Category Archives: ΜΟΤΟ

Εφαρμογή μίσθωσης μοτοσικλετών ενάντια στο κυκλοφοριακό χάος στην Τουρκία

Η «Scooty», μια νέα τουρκική κινητή εφαρμογή που εγκαινιάστηκε τον Απρίλιο, επιδιώκει να περιορίσει το μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα που ταλαιπωρεί τους κατοίκους της μεγαλύτερης μητρόπολης της Τουρκίας.Η πρώτη αυτού του είδους εφαρμογή στην χώρα σχεδιάστηκε από μια μικρή ομάδα νεαρών επιχειρηματιών, οι οποίοι την προσδιορίζουν ως μία «μη συμβατική εφαρμογή μεταφοράς» παρέχοντας έναν εναλλακτικό μηχανισμό μετακίνησης στη χαοτική κίνηση της πόλης.Ο Τζενκ Κάγια, επικεφαλής του τμήματος μάρκετινγκ της Scooty, περιέγραψε την εφαρμογή ως καθαρά μια «πλατφόρμα κοινής χρήσης», παρά μία συμβατική υπηρεσία ταξί.«Συνδυάζουμε μοτοσικλετιστές της Κωνσταντινούπολης με ανθρώπους που τους αρέσει η μετακίνηση με δίκυκλο και τυχαίνει να πηγαίνουν προς την ίδια κατεύθυνση», είπε ο Κάγια στο Xinhua. Μέσω της εφαρμογής, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν αμέσως να απολαμβάνουν την βόλτα σε όλη την πόλη με το πλεονέκτημα ότι χρησιμοποιούν μια μοτοσικλέτα μέσα στο κυκλοφοριακό χάος με συγκεκριμένη χρέωση. Η εφαρμογή είναι επίσης ιδιαίτερα χρήσιμη σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.«Έχουμε πελάτες που βιάζονται να πάνε σε γάμους, κηδείες, ή πιλότους που τρέχουν να προλάβουν τις πτήσεις τους», συμπληρώνει ο Κάγια όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.Ο Ταρκάν Ανλάρ, ιδρυτής της Scooty, δίνει και μία άλλη εκδοχή λέγοντας ότι μερικές φορές οι πελάτες απλώς θέλουν να κάνουν μία περιήγηση στην πόλη οδηγώντας μοτοσικλέτα, και όχι να πηγαίνουν σε έναν συγκεκριμένο προορισμό.«Με την εφαρμογή αυτή προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι η Κωνσταντινούπολη έχει να προσφέρει ακόμα περισσότερες ομορφιές, άπαξ και δεν χρειάζεται να ανησυχείς για την κίνηση» εξηγεί ο Ανλάρ.Την εφαρμογή έχουν κατεβάσει πάνω από 70.000 χρήστες σε όλη την πόλη μέσα σε τέσσερις μήνες, ενώ σήμερα διαθέτει 1.000 εγκεκριμένους ενεργούς μοτοσικλετιστές.Ο Αχμέτ Κεσκίν, ένας χρήστης της Scooty ο οποίος εργάζεται στο ασιατικό τμήμα της πόλης αλλά ζει στην ευρωπαϊκή πλευρά της Κωνσταντινούπολης δήλωσε στο Xinhua, ότι προτιμά πάντα να χρησιμοποιεί την εφαρμογή όταν η κυκλοφορία είναι στο αποκορύφωμά της.«Κανονικά χρειάζεται περίπου μιάμιση ώρα για να διασχίσεις τις δύο πλευρές, με την μοτοσικλέτα όμως κάνεις μόνο 15 λεπτά», εξηγεί ο Κεσκίν.Προκειμένου να δώσουν τη σχετική έγκριση για τη συμμετοχή των μοτοσικλετιστών στην υπηρεσία αυτή, οι αρμόδιοι της εταιρίας εφαρμόζουν αυστηρές διαδικασίες εξέτασης, συμπεριλαμβανομένων δοκιμών ασφαλούς οδήγησης για τους δικυκλιστές.Υπάρχει επίσης ένας μηχανισμός για τους χρήστες ο οποίος τους επιτρέπει να ταξινομήσουν την δεξιότητα του οδηγού στο τέλος κάθε διαδρομής, με ένα σύστημα πέντε βαθμών.Εάν ένας οδηγός αξιολογηθεί με λιγότερους από τέσσερις ή πέντε βαθμούς, ακυρώνεται αυτόματα η έγκρισή του.Ο επόμενος στόχος της ομάδας της Scooty είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, η Σμύρνη στις ακτές του Αιγαίου.«Όσο μεγαλώνουμε επιθυμούμε να εισάγουμε την κουλτούρα της μοτοσικλέτας στον τουρκικό λαό», λέει ο Ανλάρ.Let's block ads! (Why?)

Ο «ήχος της νέας εποχής» από την Ducati V4 Superbike αποκαλύπτεται στο Μιζάνο

Το τελευταίο τρικ της Ducati έχει προκαλέσει φρενίτιδα στον ιταλικό μοτοσικλετιστικό Τύπο. Πρόκειται για μια «πρόσκληση», σε ένα δρώμενο που θα εξελιχτεί στην πίστα του Μιζάνο την Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου.Η ημερομηνία συμπίπτει με το γκραν πρι του Σαν Μαρίνο, που διεξάγεται στην ιταλική λουτρόπολη της Αδριατικής.Πρόκειται όπως πιστεύεται, για την πρώτη εμφάνιση της νέας superbike της εταιρείας με τον τετρακύλινδρο κινητήρα V 90 μοιρών. Η εκδήλωση τιτλοφορείται «Ο Ήχος της Νέας Εποχής» και προφανώς αναφέρεται στον ήχο του νέου κινητήρα, που όχι μόνον αντικαθιστά τον ιστορικό V2 στην κορυφή των μοτοσικλετών της Ducati, αλλά θα αναλάβει να εκπροσωπήσει την εταιρεία και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike από το 2019.Δεν είναι ακριβώς γνωστό τι θα εμφανιστεί στο Μιζάνο. Πιθανότατα, μόνον ο νέος κινητήρας και κάποια από τα τεχνικά χαρακτηριστικά του. Το να εμφανιστεί ολόκληρη η μοτοσικλέτα θα ήταν παράδοξο, αφού κάτι τέτοιο θα αποτελούσε προκλητική παράκαμψη της παράδοσης που θέλει την επίσημη παρουσίαση τόσο σημαντικών μοτοσικλετών επί ιταλικού εδάφους, στην Έκθεση του Μιλάνου EICMA 2017.Θυμίζουμε τα βασικά χαρακτηριστικά του νέου superbike:Πλαίσιο: εγκαταλείπεται το μονοκόκ της Πανιγκάλε και στη θέση του βρίσκουμε ένα συμβατικό δύο δοκών από χυτευμένο ελαφρύ κράμα.Πλαστικά, φέρινγκ: η όλη εμφάνιση και οι βασικές γραμμές είναι αναμφισβήτητα Ντουκάτι. Αποτελεί το επόμενο εξελικτικό βήμα της τρέχουσας αισθητικής και όχι ριζική διαφοροποίηση -ηθελημένα φυσικά, για να τονιστεί η συνέχεια.Το φέρινγκ μοιάζει με μια πιο μυώδη εκδοχή των γνωστών σχημάτων, ο μεγαλύτερος όγκος του φυσική συνέπεια του μεγαλύτερου και φαρδύτερου κινητήρα που καλύπτει.Μάσκα, φώτα: οι προβολείς και τα φλας αποτελούν μία ενότητα με τις εισαγωγές «ραμέαρ». Αποτελούν επίσης εξέλιξη των φώτων της Panigale.Αμορτισέρ: έχει αλλάξει θέση, κατεβαίνοντας στο ύψος του ποδιού του αναβάτη, στην αριστερή πλευρά. Όταν βγει στην παραγωγή, θα προέρχεται από την Öhlins, όπως και το πιρούνι. Η έκδοση S θα φορά πιθανότατα ηλεκτρονικά ελεγχόμενες αναρτήσεις.Πιθανολογείται πως θα εμφανιστούν δύο εκδόσεις κινητήρα, μία με 1.000 κυβικά για να πάρει την ομολογκασιόν του Παγκοσμίου Superbike και μία με 1.200 κυβικά στο στάνταρ μοντέλο δρόμου.Let's block ads! (Why?)

