Category Archives: ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

How climate change has altered cocoa farming in Ivory Coast

This is an excerpt from "Rainforest: Dispatches From Earth’s Most Vital Frontlines" by Tony Juniper. Copyright 2019 by Tony Juniper. Reproduced here with permission of Island Press, Washington, D.C.Conservation of the rainforests is far more likely to succeed when smallholders are empowered to do sustainable farming.The large-scale loss of tropical rainforest can have dire impacts for local farmers — including the hundreds of millions of smallholders who, despite their poverty, produce more than half of the world’s food calories. This was brought home to me in 2016, when I visited Ivory Coast and traveled to the village of Asabliko, about 20 kilometers down a dusty mud track from Méagui. I had gone there to speak with farmers who, as well as food crops, produced the country’s biggest export commodity, cocoa. Tens of thousands of Ivory Coast farmers are employed in cocoa production and the country as a whole produces some 1.65 million tonnes per year — about a third of global supply.Asabliko was surrounded by little plantations of cocoa trees, as was the rest of the landscape for miles around. The squat trees, cultivated to about 5 meters tall, were tended by farmers with just a couple of hectares each. The big pods bearing cocoa beans don’t grow on twigs like most other fruits on trees, but directly from the trunks and large branches. As we walked between the trees one of the farmers explained that when the pods turn yellow they are ready for harvest and that each yields about 40 beans, enough to make 50 grams of dark chocolate. Between the village huts, grass mats lay all about in the hot midday sun, covered with the reddish-brown beans being dried ready for bagging and shipping. Meantime, smoldering heaps of pods were being converted into charcoal to cook with.As Ivory Coast’s population grew, so demand for land upon which to produce this vital cash crop intensified. Asabliko lay about 5 kilometers from the border of the Tai Forest National Park and the community is one of several hundred that will determine whether that last large area of intact rainforest will survive. Cocoa trees are tropical rainforest plants and their natural habitat is in the understory beneath a canopy of taller trees. Planting in the last areas of rainforest was thus quite an attractive prospect for land-hungry farmers. Tens of thousands of Ivory Coast farmers are employed in cocoa production and the country as a whole produces some 1.65 million tonnes per year — about a third of global supply. Today cocoa is grown right around the world in the wet tropical regions close to the equator, with conditions in the rainforest belt of West Africa being particularly suitable — at least until quite recently. For over the past couple of decades the climate has been changing, with hot, bone-dry winds coming from the Sahara, unlike those which normally came from the sea bringing rains that are recycled back into the atmosphere by the dense coastal rainforests. This is not good for cocoa production.I sat beneath the shade of a small wooden communal building with a group of 20 farmers. Coucals, hornbills and weaver birds chirped, cooed and chinked from nearby scrubby forest and big shady trees in the village. But the sense of rural tranquility was lost as soon as the farmers told me their stories. The area had been hit by drought of unprecedented severity and the soil fertility had seriously declined. Yields had been poor and had been hampered, one of the farmers added, by varieties of cocoa trees that were susceptible to disease. The farmers were all in agreement, though, that the main problem was the erratic rainfall. For the first time it hadn’t rained for four months. No one had seen that before, including the village chief, who was by far the oldest person there. Not only had this hit the cocoa harvest, but also the food the people grew to eat in their gardens around the village.The farmers lived in a highly vulnerable situation. There was no river nearby from which to draw water for irrigation, and even if there was there wouldn’t be money to build the canals and pumps needed to harness it. Like hundreds of millions of smallholder farmers across the tropics, and especially in Africa, they relied on rain. The more erratic that became, as it was becoming across so much of the continent, the more precarious became their position.I asked why they thought it had become so dry and they answered almost as one: "Because the forests have been cut down." They knew, too, that it was the expansion of farming that had caused the deforestation. I asked what could be done."Plant more trees," came one reply; "put the forests back," added another. The farmers said that if they didn’t see improvements they wouldn’t be able to make a living and they’d have to leave, to seek work in Abidjan and other cities. Some of the younger ones might be tempted to head north and risk the journey across the Sahara toward Libya and from there to Europe across the Mediterranean. Not only had this hit the cocoa harvest, but also the food the people grew to eat in their gardens around the village. One of the cocoa growers, Amani Kwasi Unzui, a man in his mid-50s, told me that he’d been in the cocoa business for 39 years. He said that he could once make a reasonable living, but now it was a real struggle. He had an unusually large holding, a third of a square kilometer of cocoa trees, but even with such a comparatively large farm he’d struggled to survive. He explained that when he’d started out as a cocoa farmer there was much more forest and it often rained three times a day. No longer. I asked why the forest had gone. "It’s because there is more farming, because there are more people." As the cocoa farmers talked of the dry winds coming from the north and landward direction, how droughts were the result, and the impact of that on their livelihoods, it was hard not to reflect on how their local wisdom was being corroborated by new science on the role of rainforests in generating rain.All the major rainforest regions are different in how their progressive clearance might affect regional and wider rainfall regimes, but climate modeling suggests that deforesting West Africa (a process largely complete in Ivory Coast, Ghana and Nigeria) could reduce regional rainfall by 40 to 50 percent. With that in mind, one might expect that at the center of discussions about how to sustain food supply in face of rapid global change might be strategies to stop deforestation. As famines, drought-driven shortages and higher food prices have during the last decade led to more widespread hunger for the poorest people, the question of how to feed the 9-billion-plus global population expected by 2050 has been increasingly on the agenda. But, while the U.N. Food and Agriculture Organization (FAO) has estimated that food output needs to rise by an estimated 70 percent by 2050 (PDF), compared with 2005 to 2007, little attention has been devoted to how such a vast increase in output must embrace a strategy that conserves and restores forests. It’s a strategy that would be wise to pursue in relation to energy security too.Helping the cocoa communitiesWhen I talked to officials at the Tai Forest National Park in Ivory Coast they told me that its successful preservation was not so much about enforcing that boundary that I’d walked along with armed security, but more livelihoods and education. These, they felt, were key to holding the rainforest front line. I recalled research on the relationship between female literacy and family size, and how data showed that when women were educated, they tended to have fewer children and better incomes. Out there by the forest, where people lived in grinding poverty and whose large families led to increasing demand for farmland, it seemed like a very logical priority. I was encouraged to find that this was the aspiration not just of the man responsible for a National Park but for the world’s largest chocolate company: Mondelēz, whose many brands include Cadbury’s, Côte d’Or and Toblerone. As well as major companies, the Ivory Coast government had an interest, for if cocoa declined as an export crop and a source of employment, then civil unrest could follow. In 2012 Mondelēz launched an initiative called Cocoa Life, through which it would invest some $400 million in supporting 200,000 of its cocoa farmers across the tropical rainforest countries of Ghana, Indonesia, India, the Dominican Republic, Brazil and Ivory Coast. In Ivory Coast $100 million was allocated to assist 75,000 people in cocoa-growing communities. In addition to support for education, farmers were helped to improve yields and earn higher incomes, while at the same time sustaining the landscape in which the cocoa was grown, including the remaining rainforests. The idea was to strengthen communities and thus make cocoa a more attractive business for young people. It was an attempt to implement a truly integrated agenda and there was a clear business case for doing it, even for a profit-driven multinational.The company had realized that if in the years ahead there were fewer farmers wanting to grow cocoa, then the company’s chocolate business would be at risk. It would also face uncertainty and rising costs if deforestation led to the kind of long droughts that had recently caused yields to fall.As well as major companies, the Ivory Coast government had an interest, for if cocoa declined as an export crop and a source of employment, then civil unrest could follow. Adoulaye told me that he was confident that the deeper and more fundamental pressures on the forests could be brought under control if only he could succeed in showing people the Park was for them, and not against them. He told me how, when he asked communities to join in with the conservation of the Park, they asked him, "What do we get?" One of the things he tells them they get, and which I found the cocoa farmers agreed with, was that the Park produces rain, and thus cocoa and income.As I listened to Adoulaye, it was clear how the multinational company and National Park were actually trying to do the same thing: improve the well-being of the farmers. The Park gets its forest better protected and the company gets a more secure cocoa supply chain that is dependent on not only motivated and skillful growers, but also rain. Economy, people and forest all at once.Let's block ads! (Why?)

