Category Archives: ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

Blood of Zeus-Το Αίμα του Δία: Review 1ης Season, χωρίς spoilers

Η νέα anime σειρά του Netflix Blood of Zeus (Το αίμα του Δία) όπως μας ενημερώνει το Lordoftheseries.gr είναι μια ιστορία που τιμά την ελληνική μυθολογία και τα αδέρφια Parlapanides με την δημιουργία τους, αποδεικνύουν πόσο πλούσια ιστορία μπορεί να ειπωθεί αν υπάρχει αγάπη και μεράκι για κάτι. Hera/Claudia Christian – Heron /Derek Philips – Alexia/Jessica Henwick Η 1η Season του Blood of Zeus στρέφεται γύρω από τον Heron (Derek Philips) έναν νέο που θα κληθεί να αντιμετωπίσει το πεπρωμένο του και να δώσει μια μάχη που ποτέ δεν φαντάστηκε πως θα πρέπει να δώσει. Ο Heron είναι νόθο παιδί του Δία κάτι που θα του αλλάξει την ζωή όταν το ανακαλύψει. Heron /Derek Philips Μέσα σε λίγο χρόνο θα πρέπει να αποδείξει ποιος είναι καθώς θα πρέπει να σταθεί εμπόδιο στον στρατό δαιμόνων τους οποίους καθοδηγεί ο Seraphim (Elias Toufexis). Οι δύο χαρακτήρες θα έρθουν αντιμέτωποι αρκετές φορές κάτι που προσφέρει αρκετές απολαυστικές μάχες. Καθώς η ανθρωπότητα βρίσκεται σε κρίση οι θεοί του Ολύμπου δεν μπορούν να επέμβουν στην μοίρα των θνητών. Ο Δίας (Jason O’Mara) βέβαια θέλει να βοηθήσει τον γιο του Heron και η Ήρα (Claudia Christian) προσπαθεί να του προσθέσει ακόμα περισσότερα προβλήματα θέλοντας να πάρει εκδίκηση από τον σύζυγό της που την απάτησε. Hera/Claudia Christian & Zeus/Jason O’Mara Κάπως έτσι λοιπόν δημιουργείται μια ιστορία γεμάτη δράση και ανατροπές. Η σειρά προσφέρει αρκετές ανατροπές που δεν μπορείς να προβλέψεις εύκολα. Το γρήγορο σενάριο δεν στέκεται εμπόδιο στην ανάπτυξη των χαρακτήρων. Η σειρά πολύ όμορφα αξιοποιεί και παρουσιάζει όλους τους χαρακτήρες της. Όλοι έχουν έναν ρόλο και όλοι παρουσιάζονται με τρόπο σωστό αν και αναμενόμενο. Seraphim/Elias Toufexis Το Animation της σειράς αγγίζει το τέλειο κάτι που περιμέναμε από μία παραγωγή του Powerhouse Animation Studios το στούντιο που μας έχει χαρίσει και το εκπληκτικό Castlevania. Το Animation κορυφώνεται στις μεγάλες μάχες που προσφέρουν ένα απολαυστικό θέαμα. Η πολύ καλή δουλειά φαίνεται από την αρχή με τους τίτλους της σειράς να αλλάζουν ανάλογα με το θέμα του επεισοδίου. Να πούμε επίσης ότι η σειρά απευθύνεται σε πιο ενήλικο κοινό καθώς δεν διστάζει να γίνει αρκετά βίαιη σε ορισμένα σημεία. Ένα ακόμα στοιχείο που ταιριάζει με την εποχή που παρουσιάζει. Τις σκηνές όμως απογειώνει η μουσική επένδυση των επεισοδίων. Ο Paul Francis έχει κάνει εκπληκτική δουλειά στην σύνθεση των κομματιών που καταφέρνουν να σε μεταφέρουν στην αρχαία Ελλάδα. Το Blood of Zeus μας χάρισε 8 επεισόδια των 30 περίπου λεπτών στην 1η του Season. Η ιστορία εξελίχθηκε γρήγορα και χάρισε ανατροπές που έκαναν την θέαση της σειράς ακόμα καλύτερη. Η ελληνική μυθολογία χρησιμοποιήθηκε με ωραίο τρόπο και μας έδωσε καλογραμμένους χαρακτήρες παρουσιάζοντας τους όπως περιμένεις να τους δεις. Οι Charles και Vlas Parlapanides πήραν μια τυπική ιστορία και κατάφεραν να την μετατρέψουν σε κάτι φρέσκο και διασκεδαστικό, χωρίς να αλλοιώσουν όλα αυτά που αγαπάμε στις μυθολογικές ιστορίες .Το Cast της σειράς έδεσε τις φωνές του με τους χαρακτήρες που έφεραν στην ζωή με όμορφο τρόπο και όλα αυτά σε συνδυασμό με όμορφη σκηνοθεσία που μας παρουσίασαν όμορφα την αρχαία Ελλάδα και πολύ καλό Animation. Ένα ακόμα δυνατό χαρτί της σειράς ήταν η μουσική της επένδυση. Η σειρά δίνει μια αίσθηση ολοκλήρωσης αλλά στοχεύει σε παραπάνω Seasons. Aν αγαπάτε την ελληνική μυθολογία, μάχες μεταξύ θεών και τιτάνων δεν έχετε παρά να την δείτε. Αξίζει να σημειώσουμε πως σίγουρα αποτελεί ένα πολύ πολύ ευχάριστο binge watching! [embedded content] Let's block ads! (Why?)