Ανατριχιάζει η «υψηλή κοινωνία» των MotoGP

Η Ανδόρα είναι ένα μικροσκοπικό κράτος καταχωνιασμένο στα Πυρηναία, την οροσειρά που χωρίζει την Γαλλία από την Ισπανία. Κείτεται ακριβώς πάνω στο σύνορο των δύο χωρών.Επίσημα είναι ένα Πριγκιπάτο και ιδρύθηκε στην τρέχουσα μορφή του το 1278 μ.Χ. Είναι το μεγαλύτερο από τα 6 ευρωπαϊκά «κράτη-νάνους», με έκταση 468 τετρ. χλμ. και πληθυσμό 78.000.Ξεχωρίζει γιατί είναι το μοναδικό κράτος στον κόσμο που έχει ως επικεφαλής του δύο ξένους αξιωματούχους: τον Πρόεδρο της γαλλικής Δημοκρατίας και τον Ισπανό Επίσκοπο της καταλανικής επαρχίας Ουρζέλ.Η Ανδόρα έχει και ένα περίεργο ρεκόρ. Έχει τη μεγαλύτερη πυκνότητα κατοίκων-αναβατών MotoGP ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Όχι διότι διαθέτει τις καλύτερες πίστες προπόνησης ή τα καλύτερα αθλητιατρικά κέντρα, αλλά γιατί αποτελεί έναν από τους τελευταίους φορολογικούς παραδείσους της Ευρώπης.Καταμεσής μάλιστα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (δυόμιση ώρες με αυτοκίνητο από την Βαρκελώνη), η οποία κατά τα άλλα κόπτεται ότι κυνηγά τη φοροδιαφυγή/αποφυγή. Τον ίδιο «βρώμικο» ρόλο παίζουν βέβαια το Λιχτενστάιν, το Μονακό και το Λουξεμβούργο, αλλά ο κόσμος των GP προτιμά σαφώς την Ανδόρα.Αρκεί πράγματι να ρίξετε μια ματιά στα πολυτελή SUV ή Supercars των αναβατών στα πάντοκ ενός GP και θα εντυπωσιαστείτε από το πόσα φοράνε πινακίδες του πριγκιπάτου που ευημερεί, χάρις στο άσυλο που προσφέρει στα εισοδήματα των πλουσίων.Κάτοικοι Ανδόρρας δηλώνουν οι αδερφοί Εσπαργκαρό (Πολ και Αλέις), ο Αυστραλός Τζακ Μίλερ, ο Βρετανός Μπράντλεϊ Σμιθ, ο Εκτορ Μπαρμπέρα, ο Μάβερικ Βινιάλες και ο Χόρχε Λορένθο.Συνήθως η «μετακόμιση» ενός αναβάτη στον φορολογικό παράδεισο γίνεται αθόρυβα, όταν όμως γνωστοποίησε την πρόθεσή του ο Μαρκ Μάρκες, ο ντόρος και η κατακραυγή που ακολούθησαν τον ανάγκασαν να υποχωρήσει -πιθανώς και υπό την πίεση των Honda και Repsol, που φοβήθηκαν τον αντίκτυπο στη δημόσια εικόνα τους.Ο νεαρός, που συνήθως είναι ανέμελος και δεν φοβάται να πέσει με 300+ χλμ./ώρα, σχεδόν έβαλε τα κλάματα όταν του την έπεσαν τα media και ο κόσμος, αποκαλώντας τον σχεδόν προδότη της πατρίδας. Παραμένει, λοιπόν, κάτοικος της Cervera και πληρώνει το 55% του εισοδήματός του στο ισπανικό κράτος. Ο Μάρκες αμείβεται με πάνω από 10 εκατ. ευρώ κάθε χρόνο.Για τον Λορένθο, αντίθετα, κανείς δεν ξεσηκώθηκε όταν μετακόμισε στην Ανδόρα. Είχε προηγουμένως μεταφέρει την έδρα του στο ελβετικό καντόνι Τισίνο, στα σύνορα με την Ιταλία και πιο πριν στο Γκέρνο ντι Λέσμο, κοντά στην ιταλική Μόντσα. Εκεί βρίσκεται και η έδρα της πρώην ομάδας του, της Yamaha Factory Racing.Στην Ελβετία κατοικεί επίσημα και ο Ντάνι Πεδρόσα, ο Σκοτ Ρέντινγκ και ο Ρομπέρτο Ρόλφο. Ελβετοί κάτοικοι υπήρξαν στο παρελθόν και οι Σέτε Ζιμπερνάου και Κέισι Στόνερ. Αλλά και οι αναβάτες των Παγκόσμιων Πρωταθλημάτων Superbike και Supersport όπως οι Τσαζ Ντέιβις, Λίον Κάμιερ  και Μπροκ Παρκς.Στη μικροσκοπική χώρα, πάντως, ζουν και αναβάτες της Moto3 όπως ο Χόρχε Μαρτίν και πολλοί κορυφαίοι ποδηλάτες και οδηγοί των Ράλι.Για την μετεγκατάσταση όλων αυτών μεσολαβεί ο πρώην αναβάτης WSBK / MotoGP, Ισπανός Ρούμπεν Ζάους, με την εταιρεία του, την «QAND Move Management Services». Ο Ζάους είναι τόσο καλά δικτυωμένος, που πρόσφατα εξασφάλισε την οικονομική συμμετοχή της Τράπεζας της Ανδόρας στην κατασκευή του εκεί Μουσείου Λορένθο.Τελευταία, ο πρώην αγωνιζόμενος πρόσφερε τις υπηρεσίες του και στον Βινιάλες, που μετέφερε εκεί την κατοικία του από την Ιταλία. Ο Ζάους κανονίζει τα πάντα, από τη μεταφορά των επίπλων, ως το άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών σε τράπεζα της μικροπολιτείας.Όλοι αυτοί μαζεύονται στο ορεινό κρατίδιο, λόγω -φυσικά- της χαμηλής φορολογίας που προσφέρει. Ο ΦΠΑ είναι μόνον 4,5%! Ως πρόσφατα κανείς δεν πλήρωνε φόρο εισοδήματος, τώρα η φορολόγηση μόλις που αγγίζει το 10%. Έτσι, ο Λορένθο για παράδειγμα, που αμείβεται με 12,5 εκατ. ευρώ από την Ducati, πληρώνει μόλις 1,25 εκατ. φόρο, ενώ στην πατρίδα του, Ισπανία, θα πλήρωνε 6,875 εκατ.Όπως όμως αναφέρει ο τίτλος του άρθρου, τα προνόμια αυτά αρχίζουν να συρρικνώνονται. Πρώτο βήμα είναι η κατάργηση του τραπεζικού απορρήτου στα τέλη του 2016, μετά από πίεση της ΕΕ.Το Κοινοβούλιο της χώρας (αποκαλείται Κεντρικό Συμβούλιο) ψήφισε για πρώτη φορά έναν νόμο που τιμωρεί ποινικά την φοροδιαφυγή. Όσοι συλλαμβάνονται να κρύβουν ποσά από 75 έως 150.000 ευρώ, απειλούνται με ποινή από 3 μήνες μέχρι 3 χρόνια. Για πάνω από 150.000 ευρώ, η ποινή είναι από 12 μήνες ως 5 χρόνια.Βέβαια το παραθυράκι παραμένει ανοικτό, αφού οι ποινές αυτές προβλέπονται για όσους συμμετέχουν σε εγκληματική οργάνωση με σκοπό την φοροδιαφυγή. Και ακόμη, από τον Ιανουάριο του 2018 θα εφαρμοστεί η αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με τους τραπεζικούς λογαριασμούς για τους κατοίκους μη-πολίτες της Ανδόρας.Η κατάσταση ως πρόσφατα ήταν τόσο αδιαφανής, που ως το 2010 η χώρα ήταν καταχωρημένη στον κατάλογο με τους φορολογικούς παραδείσους που ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) θεωρούσε ως μη συνεργάσιμους.Θανάσης ΧούντραςLet's block ads! (Why?)