Όλο το σχέδιο για την αναγέννηση του Υμηττού

Σε μία νέα εποχή ετοιμάζεται να μπει ο Υμηττός. Ο ΣΠΑΥ (Σύνδεσμος Προστασίας και Ανάπτυξης Υμηττού), στον οποίο μετέχουν ένδεκα δήμοι δεμένοι με το όρος, οι Αγίας Παρασκευής, Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης, Βύρωνα, Γλυφάδας, Ελληνικού-Αργυρούπολης, Ζωγράφου, Ηλιούπολης, Καισαριανής, Κρωπίας, Παιανίας, Παπάγου-Χολαργού, με την ενεργή σύμπραξη του υπουργείου Εσωτερικών και του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, έχουν έτοιμο πλέον ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την αναγέννηση του Υμηττού, την προστασία του και κυρίως τη δυνατότητα να γίνει προσβάσιμο στους πολίτες, να μπορούν να το επισκέπτονται, να το περιδιαβαίνουν, να γνωρίσουν και να χαρούν την ομορφιά και τη φύση του. Κοινός άξονας όλων των εμπλεκόμενων είναι ότι δεν στοχεύουν σε ένα αστικό πάρκο, αλλά στη διατήρηση και προφύλαξη του φυσικού περιβάλλοντος, της χλωρίδας και της άγριας πανίδας του όρους. Ο Υμηττός απέχει μόλις 8 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας και έχει έκταση 81.230 στρέμματα. Πρόκειται για ένα μακρύ και στενό βουνό με συνολικό μήκος 20 χλμ., που η ψηλότερη κορυφή του φτάνει τα 1.026 μ. Διαθέτει περίπου 50 σπήλαια και βάραθρα, ενώ ένα βαθύ φαράγγι χωρίζει το βόρειο από το νότιο τμήμα του βουνού. Οι αρχαίοι ονόμαζαν «Μέγα Υμηττό» το βόρειο τμήμα και «Ελάσσονα ή Άνυδρο Υμηττό» το νότιο. Το βουνό έχει εξαιρετική οικολογική σημασία, αφού φιλοξενεί πολύ αξιόλογη βιοποικιλότητα και στέκεται σε κεντρική θέση της Αττικής. Το σχέδιο που ονομάζεται «11 Δήμοι, μία Αποστολή, η Αναγέννηση του Υμηττού μας», περιλαμβάνει 5 βασικούς άξονες, που έχουν ως στόχο να αγκαλιάσει ο κόσμος το όρος. Όπως χαρακτηριστικά είπε ο πρόεδρος του ΣΠΑΥ και δήμαρχος Ελληνικού-Αργυρούπολης Γιάννης Κωνσταντάτος: «Δεν πάνε οι πολίτες στο βουνό, θα έρθει το βουνό στους πολίτες». Οι πέντε αυτοί άξονες παρουσιάζονται από το ΑΠΕ-ΜΠΕ: 1. Θωράκιση του Υμηττού Α. Συντήρηση των υποδομών αντιπυρικής προστασίας. Υπάρχουν 150 δεξαμενές διάσπαρτες, πολλές εκ των οποίων αυτή τη στιγμή δεν λειτουργούν. Θα ενεργοποιηθούν όλες σε απόλυτο βαθμό ετοιμότητας, θα λειτουργήσουν πλήρως τα παρατηρητήρια, τα υδραυλικά συστήματα, τα αντλιοστάσια και τα υδροβόλα. Β. Ενέργειες για την πρόληψη δασικών πυρκαγιών. Συντήρηση δασικών δρόμων, καθαρισμός και αποψιλώσεις. Γ. Αποκατάσταση καμένων εκτάσεων. Αναδασώσεις, αντιπλημμυρική προστασία, φροντίδα των καμένων περιοχών. 2. Ανάδειξη του Υμηττού σε παγκόσμιο σημείο αναφοράς Α. Ανάδειξη του φυσικού πλούτου. Είναι ένα βουνό με τεράστια ομορφιά και ιστορική αξία, αλλά δεν είναι συντονισμένο. Θα προστατευτούν και θα αναδειχθούν η χλωρίδα, η πανίδα, τα σπήλαια, ο βοτανικός παράδεισος (πάνω από 600 είδη, ανάμεσά τους και μια μορφή άγριας ορχιδέας, που δεν υπάρχει αλλού), αλλά και τα ύδατα του Υμηττού (π.χ. λίμνη Βουλιαγμένης). Β. Ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ο Υμηττός φιλοξενεί μοναστήρια, εκκλησίες, βυζαντινούς πύργους, αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία. Γ. Διαμόρφωση πυλών εισόδου για κάθε δήμο-μέλος του ΣΠΑΥ. Να υπάρχει πρόσβαση από όλους τους δήμους του Υμηττού. Δ. Σύνδεση του μητροπολιτικού πάρκου Ελληνικού με τον Υμηττό. Αποτελεί ένα φιλόδοξο πρόγραμμα, καθώς αυτή η αρτηρία θα συνδέσει τη θάλασσα με το βουνό και το πάρκο του Ελληνικού, με αποτέλεσμα οι επισκέπτες και οι τουρίστες να έχουν πλέον τη δυνατότητα να συνδυάσουν με ευκολία και τα τρία σημεία. 3. Ανάπτυξη φιλοδασικής συνείδησης Α. Δημιουργία καμπάνιας ευαισθητοποίησης με 365 σημεία (όσες και οι ημέρες του χρόνου). Β. Οργάνωση δράσεων με τη συμμετοχή των πολιτών. Αναδασώσεις, καθαρισμός, ποτίσματα, εξωραϊσμός. Βασική θέση ότι το βουνό μπορεί να θωρακιστεί όταν έχει μέσα ανθρώπους. Γ. Περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση μαθητών. Επισκέψεις σχολείων, δράσεις και παιχνίδια βουνού. Ανάμεσα στα άλλα 365 μαθητές από κάθε δήμο θα φυτέψουν και θα «υιοθετήσουν» 365 δένδρα. Δ. Προσβασιμότητα για όλους. Θα δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε να υπάρξει ισότιμη προσβασιμότητα για τα ΑμεΑ. Διαμόρφωση είκοσι πιστοποιημένων πεζοπορικών διαδρομών 113 χλμ., ανάπτυξη και ποδηλατικών διαδρομών. Ακόμη, ο επισκέπτης με μια εφαρμογή θα μπορεί να κατεβάσει όλες τις πληροφορίες, θα υπάρχει υποδομή να φορτίσει το κινητό του, ακόμη και να ζητήσει βοήθεια. Ε. Δημιουργία υπαίθριων πάρκων περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης. Βοτανόκηποι, χώροι πικ νικ, πάρκο σκύλων, ενημερωτικές πινακίδες. Σε κάθε δήμο θα δημιουργηθεί το ανάλογο περιβαλλοντικό πάρκο ευαισθητοποίησης, αλλά και εκπαίδευσης των παιδιών στο περιβάλλον. 4. «Έξυπνος» Υμηττός Α. Οργανωμένο Σύστημα συντονισμού και διαχείρισης κρίσεων Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ανάγκη ο ΣΠΑΥ να αξιοποιήσει τις τεχνολογίες. Β. Ψηφιακή αποτύπωση Υμηττού. Αποτύπωση ψηφιακά δασικών δρόμων, υποδομών και σημείων ενδιαφέροντος. Γ. Θερμικοί Ανιχνευτές έγκαιρης προειδοποίησης πυρκαγιάς. Δ. Ηλεκτρονικές ταμπέλες στις Πύλες Εισόδου. Ε. Ψηφιακή πλατφόρμα πληρότητας υδατοδεξαμενών. Αποτύπωση της στάθμης του νερού σε πραγματικό χρόνο. 5. Πολιτική προστασία και εθελοντισμός Α. Συνδρομή και υποστήριξη εθελοντικών ομάδων. Πυροσβεστικός εξοπλισμός, ΜΑΠ, αναζήτηση χρηματοδότησης για οχήματα και εξοπλισμό. Β. Οργάνωση των τηλεπικοινωνιών. Ο Υμηττός σε μία συχνότητα. Γ. Καθιέρωση ετήσιας άσκησης αντιμετώπισης δασικής πυρκαγιάς. Let's block ads! (Why?)

Down plastic, up morale: How a sustainability graduate school is reducing single-use plastic

