκομικών ειδών και παρουσίασαν σήμερα τα αποτελέσματα. Σκοπός της μελέτης ήταν η αξιολόγηση της τεχνολογίας ΜΝΒ σε: α) διαφορετικά εδαφικά υποστρώματα (γλάστρες) β) σύστημα επιπλεόντων δίσκων γ) υδροπονικό σύστημα σε υπόστρωμα δ) έδαφος υπό κάλυψη (πλαστικό θερμοκήπιο). Το είδος του φυτού που επέλεξαν ήταν το μαρούλι και τρεις ποικιλίες του. Το έδαφος εφαρμογής ήταν το θερμοκήπιο του ΕΠΑΛ και οι κύριες μεταχειρίσεις αφορούσαν στον μάρτυρα (άρδευση με πόσιμο νερό) και σε άρδευση με Agro-NB. Το σύνολο των φυτών που χρησιμοποιήθηκαν ήταν 680 φυτά (340/ποικιλία) ανά κύρια μεταχείριση. Με βάση τα αποτελέσματα που παρουσιάστηκαν, η φυτική μάζα (g) μαρουλιών στο έδαφος παρουσίασε μέση αύξηση 30% με τη χρήση νερού εμπλουτισμένου με νανοφυσαλίδες και έναντι του αρδευτικού νερού. Τα αποτελέσματα του δικού της πειραματισμού παρουσίασε μαθήτρια του Perrotis College, η οποία όπως επισήμανε χρησιμοποίησε νεαρά φυτά μαρουλιού (σγουρό και σαλάτας), που μεταφύτευσε στο ίδιο επίπεδο ανάπτυξης σε 84 γλάστρες των 15 λίτρων, στο πλαστικό θερμοκήπιο του ΕΠΑΛ-ΑΓΣ. Και στη ζωική παραγωγή Με βάση τα αποτελέσματα που η ίδια παρουσίασε, το βάρος των μαρουλιών στο αργιλοπηλώδες έδαφος παρουσίασε αύξηση 27 % με τη χρήση του νερού εμπλουτισμένου με νανοφυσαλίφες, έναντι του αρδευτικού νερού. Αύξηση καταγράφηκε και με τη χρήση νερού εμπλουτισμένου με νανοφυσαλίδες και στο μήκος των φυτών, (13-26% σε αργιλοπηλώδες έδαφος και 3-7% στο αμμώδες έδαφος). Αντίστοιχοι πειραματισμοί έγιναν με το ίδιο φυτό σε θερμοκήπιο και με τη χρήση της υδροπονίας. Τα αποτελέσματα καταγράφονται ιδιαίτερα θετικά με τη χρήση του νερού εμπλουτισμένο με νανοφυσαλίδες, σε σχέση με τη χρήση του αρδευτικού. Πρόταση αξιοποίησης των νανοφυσαλίδων στη ζωική παραγωγή, κατέθεσε από την πλευρά του ο γεωπόνος-ζωοτέχνης με ειδίκευση στην αναπαραγωγή και γενετική βελτίωση αγροτικών ζώων, Δρ. Ευάγγελος Βέργος, πιστοποιημένος εκπαιδευτής ενηλίκων, συντονιστής της ειδικότητας Διαχείρισης Κτηνοτροφικών Επιχειρήσεων στο Perrotis College και Διευθυντής της Σχολής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης της ΑΓΣ. «Αν δοθεί στο ζώο ή στο πτηνό, πόσιμο νερό εμπλουτισμένο με νανοφυσαλίδες, φανταστείτε τι θα σήμαινε αυτό για την αυγοπαραγωγή και την κρεοπαραγωγή. Θα ήθελα να διερευνήσουμε σε τι θα οδηγήσει. Σε αύξηση της γαλακτικής περιόδου, βελτίωση της αναπαραγωγής των ζώων;» διερωτήθηκε ο ίδιος. Η πρότασή του κρίθηκε κατ αρχήν θετική και θα διερευνηθεί άμεσα το ενδεχόμενο να ξεκινήσουν οι πειραματισμοί στην σχολή. Στη σημερινή εκδήλωση, τη σύνοψη των αποτελεσμάτων από τα πειράματα έκανε ο κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος ειδίκευσης (M.Sc.) του τομέα Εδαφολογίας και Διαχείρισης Εδαφικών Πόρων του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.), ερευνητής-Λέκτορας στο Κολέγιο «Περρωτής» της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής κ Κωνσταντίνος Ζουκίδης. Let's block ads! (Why?)