Selena:The Series – Για ένα συγκινητικό μουσικό ταξίδι μας προετοιμάζει το Trailer της σειράς

Η ιστορία της Selena θα ζωντανέψει για το Netflix στις 4 Δεκεμβρίου με το πρώτο μέρος της νέας σειράς. Όπως μας ενημερώνει το Lordoftheseries.gr η Christian Serratos του The Walking Dead θα ενσαρκώσει την αγαπημένη τραγουδίστρια. Η σειρά θα μας δείξει την ιστορία της Selena και ένα γλυκόπικρο ταξίδι έρχεται. Απολαύστε το Trailer παρακάτω : [embedded content] ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR Let's block ads! (Why?)

Ρεκόρ στο Youtube για τραγούδι της Whitney Houston

Ιστορία έγραψε το «I Will Always Love You» της Whitney Houston, φτάνοντας τις ένα δισ. προβολές στο Youtube. Η συγκεκριμένη επίδοση αποτελεί ρεκόρ για σόλο καλλιτέχνη που έκανε επιτυχία την δεκαετία του ’90, καθώς στη σχετική λίστα βρίσκονται το «November Rain» των Guns N 'Roses, το «Smells Like Teen Spirit» των Nirvana και το «Zombie» των The Cranberries. Η Dolly Parton έγραψε αρχικά το «I Will Always Love You» το 1973, αλλά βρήκε τεράστια επιτυχία το 1992 όταν το Χιούστον ηχογράφησε για το soundtrack της ταινίας «ο Σωματοφύλακας». Η έκδοση της Whitney Houston κέρδισε τα βραβεία για το Record of the Year και την καλύτερη γυναικεία ποπ φωνητική παράσταση στα 36α Grammy Awards το 1994, ενώ πέρασε 14 εβδομάδες στο Νο. 1 στο Billboard Hot 100. [embedded content] ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR Let's block ads! (Why?)

Drake: Το νέο του άλμπουμ έρχεται το 2021

Ο Drake πρόκειται να ξεκινήσει το 2021 με την κυκλοφορία του έκτου στούντιο άλμπουμ του! Το Σάββατο, την ημέρα των 34ών γενεθλίων του, ο ράπερ δημοσίευσε ένα βίντεο-teaser για το «Certified Lover Boy», όπως ονομάζεται ο δίσκος, ανακοινώνοντας ότι το επερχόμενο άλμπουμ θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο. Στο βίντεο διάρκειας ενός λεπτού ο Drake αναδημιουργεί τα εξώφυλλα τριών προηγούμενων δουλειών του, μεταξύ των οποίων το «Take Care» του 2011, το «Nothing Was The Same» του 2013 και το πιο πρόσφατο mixtape «Dark Lane Demo Tapes» που κυκλοφόρησε στις αρχές του προηγούμενου Μαΐου, αναφέρει το ΑΠΕ. Το «Certified Lover Boy» ακολουθεί το «Scorpion» που κυκλοφόρησε το 2018. Το μοναδικό single από το άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής είναι το «Laugh Now Cry Later» με τη συμμετοχή του Lil Durk, ένα τραγούδι που δόθηκε στη δημοσιότητα στα μέσα του περασμένου Αυγούστου και έκανε ντεμπούτο στο No. 2 του αμερικανικού Billboard Hot 100. Ο Drake ανακοίνωσε αρχικά το νέο άλμπουμ τον Απρίλιο, με αρχική ημερομηνία κυκλοφορίας του για το καλοκαίρι. ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR Let's block ads! (Why?)

Η πρωτοποριακή ίδρυση της Ομάδας Τέχνης ART STUDIO «EST»