Last year I ran into Molly Moore, who graduated with her MBA from the Presidio Graduate School in 2014, at a conference where I spoke on a panel. She told me about SUPER, the first single-use plastic reduction tool and certification for businesses, offering Bronze, Silver and Gold tiers of certification, which she cofounded with Manuel Maqueda. I knew immediately that people at Presidio would be thrilled to use Moore's services.The certification for service companies and office buildings encourages elimination of single-use plastics in four areas of employee activity: drinking; eating; working and gathering; or events."At the lower bronze level the SUPER certification requires elimination of 100 percent of plastic drinkware, 70 percent of plastic foodware, plus an 80 percent and a 35 percent elimination at events and office supplies respectively," Maqueda said, adding that the Gold certification requires total elimination in all of these areas. We aimed to rid our office of single-use plastic, given the toxicity of plastic supply chains and waste. Most of us at the graduate school are disgusted with plastic waste, already were reducing our use of single-use plastic and were highly motivated to learn more. Supporting one of our alumni at the same time was a bonus.We aimed to rid our office of single-use plastic, given the toxicity of plastic supply chains and waste. We’d figured that we’d learn a lot — not only for our office but also for our homes. In October, we started work with SUPER to help us eliminate single-use plastic from our workplace. The graduate school is also working toward certification and sharing our experience of the process with other organizations who are interested in the SUPER process.Down plasticMaqueda and Moore conducted a one-hour workshop in our office, showing videos on the human and environmental costs of plastic waste — even in many of the world’s most remote places — and sharing best practices for reducing single-use plastic from today’s offices."Most plastic is landfilled or incinerated or shipped to other countries," Moore said. "Only 14 percent [of] plastic is recovered globally, and a small percentage is actually recycled into something else of use."We were shocked to learn how little of the plastic we place in the recycle bin is recycled — just 9 percent — and that plastic can be formed into new products only twice. Compare this with aluminum (PDF), with almost all cans collected for recycling effectively recycled, and with an unlimited number of new formations.We had 90 days to demonstrate our reductions of single-use plastic. We brainstormed about no-plastic giveaways for recruitment events, ways to eliminate plastic from lunches we bring to the office, the efficacy of highlighter pencils over plastic-encased highlighter markers, how to purchase bulk supply items for the office to reduce packaging and what changes we could make at home. Up moraleFollowing the SUPER workshop, animated conversations have continued in our office and at home about the ah-ha moments and shared ideas for replacing single-use plastic with durable reusables or no materials at all. People in our office have continued to bond over this passion."The next few days we shared with each other how the workshop informed decisions. Halloween was the next day and we took notice — and irritation — of the single-use plastic in the trick-or-treat bags," one of my coworkers recalled. We'll spend less time in ordering office supplies when the [reusable] supplies last longer and spend less on waste disposal. Making the changeOur finance department measured the "before" of our office’s single-use plastic, and implemented improvements right away. Then, Maqueda and Moore returned to provide feedback on our single-use plastic reductions, making more suggestions and recommending vendors carrying plastic-free office supply items. SUPER’s recommendations ranged from submitting a form letter to Amazon requesting the company send less plastic packaging with Presidio’s orders to using up the plastic pens we've already purchased, then buying Zebra metal pens when we need more.We are implementing SUPER's recommendations as existing items run out, as Moore emphasized that it would be wasteful to toss out the single-use plastic items that were already purchased.Before the SUPER workshop, we spent on average $1,620 annually for food and office supplies. We forecast spending 20 percent less, or $1,296 annually, post reducing and eliminating single-use plastic from our office suite. The savings stem from choosing bulk items, which tend to cost less; buying longer-lasting supplies that in some cases we won’t have to purchase again for years; and buying fewer supplies, this program revealed numerous unnecessary items that we’d been replenishing out of custom."We'll spend less time in ordering office supplies when the [reusable] supplies last longer and spend less on waste disposal. Our staff will have more job satisfaction — sustainability is a big reason why we work here," another one of my coworkers told me.The ROI on morale? Priceless.Let's block ads! (Why?)

Episode 204: Direct from Davos

Week in ReviewCommentary of some of this week's stories begins at 4:35.Features: GreenBiz Co-founder and Executive Editor Joel Makower is in Switzerland this week for the 2020 World Economic Forum, conducting conversations with business experts and thought leaders. Here are some of the latest insights and surprises from Davos.Rob Bailey, Director, Climate Resilience, Marsh & McLennan Company, on the 2020 Global Risks Report (22:05)Brian Griffith, Executive Chairman, Griffith Foods about why a privately held, family business is in Davos this week (32:26)Peter Bakker, CEO, World Business Council for Sustainable Development, about the Triangle of Stakeholder Capitalism (36:58)Marc de Wit, Director of Strategic Alliances, Circle Economy, about their new Circular Gap Report (41:56)Mark Gough, Executive Director, Natural Capital Coalition, about the conversation in Davos about risk, resilience and natural capital (47:40)*Music in this episode by Lee Rosevere: "Keeping Stuff Together," "4th Ave Walkup," "Southside," "More On That Later," "Arcarde Montage," "I'm Going For A Coffee," "As I Was Saying"What's new at GreenBiz?The State of Green Business 2020. Our 13th annual analysis of key metrics and trends for the year ahead published here last week.Do we have a newsletter for you! We produce five weekly newsletters: GreenBuzz by Executive Editor Joel Makower (Monday), Transport Weekly by Senior Writer and Analyst Katie Fehrenbacher (Tuesday), VERGE Weekly by Executive Director Shana Rappaport and Editorial Director Heather Clancy(Wednesday), Energy Weekly by Senior Energy Analyst Sarah Golden (Thursday) and Circular Weekly by Director and Senior Analyst Lauren Phipps (Friday). You must subscribe to each newsletter in order to receive it. Please visit this page to choose the newsletters you want to receive.Check out our Center Stage podcast, which features the best of live interviews on sustainable business and clean technology, conducted on stage at GreenBiz and VERGE conferences.The GreenBiz Intelligence Panel is the survey body we poll regularly throughout the year on key trends and developments in sustainability. To become part of the panel, click here. Enrolling is free and should take two minutes.Stay connectedTo make sure you don't miss the newest episodes of GreenBiz 350, subscribe on iTunes. Have a question or suggestion for a future segment? E-mail us at [email protected].Let's block ads! (Why?)

Οι πυρκαγιές στην Αυστραλία προκαλούν αύξηση-ρεκόρ του CO2 στην ατμόσφαιρα

Η πιο μεγάλη αύξηση συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα από τότε που υπάρχουν σχετικά αρχεία, η οποία αναμένεται φέτος σύμφωνα με τους επιστήμονες, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις πυρκαγιές της Αυστραλίας, σύμφωνα με έρευνα της βρετανικής μετεωρολογικής υπηρεσίας που δημοσιεύτηκε σήμερα. Αν και η ανθρώπινη δραστηριότητα ευθύνεται κυρίως για τη μακροπρόθεσμη αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, οι πυρκαγιές στην Αυστραλία έχουν επιτείνει το πρόβλημα. Σύμφωνα με την έκθεση της βρετανικής μετεωρολογικής υπηρεσίας, η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα αναμένεται να ξεπεράσει τα 417 μικροσωματίδια ανά εκατομμύριο (ppm) τον Μάιο, ενώ ο ετήσιος μέσος όρος αναμένεται να είναι περίπου 414 ppm. Πρόκειται για αύξηση κατά 3 pp, σε σχέση με το 2019. Την απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα από τα χερσαία οικοσυστήματα επηρεάζει επίσης η αλλαγή στη θερμοκρασία του Ειρηνικού Ωκεανού. Πολλές περιοχές γίνονται ζεστές και ξηρές όταν ο Ειρηνικός είναι πιο ζεστός, με αποτέλεσμα να περιορίζεται η ικανότητα των φυτών να αναπτύσσονται και να απορροφούν διοξείδιο του άνθρακα, ενώ αυξάνονεται επίσης ο κίνδυνος πυρκαγιών. Αυτό συνέβαλε στο ζεστό και ξηρό κλίμα στην Αυστραλία, το οποίο οφείλεται για τη φετινή έκταση των πυρκαγιών. naftemporiki.gr με πληροφορίες από Guardian, Reuters Let's block ads! (Why?)