Ρωσία: Απελευθερώνει 10 φάλαινες- δολοφόνους, αλλά δεν τις αφήνει να επιστρέψουν στο «σπίτι» τους

Το σχέδιο της Ρωσίας να απελευθερώσει δέκα αιχμάλωτες φάλαινες- δολοφόνους στη Θάλασσα της  Ιαπωνίας, αντί να τις επιστρέψει στο αρχικό τους περιβάλλον έχει επικριθεί έντονα από την επιστημονική κοινότητα, που προειδοποιεί ότι η ζωή των θηλαστικών θα τεθεί σε κίνδυνο.  Η απόφαση των ρωσικών αρχών να αιχμαλωτίσει τις φάλαινες όρκες, οι οποίες κρατούνταν μαζί με 87 φάλαινες μπελούγκα σε εξαιρετικά περιοριστικές συνθήκες στο λιμάνι της Νακόντκα, είχε προκαλέσει διεθνή κατακραυγή. Μάλιστα της προσπάθειας για απελευθέρωσή τους ηγήθηκε ο γνωστός ηθοποιός, Λεονάρντο ντι Κάπριο, ο οποίος και συγκέντρωσε σχεδόν 1,5 εκατομμύριο υπογραφές για την επιστροφής τους στον ωκεανό.  Υπό αυξανόμενη πίεση, η Ρωσία τον περασμένο μήνα υπέγραψε σχετική συμφωνία με ομάδα διεθνών επιστημόνων για την απελευθέρωση όλων των φαλαινών. Ωστόσο την περασμένη Τετάρτη ανακοινώθηκε πως οι δέκα όρκες θα αφεθούν στις 10 Ιουνίου στην Θάλασσα της Ιαπωνίας, περίπου 800 μίλια (1.290 χιλιόμετρα) από το αρχικό «σπίτι» τους, στη Θάλασσα του Οχότσκ.  «Η απόφαση θέτει την επιβίωση των φαλαινών σε αδικαιολόγητο κίνδυνο» τόνισε ο Ζαν Μισέλ Κουστό, γιος του Ζακ Υβ Κουστό, του φημισμένου Γάλλου ωκεανολόγου. «Δεν μπορούμε να στηρίξουμε ή συμμετέχουμε σε αυτό το σχέδιο» πρόσθεσε σε ανακοίνωση του εξέδωσε για λογαριασμό του Whale Sanctuary Project. Όπως εξήγησε οι φάλαινες ενδεχομένως να μην είναι δυνατό να προσαρμοστούν στο νέο περιβάλλον και να επιστρέψουν στη «φυλακή» τους για φαγητό.  Από την πλευρά τους Ρώσοι επιστήμονες διατείνονται ότι οι όρκες θα μπορούσαν να υποστούν τραυματισμούς και στρες, εάν επιχειρηθεί να μεταφερθούν στη Θάλασσα του Οχότσκ, ενώ σημείωσαν ότι η στρατηγική αυτή θα ήταν πολύ πιο περίπλοκη και θα απαιτούσε περισσότερο χρόνο.  Όσον αφορά στα σχέδια απελεύθερωσης των 87 μπελούγκα, διευκρίσαν ότι δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί.  naftemporiki.gr με πληροφορίες από Reuters  Let's block ads! (Why?)

Το ψάρι τσίμπησε και ήταν… καρχαρίας

Μια γυναίκα αναγκάστηκε να δεθεί στη βάρκα για να μην την παρασύρει η ιδιαίτερη ψαριά της σε μια μάχη που διάρκεσε 90 λεπτά! Η 30χρονη Charlene Dillon δεν πίστευε στα μάτια της όταν το ψάρι που τσίμπησε το δόλωμα στο καλάμι της αποδείχτηκε γκρίζος καρχαρίας (εξακαρχαρίας) 5 μέτρων και 550 κιλών! Η επική μάχη που εκτυλίχθηκε στα ανοιχτά της Ιρλανδίας την ανάγκασε να δεθεί με τα ειδικά λουριά στο σκάφος για να μην πέσει στη θάλασσα. Τον έπιασε σε βάθος 60 μέτρων, ήταν ωστόσο πολύ βαρύς για να τον σηκώσουν στο σκάφος, γι’ αυτό και τον άφησαν τελικά ελεύθερο, αφού μέτρησαν τις διαστάσεις του. Η Charlene, από το Λίμερικ της Ιρλανδίας, χρειάστηκε μισή ώρα για να φέρει τον καρχαρία στην επιφάνεια και να δει τι ήταν τελικά το τέρας που έπιασε με το καλάμι της. Το ψάρι είχε το μισό μέγεθος του σκάφους, δεν ήταν παίξε-γέλασε. «Αυτοί οι καρχαρίες είναι πολύ σπάνιο είδος και ήταν σίγουρα το ψάρι της ζωής μου», λέει χαρακτηριστικά, υποθέτοντας πως πρέπει να είναι το μεγαλύτερο ψάρι που έπιασε ποτέ γυναίκα στην Ευρώπη. Χρησιμοποιώντας «μεγάλο εξοπλισμό για μεγάλα ψάρια», έβγαλε κάτι που δεν θα μπορούσε να περιμένει… [embedded content] ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR Let's block ads! (Why?)