Αποστολή εξετελέσθη για Μητσάκη, «πάτησε» στην Τζακάρτα

Ένα ταξίδι σχεδιασμένο επί μήνες στο χαρτί και στον χάρτη, μπορεί να γίνει πράξη μόνο την έναρξή του. Με τον τρόπο που επιλέγει τις διαδρομές του ο Κώστας Μητσάκης για πάνω από 20 χρόνια, κάθε ημέρα του οδοιπορικού ορίζεται από την αβεβαιότητα, αλλά και την πίστη ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά.Η άφιξη στον προορισμό, μοιάζει με τον τερματισμό σε έναν διαφορετικό κάθε φορά «μαραθώνιο μετ' εμποδίων». Σον οποίο, όσο καλά κι αν έχεις προετοιμαστεί, πρέπει να είσαι σε επιφυλακή για το αναπάντεχο. Αυτό έγινε και αυτήν τη φορά...Η διαδρομή ολοκληρώθηκε, ο στόχος επετεύχθη και ο Κώστας Μητσάκης περιγράφει για το newsbeast.gr την ολοκλήρωση του ταξιδιού.Για όσους απορείτε, ναι, η σκέψη του είναι ήδη στην αναζήτηση και τον σχεδιασμό του επόμενου ταξιδιού...«Η πόλη Medan, στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού Σουμάτρα, ήταν η αφετηρία απ’ όπου θα ξεκινούσε η διαδρομή μου στην Ινδονησία. Το ταξίδι “TRANS ASIAN 2017” είχε μπει στην τελική του ευθεία, καθώς είχαν απομείνει μόλις 1.950 χλμ. μέχρι να αντικρίσω τα πρώτα σπίτια της Τζακάρτα.Μετά από ένα διήμερο γραφειοκρατικών διαδικασιών στο λιμάνι Belawan (απέχει 20 χλμ. από τη Medan), παρέλαβα από το τελωνείο την λευκή Africa Twin και μαζί πλέον ατενίζαμε με ενθουσιασμό την ινδονησιακή πρωτεύουσα, τον απώτατο προορισμό του διηπειρωτικού οδοιπορικού μας.Ο οδικός άξονας "East Trans Sumatera HWY" επιλέχθηκε για να κυλήσουν οι τροχοί της μοτοσυκλέτας στην πορεία μου προς την Τζακάρτα. Οδηγώντας πάνω στην συγκεκριμένη οδική αρτηρία -μια από τις δυο που διαθέτει το στενόμακρο νησί της Σουμάτρα- θα διέτρεχα τις πόλεις Tebing Tinggi, Pekanbaru, Jambi, Palembang και Bandar Lampug.Φτάνοντας στο λιμάνι  Bakauheni, ένα επιβατικό πλοίο θα με μετέφερε κατόπιν στο λιμάνι Merak-Cilegon, στη δυτική άκρη του νησιού της Ιάβα -από εδώ, η Τζακάρτα απείχε μόλις 110 χλμ.Όμως, οι καταστάσεις που με καρτερούσαν καθ’ οδόν για τη Σουμάτρα, γρήγορα μετέτρεψαν τον ενθουσιασμό μου σε αγωνία και άγχος.Άπειρα φορτηγά και λεωφορεία, μια λωρίδα ανά κατεύθυνση, προσπεράσεις του θανάτου και καυσαέριο πιο μαύρο από την πίσσα του δρόμου συνέθεταν το τοπίο.Καθημερινά χρειαζόμουν περίπου δέκα ώρες για να διανύσω 450 χλμ., ενώ η κούραση και η  ένταση από τα τεκταινόμενα  του δρόμου ήταν πράγματι μεγάλη.Μόνο όταν ο ήλιος πήγαινε να "κοιμηθεί", πατούσα φρένο μπροστά σε κάποιο μικρό ξενοδοχείο στην άκρη του δρόμου, για να ξεκουράσω το ταλαίπωρο κορμί μου…Για πέντε μέρες, μέχρι να φτάσω στο λιμάνι Bakauheni, οδηγούσα, προσπερνούσα, κόρναρα, φρέναρα, έβριζα, έστριβα. Τελευταίες μέρες στο τιμόνι και τα… είχα δει όλα. Ούτε στην Ινδία τέτοια δοκιμασία… Αντλούσα, ωστόσο, δύναμη από το γεγονός ότι όσο έγραφα χιλιόμετρα στο κοντέρ της Africa Twin, τόσο πλησίαζα στο όνειρο, στην Τζακάρτα. Δυο στοιχεία στην διαδρομή Medan-Jakarta λειτούργησαν σαν βάλσαμο για τη μεγάλη κούραση του δρόμου: το υπέροχο τροπικό σκηνικό που είχε στήσει η τοπική φύση και οι φιλόξενοι άνθρωποι που το κατοικούσαν.Μορφές ευγενικές και καλοσυνάτες, που καλωσόριζαν με διάπλατα χαμόγελα και "ξεκλείδωτες" καρδιές τον Έλληνα μοτο-ταξιδευτή στον τόπο τους. Αυτό μου άρεσε πάνω απ’ όλα…Στην πορεία μου προς την ινδονησιακή πρωτεύουσα, δεν ήμουν πάντως μόνος. Από την πόλη Bandar Lampug ως την Τζακάρτα (200 χλμ.), με συνόδευσε με το αυτοκίνητο ο Παναγιώτης Πεντεφράγκος.Έχοντας ενημερωθεί μέσω Facebook για την επικείμενη άφιξή μου στην Τζακάρτα, ο Παναγιώτης έσπευσε να με προϋπαντήσει στην Bandar Lampug.Συνάδελφος μοτοσικλετιστής και νυν μετανάστης της πρόσφατης ελληνικής οικονομικής κρίσης, ο Παναγιώτης Πεντεφράγκος καταγόταν από την ακριτική Νέα Ορεστιάδα.Ερχόμενος το 2011 στην Ινδονησία για καταδύσεις, είδε την οικονομική ανάπτυξη και τις επαγγελματικές ευκαιρίες που υπάρχουν σ’ αυτήν τη χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας.Εκτιμώντας ότι η ελληνική οικονομική κρίση -που μόλις είχε ξεκινήσει- θα ήταν πολύ μεγαλύτερη του αναμενόμενου, ο Παναγιώτης πήρε την απόφαση να αναζητήσει το επαγγελματικό του μέλλον -στον χώρο της εστίασης- στην Ινδονησία.Παρασκευάζει ο ίδιος το ελληνικό γιαούρτι "KALIMERA", στη βιοτεχνία παραδοσιακών γαλακτοκομικών προϊόντων την οποία και επισκέφθηκα. Την έχει ιδρύσει στην Τζακάρτα και είναι το νέο του εγχείρημα στην αγορά της Ινδονησίας, με το οποίο επιδιώκει να φέρει πιο κοντά (γαστρονομικά) τις δυο χώρες.Ήταν απόγευμα Κυριακής όταν στα δυτικά προάστια της Τζακάρτα φρέναρα τη λευκή μοτοσυκλέτα, άνοιξα την ελληνική σημαία και φωτογραφήθηκα μαζί της.Μετά από 57 μέρες ταξιδιού και 16.340 χλμ., η ελληνική σημαία κυμάτιζε στην είσοδο της Τζακάρτα, σηματοδοτώντας την ολοκλήρωση ενός ταξιδιωτικού άθλου, που εμπνεύστηκε και πραγματοποίησε ένας Έλληνας μοτοσικλετιστής.Μέσα στις επόμενες μέρες -με τον Παναγιώτη ξεναγό και οικοδεσπότη- ευτύχισα να γνωρίσω τα μικρά και μεγάλα μυστικά της Τζακάρτα. Παράλληλα, δεξιώθηκα από τα υψηλόβαθμα στελέχη της Honda Ινδονησίας, γνώρισα το απίστευτο μποτιλιάρισμα που συνήθως επικρατεί στους δρόμους της πρωτεύουσας, συναντήθηκα με μέλη των μοτοσικλετιστικών λεσχών της Τζακάρτα και παρέδωσα την λευκή Africa Twin για το ατμοπλοϊκό ταξίδι του γυρισμού.Κι όσον αφορά τις οκτώ μέρες που είχα κατόπιν στη διάθεσή μου, σχεδίασα και πραγματοποίησα μια ενδιαφέρουσα απόδραση στην Ανατολική Ιάβα (με τρένο) και στο φουτουριστικό Χονγκ Κονγκ (αεροπορικώς).Στο αεροδρόμιο της Τζακάρτα, λίγο πριν επιβιβαστώ στο αεροπλάνο για την πτήση προς Αθήνα, έριξα μια ματιά στα μηνύματα του Facebook. Για δυο μήνες, χιλιάδες φίλοι ταξίδεψαν μαζί μου στην πίσω σέλα της Africa Twin και η διαδικτυακή στήριξη που μου πρόσφεραν όλο εκείνο το διάστημα ήταν αναμφίβολα σημαντική.Στάθηκα σ’ ένα μήνυμα που μόλις είχε έρθει. Μέχρι να περάσω την πόρτα του αεροπλάνου, το διάβασα αρκετές φορές. Ο Γιώργος είχε μιλήσει κατευθείαν στην καρδιά μου:"Φίλε Κώστα, χαίρομαι για τα όμορφα ταξίδια που κάνεις με τόσο προσωπικό κόπο, αλλά και με τόση “ανταμοιβή”. Σε ευχαριστώ, που για άλλη μια φορά με ταξίδεψες σε χώρες που δεν θα φτάσει ο νους μου! Για μένα έχεις καταφέρει το ασύλληπτο: Έχεις κάνει τη γη μας να μοιάζει με την διαδρομή Πατήσια - Δραπετσώνα…"».Let's block ads! (Why?)