ΥΠΕΝ: Πρόγραμμα αναβάθμισης του Υμηττού – Πιλοτικό πεζοπορικό δίκτυο μονοπατιών

Μνημόνιο συνεργασίας για την αναβάθμιση του Υμηττού θα υπογράψει το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας με τους φορείς που εμπλέκονται στην προστασία του. Αυτό εξήγγειλε ο υπουργός, Κωστής Χατζηδάκης, κατά την παρουσίαση του σχεδίου «11 Δήμοι, μία Αποστολή: Η Αναγέννηση του Υμηττού μας» από τον Σύνδεσμο Προστασίας και Ανάπτυξης του Υμηττού (Σ.Π.Α.Υ.).   Μέσω του μνημονίου συνεργασίας, το ΥΠΕΝ δηλώνει πως θα συμβάλλει: Στη δημιουργία πιλοτικού πεζοπορικού δικτύου μονοπατιών. Στην εθνική και ευρωπαϊκή πιστοποίηση του πιλοτικού δικτύου. Στον συντονισμό δράσεων και πρωτοβουλιών ανάδειξης του Υμηττού ως πόλου έλξης για τους πολίτες και τους επισκέπτες της πρωτεύουσας και του Λεκανοπεδίου. Το εν λόγω πιλοτικό πεζοπορικό δίκτυο μονοπατιών: Θα περιλαμβάνει διαδρομές συνολικού μήκους 90 χιλιομέτρων. Θα συνδέεται με το αστικό περιβάλλον με πύλες-εισόδους και περιαστικό πεζόδρομο. Θα διαθέτει ζώνες-πόλους δραστηριοτήτων. Μακροπρόθεσμα, μπορεί να συνδεθεί με ποδηλατόδρομο με τα μητροπολιτικά πάρκα Γουδή και Ιλισίων, αλλά και το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού. Αναφερόμενος στην επικείμενη υπογραφή του μνημονίου συνεργασίας για τον Υμηττό, ο Κωστής Χατζηδάκης σημείωσε πως ο Υμηττός είναι το βουνό γύρω από το οποίο ζει το 10% του ελληνικού πληθυσμού. «Είναι ένα στολίδι στην καρδιά της Αττικής, που έχει αντέξει, παρά τη συνεχή ανάπτυξη γύρω του. Η δική μας ευθύνη είναι να διατηρήσουμε τη μοναδική βιοποικιλότητα και το φυσικό περιβάλλον του, να βελτιώσουμε την προσπελασιμότητά του, ώστε όλοι να μπορούμε να απολαύσουμε τα οφέλη της επαφής με τη φύση, και να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές έναν πόλο πρασίνου και αναψυχής για τον οποίο θα είμαστε περήφανοι». Τα οφέλη για την Αττική και τους πολίτες είναι πολλά, εξήγησε ο ΥΠΕΝ, καθώς, όπως είπε: Αναδεικνύεται ο Υμηττός και η προστασία του φυσικού του περιβάλλοντός του ως αξία καθαυτή. Διευκολύνεται η επισκεψιμότητά του, καθώς «θα έρθει» ο Υμηττός πιο κοντά στους κατοίκους των γύρω περιοχών και έτσι θα καταστεί πιο ανοικτός και φιλόξενος. Δίνεται η δυνατότητα στους κατοίκους των όμορων δήμων και όλης της Αττικής να περπατήσουν και να αθληθούν κοντά στη φύση. Προωθούνται εναλλακτικές μορφές τουρισμού, όπως η ορεινή πεζοπορία, η ποδηλασία κι ο επιστημονικός τουρισμός για τη μελέτη της χλωρίδας και της πανίδας. Αναβαθμίζονται και επεκτείνονται οι υπάρχουσες υποδομές στην περιοχή. Ο κ. Χατζηδάκης ξεκαθάρισε ότι όλα όσα προβλέπονται στο μνημόνιο συνεργασίας, θα γίνουν με την απαραίτητη προσοχή, καθώς το ζητούμενο είναι να μη μετατραπεί ο Υμηττός σε αστικό πάρκο, γι’ αυτό και οδηγός δράσης του ΥΠΕΝ θα είναι το ολοκληρωμένο σχέδιο δράσης που έχει εκπονηθεί από τον ΣΠΑΥ. Οι εμπλεκόμενοι φορείς που θα συνυπογράψουν με το ΥΠΕΝ το μνημόνιο συνεργασίας για την αναβάθμιση του Υμηττού είναι ο Σύνδεσμος Προστασίας και Ανάπτυξης του Υμηττού (Σ.Π.Α.Υ.), το Μη Κερδοσκοπικό Φυσιολατρικό Σωματείο «Περιπατητική Ομάδα Υμηττού» (Π.Ο.Υ.), η Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση Μαίναλον, η Σχολή Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών του ΕΜΠ, το Δίκτυο CIVINET και το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων. Let's block ads! (Why?)