Ο Carla ήταν ένας πραγματικός μαχητής

Έφυγε πριν λίγες μέρες από τη ζωή ο Χάκαν Κάρλα Κάρλκβιστ (Hakan Carla Carlqvist). Ο Σουηδός γίγαντας, με τους δύο παγκόσμιους τίτλους στο Motocross ήταν μόλις 63 ετών.Η καριέρα του ήταν τόσο επιτυχημένη και… πολύχρωμη, που ο Κάρλα έγινε πασίγνωστος στο κοινό της πατρίδας του, ενώ παγκόσμια η εικόνα του ήταν ενός ημιθεϊκού ήρωα της κλασσικής εποχής. Ειδικά στη Σουηδία τον ήξεραν και… οι πέτρες -άνθρωποι που καμία σχέση δεν είχαν με μοτοσικλέτες. Ήταν, δηλαδή, ένα από τα πρώτα αθλητικά celebrities εκεί στον Βορρά.Ο Κάρλα είχε πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα. Βασικά, ήταν ξεροκέφαλος, εκρηκτικός, ισχυρογνώμων, αλλά και καλοδιάθετος καλαμπουρτζής. Απλός στη σκέψη του, ζούσε μόνον για ένα πράγμα: τον παγκόσμιο τίτλο. Τον κατέκτησε δύο φορές. Η πρώτη ήταν το 1979, οδηγώντας για την Husqvarna.Ο Κάρλκβιστ γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 1954. Αρχικά τον τράβηξαν άλλα αθλήματα. Ήταν πολύ καλός ποδοσφαιριστής, ενθουσιώδης παίκτης του χόκεϊ επί πάγου και δυναμικός σκιέρ καταβάσεων. Το ενδιαφέρον του για τις μοτοσικλέτες εκδηλώθηκε μόλις στα 16 του, οπότε άρχισε να οδηγεί μια 125 στον δρόμο. Ήταν το 1970. Την επόμενη χρονιά αγόρασε μία αγωνιστική Penton-KTM, με την οποία έβαλε τις βάσεις της επιτυχημένης καριέρας του.Κέρδισε τον πρώτο του αγώνα με «όπλο» την επιμονή, την ταχύτητα και τη συνέπεια. Σιγά - σιγά άρχισε να ανακαλύπτει τι σημαίνει να είσαι επαγγελματίας αναβάτης. Αυτά στην πίστα… Εκτός πίστας το επάγγελμα του ήταν έμπορος γυαλιού, έχοντας πρώτα εργαστεί στον κατασκευαστικό τομέα.Οριακή χρονιά ήταν το 1978, οπότε η Husqvarna συμφώνησε να του χορηγήσει μία μοτοσικλέτα με τα ανταλλακτικά της, αλλά μοντέλο παραγωγής. Την προηγούμενη χρονιά του είχε προσφέρει εργοστασιακή υποστήριξη στη δική του μοτοσικλέτα.Η σεζόν ξεκίνησε καλά για τον Κάρλα, αφού κέρδισε το 1ο σκέλος του πρώτου αγώνα της χρονιάς, στην Ισπανία. Όμως η συνέχεια δεν ήταν όπως την περίμενε. Το τέλος της σεζόν τον βρήκε στην 7η θέση της Βαθμολογίας του Παγκοσμίου ΜΧ. Στο εθνικό Πρωτάθλημα ήταν και πάλι 2ος, πίσω από τον πρωταθλητή Τόρλεϊφ Χάνσεν.Έτσι, λίγο πριν ξεκινήσει η σεζόν του '79, οι άνθρωποι της Husqvarna είχαν τις αμφιβολίες τους για την απόδοση του Κάρλκβιστ. Μετά από πολλές συζητήσεις και διαπραγματεύσεις, το εργοστάσιο αποφάσισε να τού δώσει άλλη μία ευκαιρία να αποδείξει το μέταλλό του. Του παρείχε μια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα για να πάρει μέρος στο Παγκόσμιο ΜΧ, στην κατηγορία 250. Για χρηματική αμοιβή δεν έγινε καμία συζήτηση, προβλέφθηκε μόνον κάποιο μπόνους ανάλογα με τα αποτελέσματα.«Μετά τις προηγούμενες αποτυχίες μου, τα χρήματα δεν ήταν πια το πιο σημαντικό», θα δήλωνε αργότερα ο Κάρλα. «Το μόνο που με ενδιέφερε, ήταν μια ευκαιρία να αποδείξω ότι μπορώ. Μέσα μου το ήξερα ότι μπορούσα να νικήσω».Το1979 ξεκίνησε πάλι καλά, με μια δεύτερη θέση στον εναρκτήριο αγώνα στην Θαμπαντέλ της Ισπανίας. Δυο εβδομάδες αργότερα αγωνιζόταν στο Χάλε της Ολλανδίας. Οι πίστες εκεί αποτελούνταν ως επί το πλείστον από άμμο, όχι χώμα. Η σαθρή, ασταθής επιφάνεια ταίριαζε… γάντι στον Κάρλα, που κέρδισε και τα δύο σκέλη με άνεση.Μία μόλις εβδομάδα αργότερα το τσίρκο των GP μετακόμισε στην Μπρα της βόρειας Ιταλίας. Στο πρώτο σκέλος η μοτοσυκλέτα του Κάρλα σταμάτησε να δουλεύει, όμως κέρδισε το δεύτερο. Έτσι, μετά από τρεις γύρους ο Σουηδός βρέθηκε να προηγείται στο πρωτάθλημα.«Εκείνη τη σεζόν όλα άλλαξαν για μένα», ανέφερε. «Ως τότε ήμουν αναγκασμένος να επισκευάζω το κάθε τι μόνος μου, αλλά το '79 έχοντας σαν μηχανικό τον Τόμι Γιάνζον, κατάφερα επιτέλους να επικεντρωθώ στην οδήγηση και να κάνω νίκες».«Ο Tommy J υπήρξε αγωνιζόμενος του ΜΧ και έτσι ήταν σε θέση να βοηθήσει τόσο με τη μοτοσικλέτα όσο με την ψυχολογική προετοιμασία μου. Η φιλία μας είχε ξεκινήσει από πιο παλιά, οπότε η έλευσή του αποτέλεσε την ιδανική λύση για την ομάδα μας. Πρέπει, πάντως, να πω ότι ήμουν τη χρονιά εκείνη εξαρχής ταχύτερος και πιο σταθερός στην απόδοσή μου».Στη βελγική Γκενκ ο Κάρλκβιστ έχασε το 1ο σκέλος από τον βασικό του αντίπαλο, τον Βρετανό Νιλ Χάντσον. Όμως, στο 2ο κέρδισε και παρέμεινε πρώτος στη Βαθμολογία. Ακολούθησε ο αγώνας της Γιουγκοσλαβίας στο Κάρλοβατς, όπου οι δύο αντίπαλοι κέρδισαν από ένα σκέλος. Αμέσως μετά, στην Τσεχοσλοβακία, ο Κάρλα κέρδισε και τα δύο σκέλη και πήρε το πάνω χέρι.Είχαν φτάσει στα μέσα της χρονιάς και η Husqvarna βρισκόταν στην κορυφή της Βαθμολογίας. Αρχές Ιουνίου διεξήχθη το GP της Πολωνίας στο Στέτσιν. Ο Κάρλκβιστ κέρδισε πάλι και τα δύο σκέλη, άθλο που επανέλαβε μετά από μία εβδομάδα στη Λάβογ (Lavaur) της νότιας Γαλλίας. Απέμεναν μόλις τέσσερις αγώνες και ο 25χρονος Σουηδός είχε σχεδόν «κλειδώσει» τον τίτλο. Όμως, στους επόμενους δύο αγώνες θα αποσπάσει μόλις 10 βαθμούς χάρις σε μια 3η θέση στην Ουναντίλα των ΗΠΑ.Την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου, ωστόσο, ο τίτλος κρίθηκε υπέρ του, όταν κέρδισε και τα δύο σκέλη στο Μπίλσταϊν της Γερμανίας. Ο Κάρλα στέφθηκε πρωταθλητής, έχοντας νικήσει στα 14 από τα 24 σκέλη της σεζόν.Με τον τίτλο στην τσέπη, τον ανακάλυψαν τα media που τού κόλλησαν αμέσως το παρατσούκλι Σουπερσουίντ -ο «Υπερσουηδός». Η χαρά του για τον τίτλο ήταν απερίγραπτη, έκανε σαν παιδάκι. Τα προηγούμενα χρόνια, γεμάτα αλλεπάλληλους τραυματισμούς, είχαν κλονίσει κάπως την αυτοπεποίθησή του. Όμως, επιτέλους οι κόποι του έπιασαν τόπο και η Husqvarna βρέθηκε με ένα νέο αστέρι στην εργοστασιακή της ομάδα. Η κατίσχυσή του στο Παγκόσμιο προβλήθηκε ευρύτατα  από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. «Το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα», θα δηλώσει ο πανευτυχής Χάκαν Κάρλκβιστ, «αλλά δεν τελειώνει εδώ. Θέλω και τον τίτλο στα 500».Η σεζόν του 1979 είχε ξεκινήσει στις 18 Φεβρουαρίου και από τότε κάθε Σαββατοκύριακο ως τις 21 Οκτωβρίου, εκτός δύο, υπήρχε αγώνας. «Ήμουν πια πολύ κουρασμένος απ' τους αγώνες σε όλον τον κόσμο, το μόνο που ήθελα ήταν να χαλαρώσω με τους φίλους μου και να απολαύσω την καλή μου τύχη».Με την αυτοπεποίθησή του ενισχυμένη, ο πεισματάρης Κάρλα άρχισε να προετοιμάζεται για τον επόμενο παγκόσμιο τίτλο του που ήρθε το 1983, οδηγώντας πια για τη Yamaha. Ήταν πλέον πασίγνωστος για τον εκρηκτικό του χαρακτήρα και περιβόητος για τα ξεσπάσματά του. Δεν μασούσε τα λόγια του και η αλήθεια του δεν ήταν πάντα ευπρόσδεκτη στον κόσμο των τεράστιων αγωνιστικών εγωισμών. Ξεχώριζε από το στιλ της οδήγησής του, πάντα στο όριο. Οι επιθέσεις του ήταν τρομακτικές. Πολλές φορές, όμως, η έντονη ιδιοσυγκρασία του επηρέαζε και την οδήγησή του.Λίγο μετά τον 2ο τίτλο βρέθηκε στην Κολωνία για την εκεί Έκθεση Μοτοσικλέτας. Σε μια συνέντευξη του ανέφεραν ότι ο κόσμος τον παρομοίαζε με τον θρύλο της πυγμαχίας, τον Μοχάμεντ Άλι. «Αλλά μόνον επειδή είμαι απόλυτα συγκεντρωμένος στον στόχο μου», απάντησε αρπαγμένος ο γιγαντόσωμος Σουηδός. «Γιατί έτσι είμαι. Όμως τώρα που πέτυχα τον στόχο μου, μπορώ να χαλαρώσω και να ζήσω όπως τα φέρει η ζωή. Ίσως να μαζέψω κάποια χρήματα για να αποσυρθώ χωρίς οικονομικές σκοτούρες».Τις τελευταίες δεκαετίες ζούσε αποσυρμένος στη Νότια Γαλλία, μακριά από τη δημοσιότητα. Χρειαζόταν το ζεστό κλίμα, γιατί πονούσε διαρκώς σε όλο του το σώμα, εξαιτίας των πολλαπλών τραυματισμών του. Ήταν αναγκασμένος να χρησιμοποιεί καθημερινά αντιφλεγμονώδη και αναλγητικά. Αρνιόταν, όμως, να δημοσιοποιήσει τη ζωή του. «Ό,τι έγινε, έγινε», έλεγε. «Η υπόλοιπη ζωή μου είναι ιδιωτικό ζήτημα και δεν σηκώνει κουβέντα».Το 1983 ο Κάρλκβιστ τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο της εφημερίδας Svenska Dagbladet είναι η μεγαλύτερη διάκριση για έναν αθλητή στην Σουηδία.Ο Κάρλα ήταν ένας από τους πιο σκληροτράχηλους άντρες που κάθισαν ποτέ στη σέλα μιας μοτοσικλέτας, καμωμένος από καθαρό ατσάλι. Στην πίστα λειτουργούσε με το ένστικτο ενός υπερβόρειου πολεμιστή, στο δοξασμένο δρόμο προς τη Βαλχάλα.Δείτε ένα video εποχής, με τον Κάρλα το 1988 να κερδίζει για την Kawasaki πια, στην περίφημη και απαιτητική πίστα της Ναμούρ:[embedded content]Let's block ads! (Why?)