Ανησυχία για τους ορυζώνες στην πεδιάδα Θεσσαλονίκης

Μελέτη που έγινε στους ορυζώνες στην πεδιάδα Θεσσαλονίκης, έδειξαν ότι υπάρχουν ελλείψεις σε ιχνοστοιχεία που δημιουργούν προβλήματα. Συγκεκριμένα ελλειμματικό σε τρία βασικά ιχνοστοιχεία, αυτά του ψευδάργυρου, του μαγγανίου και του βορίου είναι το 63% των ορυζώνων στην πεδιάδα της Θεσσαλονίκης, που μελέτησαν σε σύνολο 500 αγροτεμαχίων, έκτασης 12.000 στρεμμάτων, οι ειδικοί της Οικοανάπτυξης ΑΕ, με τις επιμέρους μάλιστα ελλείψεις να αγγίζουν ή και να ξεπερνούν το 80% των αγροτεμαχίων. Με βάση μέρος από το σύνολο των αποτελεσμάτων, που προέκυψαν από την πρώτη μεγάλης κλίμακας εφαρμογή γεωργίας ακριβείας στην πεδιάδα της Θεσσαλονίκης, πάνω από το ένα τέταρτο των προαναφερόμενων αγροτεμαχίων παρουσιάζει τιμές οργανικής ουσίας εδάφους κάτω από το οριακό ποσοστό του 2%. Όπως τόνισε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθύνων σύμβουλός της Οικοανάπτυξης ΑΕ, Δρ Γιώργος Ιατρού, το πρώτο εύρημα αποτελεί βασική ένδειξη εξάντλησης του εδάφους, η οποία όταν δεν εντοπίζεται για να αντιμετωπιστεί κατάλληλα, οδηγεί τους παραγωγούς στη σταδιακή αύξηση των αζωτοφωσφορικών λιπασμάτων, προκειμένου να διατηρηθούν οι αποδόσεις. Η συγκεκριμένη πρακτική, μετά από ένα εύλογο διάστημα, οδηγεί στη σταδιακή μείωση των αποδόσεων, με ταυτόχρονη αύξηση των απωλειών αζώτου προς τα επιφανειακά και υπόγεια νερά, προκαλώντας φαινόμενα ευτροφισμού. Η μεγάλης κλίμακας μελέτη εδαφικών δειγμάτων στην πεδιάδα της Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των υπηρεσιών Γεωργίας Ακριβείας που παρέχει η εταιρεία σε παραγωγούς του κάμπου, σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Εδαφοϋδατικών Πόρων του ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ. Στο πλαίσιο της μελέτης, αναδείχθηκαν τα σημαντικά επιμέρους προβλήματα παθογένειας και θρέψης ανά αγροτεμάχιο και παρασχέθηκαν εξατομικευμένες συμβουλές λίπανσης σε κάθε παραγωγό. Οι συμβουλές αυτές εφαρμόστηκαν σε 500 αγροτεμάχια έκτασης 12.000 στρεμμάτων με όρους γεωργίας ακριβείας και οδήγησαν σε δραστική μείωση των λιπασμάτων και αύξηση του γεωργικού εισοδήματος. Τα προαναφερόμενα αποτελέσματα, η οικολογική σημασία του υγροτοπικού συστήματος των ορυζώνων της πεδιάδας και η χρήση της γεωργίας ακριβείας, ως κύριος παράγοντας βιώσιμης διαχείρισης και προστασίας περιβάλλοντος, θα παρουσιαστούν αναλυτικά σε ημερίδα που διοργανώνει η Οικοανάπτυξη ΑΕ στο πλαίσιο της 28ης Διεθνούς Έκθεσης Γεωργικών Μηχανημάτων, Εξοπλισμού και Εφοδίων «Agrotica». Η ημερίδα, με θέμα «Γεωργία Ακριβείας και Περιβάλλον στο πλαίσιο της Νέας ΚΑΠ 2021-2027», θα πραγματοποιηθεί στις 31 Ιανουαρίου, με ώρα έναρξης τις 10.15 το πρωί, σε αίθουσα του συνεδριακού κέντρου "Νικόλαος Γερμανός", εντός του Διεθνούς Εκθεσιακού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Let's block ads! (Why?)