Πώς έγινε το θλιβερό ατύχημα στα γυρίσματα της ταινίας Deadpool2

Ένα θλιβερό γεγονός αμαύρωσε στις 14 Αυγούστου τα γυρίσματα σκηνών της ταινίας Deadpool2 στο Βανκούβερ του Καναδά. Μια γυναίκα κασκαντέρ η οποία ντουμπλάριζε την Zazie Beetz (υποδύεται την Domino), σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μιας επικίνδυνης σκηνής με μοτοσυκλέτα.Η γυναίκα αναγνωρίστηκε ως η Joi «SJ» Harris από τη Νέα Υόρκη. Η Harris ήταν, σύμφωνα με την σελίδα της στο FB, η πρώτη Αφροαμερικανίδα με άδεια αγώνων μοτοσυκλέτας που έχει κιόλας συμμετάσχει σε αγώνες της ΑΜΑ (ΗΠΑ). Δεν φορούσε κράνος κατά τα γυρίσματα της συγκεκριμένης σκηνής διότι έτσι απεικονιζόταν η Domino στην ταινία. Σύμφωνα με την εταιρεία παραγωγής, η Harris είχε προβάρει τη σκηνή επί δύο μέρες με επιτυχία. Τη Δευτέρα -ημέρα του ατυχήματος- επανέλαβε το σταντ 5 φορές πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Σύμφωνα με αναφορές αυτοπτών μαρτύρων, η γυναίκα έχασε τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας ενώ αυτή βρισκόταν στον αέρα και έπεσε πάνω στη ενισχυμένη τζαμαρία του λόμπι του Ουρανοξύστη Shaw. Η ζημιά στον μπροστινό τροχό δείχνει τη βιαιότητα της πρόσκρουσης. Τα γυρίσματα διακόπηκαν αμέσως προκειμένου να της παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες που όμως απέβησαν ανώφελες.Μετά το ατύχημα σε ορισμένα έντυπα αναφέρθηκαν καταγγελίες ότι το πρόγραμμα των γυρισμάτων είναι εξαντλητικό –ειδικότερα ότι οι κασκαντέρ δεν έχουν χρόνο να ξεκουραστούν ανάμεσα στις δύσκολες σκηνές.Η Harris ανέφερε ως μοτοσυκλέτες της ένα Kawasaki Ninja 300 του 2014 και ένα GSX-R750 του 2013.Δείτε στο video τη συμμετοχή της σε έναν αγώνα το 2015, όπου είχε και την πρώτη της πτώση σε αγώνα, όπως αναφέρει..[embedded content]Let's block ads! (Why?)

Η καινούρια έκδοση της MV Agusta Brutale 800 America

Λίγο πριν τον αγώνα του παγκοσμίου Superbike στην Laguna Seca της Καλιφόρνια, η MV Agusta παρουσίασε μια «καινούργια» έκδοση ειδικά για την αμερικάνικη αγορά.Πρόκειται για ένα μοντέλο βασισμένο στην τρικύλινδρη Brutale 800, με μια μοναδική μπλε/ερυθρόλευκη βαφή, εμπνευσμένη θαρρείς από τη στολή του Κάπτεν Αμέρικα.Θα κατασκευαστεί σε μόλις 50 αντίτυπα -ένα για κάθε πολιτεία της Ένωσης- και θα ονομάζεται φυσικά «Αμέρικα».Η Brutale America -το όνομα ταιριάζει γάντι στην πολεμόχαρη πέραν του Ατλαντικού χώρα- είναι μεν η πρώτη τρικύλινδρη στην ιστορία της φίρμας με το προσωνύμιο αυτό, όμως δεν είναι η πρώτη America.Την αρχή έκανε το 1975 η S America 750, μια μοτοσυκλέτα με αερόψυκτο κινητήρα 787,7 κυβικών και δύο εκκεντροφόρους επικεφαλής που απέδιδε με τροφοδοσία καρμπυρατέρ 75 ίππους. Σε εκείνο το πρώτο μοντέλο είχε «φορεθεί» για πρώτη φορά το χρωματικό μοτίβο της σημερινής America.Ιδιαιτερότητες της Brutale America; Για να μην υπάρχει αμφιβολία, το πίσω φτερό και τα πλαϊνά καλύμματα του ψυγείο φέρουν το λογότυπο «America Special Edition» -μια επιλογή που εκπλήσσει, κάπως σαν πολύ… λαϊκή. Οι πάνω πλάκες του πιρουνιού φέρουν χαραγμένο με λέιζερ τον σειριακό αριθμό παραγωγής της μοτοσυκλέτας (από το 1 ως το 50).Κατά τα άλλα, τα τεχνικά χαρακτηριστικά παραμένουν ως έχουν στην Brutale 800 παραγωγής, η οποία έχει προσαρμοστεί στις πρόσφατες αυστηρές προδιαγραφές εκπομπών Euro4.Για τους Αμερικάνους πατριώτες, η τιμή έχει καθοριστεί στις 14.998 δολάρια –μόλις 1.500 παραπάνω από ό,τι μια απλή ευρωπαϊκή Brutale 800.Let's block ads! (Why?)

Τέλος στο σενάριο πώλησης της Ducati

Από ό,τι φαίνεται το φλερτ (πραγματικό ή φανταστικό) της Volkswagen με την πώληση - ή καλύτερα με την ιδέα της πώλησης - τής Ducati, τέλειωσε.Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters που πρώτο κυκλοφόρησε την είδηση και ύστερα τη συντήρησε με συμπληρωματικά ρεπορτάζ, η απόφαση της πώλησης δεν περνά από το διοικητικό συμβούλιο (ΔΣ) της γιγαντιαίας εταιρείας. Και δεν περνά, διότι κατά της πώλησης έχουν ταχθεί οι εκπρόσωποι των εργαζομένων οι οποίοι κατέχουν τις μισές θέσεις στο ΔΣ. Έτσι το ζήτημα θεωρείται λήξαν.Βέβαια είναι να αναρωτιέται κανείς, εφόσον φυσικά το όλο ζήτημα δεν ήταν μια μπαρούφα, γιατί ακριβώς δημιουργήθηκε το θέμα της πώλησης. Λογικά, ένας CEO πρώτα εξασφαλίζει την απαραίτητη υποστήριξη από το διοικητικό του συμβούλιο και μετά προσλαμβάνει την εταιρεία που θα κάνει την εκτίμηση της αξίας των προς πώληση στοιχείων - στην περίπτωση αυτή της Ducati και της Renk που κατασκευάζει κιβώτια μετάδοσης.«Οι εκπρόσωποι των εργαζομένων στο εποπτικό συμβούλιο της Volkswagen δεν πρόκειται να εγκρίνουν τόσο την πώληση της Ducati, όσο και της Renk ή της ΜΑΝ Ντήζελ & Τούρμπο», ανέφερε στο Reuters ένας εκπρόσωπος του συμβουλίου των εργαζομένων στην VW.«Οποιοσδήποτε είναι σε θέση να διαβάσει τα αποτελέσματα εξαμήνου της εταιρείας, θα έπρεπε να γνωρίζει πως δεν χρειαζόμαστε ρευστό και άρα ότι οι θυγατρικές μας δεν έχουν λόγο να ξεπουληθούν στα αρπακτικά της αγοράς».Πράγματι, μια ματιά στα δημοσιευμένα στοιχεία αξίζει, γιατί αποκαλύπτει μια πραγματικότητα που δεν δικαιολογεί την πρόθεση πώλησης. Η Volkswagen με τζίρο 250 δισ. δολάρια, είναι υποχρεωμένη «να σκάσει» κάπου 35 δισ. δολάρια ως πρόστιμο στις ΗΠΑ, λόγω της πειραγμένης Κεντρικής Ηλεκτρονικής Μονάδα των αυτοκινήτων της.Η πώληση της Ducati ή της Renk θα απέφερε ένα μικρό ποσοστό του απαιτούμενου ποσού. Η Renk το 2013 είχε εκτιμώμενη αξία 3 δισ. δολάρια. Δυνητικά, κι εφόσον οι εκτιμήσεις που διαβάζουμε ευσταθούν, η πώληση των δύο εταιρειών θα μπορούσε να αποφέρει γύρω στα 4,5 δισ. δολάρια - ή το 12-13% των προστίμων.Let's block ads! (Why?)

Η Piaggio διευρύνει τη γκάμα MP3 LT

Η Piaggio πρόσθεσε στην πετυχημένη σειρά των τρίτροχων MP3 δύο μοντέλα ακόμα, τα MP3 300 Sport LT και MP3 500 Sport LT. Πρόκειται για δύο σκούτερ που μπορούν να οδηγηθούν με δίπλωμα αυτοκινήτου(*) και τοποθετούνται στη βάση της σειράς, διαθέτοντας λιγότερο πλούσιο εξοπλισμό από τα μοντέλα Business.Φυσικά και τα νεοαφιχθέντα μοντέλα διαθέτουν στον βασικό εξοπλισμό ασφαλείας φρένα με ABS και σύστημα ελέγχου πρόσφυσης ASR.Η βασική διαφορά των δύο Sport από τα υπάρχοντα (επίσης αναβαθμισμένα από φέτος) Business μοντέλα έγκειται σε κάποιες λεπτομέρειες --κυρίως. Στο Business 500 για παράδειγμα η εξάτμιση είναι χρωμιωμένη, η σέλα έχει καφέ χρώμα, οι ζάντες είναι ανoδιωμένες σε γυαλιστερό γκρι, ενώ υπάρχουν και χειρολαβές αναβάτη.Τα Sport ξεχωρίζουν από την κόκκινη ραφή στη σέλα και το γκρίζο ματ φινίρισμα στα περισσότερα μέρη τους. Ο κινητήρας με τα 300 κυβικά αποδίδει 21bhp στις 7.250σαλ και 2,21χλγμ ροπής στις 6.000σαλ. Ο μεγαλύτερος με τα 500 κυβικά αποδίδει 39bhp στις 7.250σαλ και 4,56χλγμ ροπής στις 6.000σαλ. Η απόδοση και των δύο εξασφαλίζει ότι μπορούν να οδηγηθούν από αναβάτες με δίπλωμα Α2.Τα MP3 300 Sport LT και MP3 500 Sport LT προσφέρονται στα χρώματα (ματ) Bianco Pastello και Nero Carbonio.Τα Piaggio LΤ απέκτησαν και μια ειδική έκδοση, την 500 Special Edition LT ABS/ASR που διακρίνεται από τα μπλε γραφικά της, τα μεταλλικά ένθετα σε διάφορα σημεία και τη μεταλλική σχάρα στην πλατφόρμα των ποδιών.Η έκδοση αυτή όπως και η προϋπάρχουσα MP3 300 Yourban αναβαθμίστηκε μηχανολογικά, ώστε να καλύπτει τις προδιαγραφές Euro4. (*) Εφόσον το δίπλωμα έχει εκδοθεί πριν τις 19 Ιανουαρίου 2013.Let's block ads! (Why?)