Αποκαλύφθηκαν απολιθώματα μυκήτων ηλικίας τουλάχιστον 715 εκατομμυρίων ετών

Τα απολιθώματα των αρχαιότερων μυκήτων, ηλικίας 715 έως 810 εκατομμυρίων ετών, βρέθηκαν ξεχασμένα σε ένα βελγικό μουσείο αποδεικνύοντας στους επιστήμονες πως τα μανιτάρια έχουν πίσω τους μια πολύ παλαιότερη ιστορία από αυτή που πίστευαν μέχρι τώρα. Τα συγκεκριμένα απολιθώματα μανιταριών είναι κατά τουλάχιστον 250 εκατομμύρια χρόνια παλαιότερα από τον προηγούμενο κάτοχο του ρεκόρ που είχε ηλικία 460 εκατ. ετών. Η εν λόγω ανακάλυψη ρίχνει νέο φως στην προϊστορία των μυκήτων και γενικότερα του «βιβλίου της ζωής» στη Γη. Αν και οι μύκητες παίζουν ζωτικό ρόλο στον πλανήτη μας, λίγα πράγματα είναι γνωστά γι' αυτούς, με εξαίρεση ορισμένα μανιτάρια. Μέχρι σήμερα έχουν βρεθεί περίπου 100.000 είδη μυκήτων, αλλά εκτιμάται ότι μπορεί να υπάρχουν 3,8 εκατομμύρια. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Στιβ Μπονβίλ του Ελευθέρου Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science Advances», σύμφωνα με το «New Scientist» και το «National Geographic», βρήκαν τους πανάρχαιους μύκητες στο Βασιλικό Μουσείο για την Κεντρική Αφρική του Βελγίου. Τα απολιθώματα, που είχαν αρχικά ανακαλυφθεί σε πετρώματα στο κάποτε βελγικό Κονγκό, είχαν παραμείνει για δεκαετίες στο μουσείο, χωρίς ποτέ κανένας να τα μελετήσει. «Πρόκειται για μια σημαντική ανακάλυψη, που μας αναγκάζει να αναθεωρήσουμε το χρονολόγιο για την εξέλιξη των οργανισμών στη Γη. Το επόμενο βήμα θα είναι να ψάξουμε ακόμη πιο πίσω στο παρελθόν, σε ακόμη αρχαιότερα πετρώματα, για ενδείξεις αυτών των μικροοργανισμών που βρίσκονται πραγματικά στις απαρχές του ζωικού βασιλείου», δήλωσε ο Μπονβίλ όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Οι φωτογραφίες των ανακαλύψεων δημοσιεύθηκαν από το Science Advances. Οι μύκητες κάνουν διάφορα αφανή αλλά χρήσιμα πράγματα στη Γη, από το να διασπούν τους νεκρούς οργανισμούς και να ανακυκλώνουν τις θρεπτικές ουσίες στο περιβάλλον, μέχρι να καθιστούν εφικτή την ύπαρξη των φυτών, τα οποία τροφοδοτούν με τροφή και νερό. Παράλληλα, χάρη σε αυτούς γίνονται διάφορες ζυμώσεις που επιτρέπουν στους ανθρώπους να φτιάχνουν αλκοόλ, ψωμί κ.α, ενώ χρησιμοποιούνται και ως ισχυρά αντιβιοτικά κατά παθογόνων βακτηρίων. Το απώτερο παρελθόν τους παραμένει μυστηριώδες σε μεγάλο βαθμό και το αρχείο των απολιθωμάτων τους εμφανίζει μεγάλα και ανεξήγητα κενά. Την εποχή των αρχαιότερων πλέον γνωστών μυκήτων πριν 700 έως 800 εκατομμύρια χρόνια η Γη πιθανώς ήταν σχετικά γυμνή, καλυμμένη ίσως μόνο από βιοφίλμ βακτηρίων. Τα φυτά δεν είχαν εμφανιστεί ακόμη (αυτό συνέβη μετά από περίπου 300 εκατομμύρια χρόνια), ούτε τα ζώα, και στην τότε υπερ-ήπειρο Ροδινία οι μύκητες μάλλον θα τρέφονταν με αποσυντιθεμένη οργανική ύλη από φωτοσυνθετικά κυανοβακτήρια και φύκη, πιθανώς στις άκρες των λιμνών ή μέσα στα ρηχά νερά. Let's block ads! (Why?)

«Το δάσος έχει ανάγκη να καεί» λένε οι Αβορίγινες της Αυστραλίας

Εδώ και χιλιάδες χρόνια, πολύ πριν πατήσει πόδι ευρωπαίου αποίκου στην γη τους, οι Αβορίγινες της Αυστραλίας έβαζαν προγραμματισμένα φωτιά στα εδάφη τους. Εφάρμοζαν μία τεχνική διαχείρισης πυρκαγιών που είχε ως στόχο την καύση των καύσιμων υλικών που βρίσκονται στις δασώδεις εκτάσεις και προκαλούν ή τροφοδοτούν τις δασικές πυρκαγιές. Φέτος, και καθώς οι ανεξέλεγκτες δασικές πυρκαγιές αφάνισαν τεράστιες εκτάσεις στην Αυστραλία, οι Αβορίγινες επέμεναν ότι η παραδοσιακή διαχείριση που ξέρουν να εφαρμόζουν στην γη τους θα είχε προλάβει ή τουλάχιστον θα είχε περιορίσει την καταστροφή. Ο Τζέικομπ Μόρις, ένας 29χρονος ιθαγενής, έχει οργανώσει πέντε σεμινάρια για να διδάξει τους παραδοσιακούς τρόπους διαχείρισης της γης και πιστεύει ότι μεγάλο μέρος της οδύνης θα είχε αποφευχθεί την με την εφαρμογή της χαμηλής έντασης, χαμηλού ύψους ελεγχόμενης φωτιάς που θα έκαιγε θάμνους και καύσιμη ύλη κατά την ψυχρή περίοδο του έτους (cool burning). Οι αυτόχθονες Αυστραλοί χρησιμοποιούν τον τρόπο αυτόν για να αναζωογονήσουν τα εδάφη τους αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, επικαλούμενο το Reuters. «Όταν ανάβουμε μία τέτοια φωτιά, περπατάμε μαζί της», δηλώνει ο Τζέικομπ Μόρις εξηγώντας ότι η κατάσταση της γης και η κατεύθυνση του ανέμου είναι πολύ σημαντικοί παράγοντες για την επιχείρηση αυτή διότι επηρεάζουν την ένταση της φωτιάς. Συνήθως, η φωτιά είναι ελεγχόμενη και καίει για σύντομο χρονικό διάστημα, πράγμα που προλαβαίνει μελλοντικές πυρκαγιές ή τουλάχιστον επιβραδύνει τον ρυθμό επέκτασής τους, τονίζει ο Μόρις. Οι ίδιες μέθοδοι εφαρμόζονται από τους αυτόχθονες πληθυσμούς σε όλον τον πλανήτη, λέει ο Τζόρνταν Πρόφιτ, αυτόχθων πυροσβέστης από το Γιούκον του Καναδά, ο οποίος βρέθηκε στην Αυστραλία στο πλαίσιο προγράμματος ανταλλαγής γνώσεων. Η πυροσβεστική υπηρεσία της Αυστραλίας και άλλοι οργανισμοί διαχείρισης γαιών έχουν αρχίσει να συμβουλεύονται φυλές αυτοχθόνων στην κατάρτιση των σχεδίων εφαρμογής μεθόδων προληπτικής καύσης και διαχείρισης εδαφών. Ο Ντέιβιντ Μπόουμαν, καθηγητής της επιστήμης της Φωτιάς στο Πανεπιστήμιο της Τανζανίας, δηλώνει ότι η παραδοσιακή μέθοδος των αυτοχθόνων χρησιμοποιείται σε μικρές ιδιωτικές εκτάσεις, ενώ οι κατά τόπους πυροσβεστικές υπηρεσίες πραγματοποιούσαν δικής τους σύλληψης επιχειρήσεις καύσης χαμηλής βλάστησης και καύσιμων υλικών σε μεγαλύτερη κλίμακα. Από την έναρξη της φετινής κρίσης στην Αυστραλία, πολλαπλασιάσθηκαν οι φωνές που ζητούσαν την ένταξη των παραδοσιακών μεθόδων των αυτοχθόνων στην πολιτική της πρόληψης των πυρκαγιών. Αλλά όλα αυτά έπρεπε να έχουν συμβεί νωρίτερα. «Το δάσος έχει ανάγκη να καεί» λέει η Σάνον Φόστερ, θεματοφύλακας της γνώσης των προγόνων της φυλής της και λέκτορας στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ. «Μιλάμε για την έννοια της φροντίδας της γης, που είναι κεντρική σε ό,τι κάνουμε ως Αβορίγινες. Πρόκειται για το τι μπορούσε να δώσουμε πίσω στην γη, όχι μόνο τι μπορούμε να πάρουμε από αυτήν. Η γη είναι η μητέρα μας. Μας κρατάει ζωντανούς», εξηγεί τονίζοντας ότι οι μέθοδοι ελεγχόμενων πυρκαγιών που χρησιμοποιείται από τις σημερινές αρχές με στόχο την προστασία ζωών και περιουσιών είναι «προφανώς αναποτελεσματική». «Οι σύγχρονες ελεγχόμενες καύσεις καταστρέφουν τα πάντα. Είναι ένας αφελής τρόπος για να κάνει κάποιος διαχείριση πυρκαγιάς και χωρίς να ακούει τους αυτόχθονες που γνωρίζουν καλύτερα την γη». Let's block ads! (Why?)