Όλο και πιο βαθιά στην Νοτιοανατολική Ασία ο Κώστας Μητσάκης

Ο Έλληνας ταξιδευτής γνώρισε μια ανάπαυλα από τις απρόσμενες δυσκολίες που συνάντησε στη διαδρομή, απολαμβάνοντας το ξεκούραστο και πιο πολιτισμένο οδικό δίκτυο της Ταϊλάνδης.Αφηγείται στη συνέχεια του οδοιπορικού του για το newsbeast.grΗ Ταϊλάνδη δεν μου ήταν άγνωστη, καθώς την είχα επισκεφθεί δυο φορές στο παρελθόν με μοτοσυκλέτα (1995, 2009). Κατά συνέπεια, γνώριζα πολύ καλά τι με περίμενε όταν αποχαιρετούσα την Μιανμάρ και περνούσα στην Ταϊλάνδη από την συνοριακή πύλη Mae Sot.Δεν περίμενα όμως πως ένας φίλος από τα παλιά, ο οποίος τυχαία βρισκόταν στην Ταϊλάνδη για διακοπές, θα ερχόταν να με υποδεχτεί στα σύνορα. Ο Γιάννης Σαπουτζής δεν δίστασε να ταξιδέψει από την Μπανγκόγκ ως τα σύνορα με λεωφορείο (11 ώρες διαδρομή), προκειμένου να περάσουμε ένα υπέροχο βράδυ μαζί στην συνοριακή πόλη Mae Sot, πίνοντας μπύρες και συζητώντας για τις περιπέτειες του δίτροχου ταξιδιού μου.Για τις επόμενες πέντε μέρες που βρέθηκα να οδηγώ στην Ταϊλάνδη, οι άθλιοι δρόμοι της Μιανμάρ είχαν παραχωρήσει την θέση τους σ’ ένα άρτιο οδικό δίκτυο που ξεκούρασαν αρκετά, τόσο τον αναβάτη, όσο και τις ταλαιπωρημένες αναρτήσεις της λευκής Africa Twin.Οι εξυπηρετήσεις που απολάμβανα καθ' οδόν ήταν υποδειγματικές και το ντεπόζιτο της μοτοσυκλέτας άρχισε να γεμίζει και πάλι με βενζίνη 95 οκτανίων!Η οδική αποστολή που είχα να επιτελέσω στην επικράτεια της Ταϊλάνδης ήταν περίπου 1700 χλμ., ενώ κάποια αρχικά πλάνα που είχα στο μυαλό μου για ένα σύντομο πέρασμα από την γειτονική Καμπότζη τελικά εγκαταλείφτηκαν.Όσον αφορά το ταϊλανδέζικο σκέλος του «TRANS ASIAN 2017», προτίμησα να γυρίσω την πλάτη στην «αμαρτωλή» Μπανγκόγκ και στο εξωτικό Πουκέτ (προορισμούς που είχα γνωρίσει τις προηγούμενες φορές) και να ταξιδέψω ως τα σύνορα της Μαλαισίας «σνομπάροντας» τα βαριά τουριστικά ονόματα της χώρας.Μικροί γαλήνιοι οικισμοί, αγρότες και βοσκοί, συγκροτήματα βουδιστικών ναών και πυκνή τροπική βλάστηση ήταν τα θέματα που τράβηξαν το ενδιαφέρον του φωτογραφικού φακού, ενώ ένας λαμπερός ήλιος με συνόδεψε όλες τις μέρες που οδοιπορούσα στην Ταϊλάνδη.Στην Μαλαισία, την έβδομη χώρα του «TRANS ASIAN 2017», οι τροχοί της μοτοσυκλέτας κύλησαν για μόλις 160 χλμ. - ήταν η μικρότερη απόσταση που έκανα σε χώρα του διηπειρωτικού ταξιδιού μου.Μετά τα σύνορα, οδήγησα την λευκή HONDA ως την πόλη-λιμάνι Georgetown, την πρωτεύουσα του νησιού Penang. H προσέγγιση του νησιού έγινε οδικώς χάρη στην γέφυρα Penang Bridge. Με μήκος 13,5 χλμ., είναι η μεγαλύτερη γέφυρα της Μαλαισίας και μία από τις μεγαλύτερες της Ασίας.Φτάνοντας στην Georgetown, το «TRANS ASIAN 2017» στην ηπειρωτική Ασία ουσιαστικά τελείωνε, με καταγεγραμμένα στο κοντέρ 14.360 χλμ. Τι δουλειά όμως είχα στην Georgetown;Από το λιμάνι της πόλης, ένα μικρό φορτηγό πλοίο θα μετέφερε την μοτοσυκλέτα στην απέναντι ακτή της Ινδονησίας (στο λιμάνι Belawan της Σουμάτρα), ενώ εγώ θα την ακολουθούσα αεροπορικώς.Αφού η μοτοσυκλέτα εκτελωνίστηκε και φορτώθηκε στο πλοίο, είχα στην διάθεσή μου τέσσερεις ολόκληρες μέρες για να ξεκουραστώ και να χαλαρώσω, πριν μεταβώ αεροπορικώς στην πόλη Medan της Ινδονησίας, για να παραλάβω την μοτοσυκλετα από το κοντινό λιμάνι Belawan.Και φυσικά προτίμησα να παραμείνω στην πολυπολιτισμική Georgetown και να εξερευνήσω το νησί Penang, γνωστό ως  «Μαργαριτάρι της Μαλαισίας».Διαθέτοντας αξιόλογη ιστορική παρακαταθήκη, μοναδικό φυσικό πλούτο και υποδειγματική τουριστική υποδομή, το νησί Penang ήταν ένας τροπικός παράδεισος έκτασης 293 τετρ. χλμ., όπου διαφορετικές κουλτούρες, λαοί, γεύσεις, θρησκείες και αρχιτεκτονικοί ρυθμοί συνυπήρχαν με τρόπο ταιριαστό.Με δεδομένο πάντως ότι οι Κινέζοι αποτελούν το 60% του πληθυσμού στο νησί, η Georgetown μου θύμιζε αρκετά Κίνα - μάλλον περισσότερο το Χονγκ Κονγκ!Αντίθετα, γεύση από Ινδία μού πρόσφερε η περιοχή «Little India», με τα δεκάδες καταστήματα των Ινδών εμπόρων και τους ολοστόλιστους ινδουιστικούς ναούς, ενώ τα καλοδιατηρημένα αποικιοκρατικά κτίσματα στο κέντρο της Georgetown παρέπεμπαν στην πολύχρονη παρουσία των Βρετανών στο νησί.Την Georgetown την γνώρισα ωστόσο μέσα από την ματιά του Ahmel, ενός ντόπιου μοτοσυκλετιστή, που με βρήκε από το Facebook. Η γνωριμία μας ήταν ένα απρόσμενο δώρο για μένα, ενώ η αναφορά που έκανε στα τοπικά social media και στα διάφορα φόρουμ μοτοσυκλετιστών για το ταξίδι «TRANS ASIAN 2017» και την παρουσία μου στην Μαλαισία είχε τρομερή απήχηση.Συγκινήθηκα ιδιαίτερα όταν την τελευταία μέρα στο Penang, τρεις μοτοσυκλετιστές ξεκίνησαν από την πρωτεύουσα Κουάλα Λουμπούρ (380 χλμ. νότια) και ήρθαν στην Georgetown, μόνο και μόνο για να σφίξουν το χέρι ενός ριψοκίνδυνου μοτο-ταξιδιώτη, και δη Έλληνα!Με δυο ώρες καθυστέρηση, το σιδερένιο πουλί απογειώθηκε την επομένη από το αεροδρόμιο της Georgetown με προορισμό την πόλη Medan της βορειοανατολικής Σουμάτρα. Από εδώ, θα ξεκινούσε το τελευταίο ετάπ του «TRANS ASIAN 2017».  Η Τζακάρτα απείχε πλέον 1.985 χλμ…Let's block ads! (Why?)