How companies can source polyester more sustainably

In conjunction with the release of the Textile Exchange 2019 Material Change Index, GreenBiz has partnered with Textile Exchange to publish actionable insights for apparel and textile companies looking to source raw materials more sustainably. The entire series may be found here.Polyester is the most widely used fiber in the world, accounting for roughly half of the fiber market overall and about 80 percent of all synthetic fibers, according to Textile Exchange’s 2019 Preferred Fiber & Materials Report. Derived from petroleum, it first emerged in the 1970s and was considered revolutionary for its long-lasting, wrinkle-free, easy-to-clean qualities. But polyester also has a number of negative impacts, which are increasingly relevant. For one, virgin polyester is made from a non-renewable resource (oil) using an energy-intensive process. It is usually not biodegradable, and so will end up in a landfill for years unless recycled. Polyester also sheds microplastic fibers when it is washed, which end up in our waterways, oceans and eventually our food chains after being consumed by fish and other aquatic creatures.As an organization, Textile Exchange supports the apparel and textiles sector in switching to preferable materials that enable a more positive impact on people and the environment compared to conventional. Recycled polyester is considered a preferred alternative to virgin polyester; bio-based polyesters — produced with renewable raw materials — are in early days but viewed as a promising alternative. Recycled polyester uses mainly plastic bottles, packaging or textile waste as its raw material. At the end of its life, it can be further recycled through either mechanical or chemical processes. Several "chain of custody" standards track recycled polyesters through the supply chain, including the Recycled Claim Standard (RCS), Global Recycled Standard (GRS) and SCS Recycled Content Certification.Bio-based polyester uses renewable feedstocks such as crops or bio-waste as inputs instead of petroleum. As many are still in the early stages of development, independently verified sustainability standards for bio-based polyester are just emerging.  How can companies level up their polyester sourcing strategy?Every year, Textile Exchange publishes a Material Change Index that tracks the fashion industry’s progress toward more sustainable materials sourcing, as well as alignment with global efforts such as the United Nations Sustainable Development Goals and the transition to a circular economy. There are some key activities that top performers in the polyester category have in common. These should serve as inspiration for any companies looking to push their preferred synthetics programs to the next level. Textile Exchange also will share a more detailed analysis of findings later in 2020.1. Invest in the futureLeading brands don’t wait for a new sustainable material to be widely available before using it; they invest in research and development and help suppliers bring new materials to market. Some companies appearing on Textile Exchange’s leaderboard for polyester were early adopters of recycled materials. Now, biosynthetics are an emerging fiber category that could provide preferred alternatives to virgin polyester in the near future. Many bio-based alternatives are still in early development, and several brands leading the charge in this area engage with pre-collaborative initiatives such as Textile Exchange’s Biosynthetics Round Table and Fashion for Good.Material change in action: Patagonia was the first outdoor clothing manufacturer to incorporate fleece made from post-consumer recycled plastic bottles into its clothing line. That was in 1993. Today, 83 percent of Patagonia’s line is made from preferred materials that are recycled or renewable, and the brand aims to use only preferred materials in its products by 2025. At first, Patagonia faced sourcing challenges around the availability of recycled polyester materials and the quality of the end product. However, its close relationship with suppliers helped it address these issues. "We have been consistent with our interest in using recycled materials. By providing a consistent demand, our suppliers could be confident that we would be back year after year to purchase the recycled fabrics they were developing," said Elissa Foster, senior manager of product responsibility at Patagonia. "Over time, this has helped address the availability issue."2. Look to close the loopCurrently, post-consumer recycled bottles are the most common source of recycled polyester. However, as the plastic discussion reaches new heights and awareness around plastic waste drives down the use of disposable bottles, other post-consumer plastics will be needed to ensure consistent feedstock is available for recycled polyester. This provides an exciting opportunity for brands to close the loop and use old textiles as input for new ones. Garments being created from recycled polyester should aim to be continuously recycled with no degradation of quality and companies should look to create and collaborate on post-consumer collection solutions that address plastic and textile waste at the source.3. Connect consumers to the storyConsumers are increasingly conscious of the effects of plastic waste, making this a good time to use powerful storytelling to get people excited about recycled polyester and tackle misconceptions around the quality of recycled materials. Plus, it’s easier to make a business case for investing in recycled inputs when customers are demanding products made from recycled materials. Material change in action: In 2015, sportswear brand Adidas initiated a unique partnership with environmental organization Parley for the Oceans to produce shoes containing plastic waste intercepted at coastal areas. It manufactured 1 million pairs in 2017, 5 million in 2018 and planned to produce 11 million in 2019 — with a goal to use 100 percent recycled polyester (from multiple sources) by 2024. According to Philipp Meister, senior director of sustainability at Adidas, having a strong, stylish and successful product was essential. "With our products containing recycled plastic, we offer our consumers real added value beyond the look, functionality and quality of the product, because we reduce the amount of waste," he said. "Seeing success with the consumer was a key factor for our supply chain partners to invest in the technologies needed."Let's block ads! (Why?)