Σε Ευρωπαϊκές πόλεις όπως το Βερολίνο, η Πράγα, το Άμστερνταμ, η Γλασκόβη, η Βαρκελώνη, το Γκέτενμποργκ, η Ζυρίχη, το Μπέλφαστ, η Μπολόνια αλλά κύρια στις Αμερικανικές μεγαλουπόλεις Νέα Υόρκη, Σικάγο, Βοστόνη, Σαν Φρανσίσκο κατά τη δεκαετία του 1990 είχαν αναπτύξει καλλιτεχνική και ακτιβιστική δράση ομάδες καλλιτεχνών με κοινούς στην ουσία στόχους και κίνητρα για ανεξάρτητη από οικονομικούς παράγοντες επιβολής και μεσάζοντες προβολή της σύγχρονης δημιουργίας. Εναλλακτικοί χώροι, κοινά εργαστήρια, μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί, πολιτιστικά στέκια και bars απέκτησαν μεγάλη και ανθεκτική δυναμική, με κύριο αίτημα τις αξίες της τέχνης και τον προβληματισμό. Το φαινόμενο βέβαια αυτό δεν ήταν νέο. Ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα είχαν συγκροτηθεί  ακαδημαϊκές ή ελιτίστικες ομάδες καλλιτεχνών στο πλαίσιο της αστικής διαχείρισης της τέχνης και της συντεχνιακής λογικής, συχνά με τυπική υπόσταση, αλλά και άτυπες αυτόνομες ομάδες  που είχαν άμεσα ή έμμεσα την συνεκτική τους βάση στα διδάγματα του σουρρεαλισμού, του ντανταισμού και αργότερα του fluxus. Οι πρώτες άφησαν αμυδρά το συντηρητικό στίγμα τους αλλά οι δεύτερες έγιναν πηγές έμπνευσης και πειραματισμών για τους νεότερους καλλιτέχνες. Σημειωτέον ότι από την δεκαετία του 1970 κύρια μετά τον επαναστατικό Μάη του 1968 στο Παρίσι που είχε διεθνή απήχηση για την εκπαίδευση, την ελευθερία της έκφρασης και την τέχνη σαν εργαλείο διαφωτισμού είχε αναπτυχθεί ένα μεγάλο κίνημα αμφισβήτησης για το οιοδήποτε κατεστημένο. Andrew Cowie, Composition, EST 1997 Όπως γράφει ο  Κώστας Ευαγγελάτος, Ζωγράφος, Λογοτέχνης και Θεωρητικός της Τέχνης στο Artviews, την ιδέα για την ίδρυση μιας δραστήριας καλλιτεχνικής ομάδας συνέλαβε κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Νέα Υόρκη, όπου το 1984 ήρθε σε επαφή με διάφορα ομαδικά σχήματα κύρια στο πεδίο των εικαστικών περφόρμανς. Στην Αθήνα οι υπάρχουσες τότε ομάδες είχαν τον χαρακτήρα εργαστηρίου και υποτυπώδη προβολή. Το εγχείρημα του όμως υλοποιήθηκε αφού πέρασε διάφορα στάδια επικοινωνίας, συνεργασιών σε performace, όπως το «Μνημείο για τους νέους που πέθαναν», 1987, με αφορμή τα θύματα από το AIDS και κοινού ιδεολογικού άξονα με φίλους καλλιτέχνες και διανοούμενους στην Αθήνα το 1990. Οι ιδρυτικοί κύριοι στόχοι του ART STUDIO «EST» / «ΕΙΝΑΙ»,  διατυπώθηκαν σε συνοπτική διακήρυξη που καθόριζε συνοπτικά τις θέσεις των μελών του: Η ελεύθερη έκφραση, ανεξάρτητη από το «μάρκετιγκ» που επικρατεί στη σύγχρονη κοινωνία. Η αντίθεση σε κάθε είδους «κιτς», στον στείρο φορμαλισμό και γενικά στην τυποποίηση της τέχνης. Η προσπάθεια για διάθεση των έργων της ομάδας με το μέσον της ανταλλαγής in natura (δηλ. ανταλλαγή σε είδος). Η διαρκής προσπάθεια των μελών μέσα από την έρευνα σε όλους τους τομείς της έκφρασης, που αποσκοπεί αφ’ ενός σε μια συνεχή ανανέωση της ομάδας και αφ’ ετέρου κάθε μέλους της. Οι τακτικές παρουσιάσεις των έργων της ομάδας σε χώρους Αιθουσών Τέχνης. Η διοργάνωση διαλέξεων, συζητήσεων και η ενημέρωση σε θέματα Τέχνης. Η εικαστική δράση των μελών αναφορικά με τα προβλήματα- αισθητικά, εννοιολογικά, αξιοκρατικά, οικολογικά- που καθορίζουν το δημιουργικό πεδίο του κάθε καλλιτέχνη, αλλά και το γενικό πολιτιστικό φάσμα της εποχής μας. Η πορεία του ART STUDIO«EST» συνδέεται ιστορικά με το Δήμο Ζωγράφου, αφού η πρώτη έδρα του βρισκόταν στην οδό Ταξίλου, ενώ σημαντικές εκθέσεις  παρουσιάστηκαν σε δημοτικούς εκθεσιακούς χώρους, όπως στη «Βίλλα Βοναπάρτη», 1992, στο Μουσείο Κοτοπούλη, 1997 και στο Μουσείο «Γ. Γουναρόπουλος», 2010. Επίσης σημαντικές εκθέσεις έγιναν σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων το 1993, 1994, 1996, 2000 και το 2002 στο Κέντρο Τεχνών, Πάρκο Ελευθερίας, στο Ευρωπαικό Κέντρο Τέχνης, 2004, στο Ίδρυμα Πολιτισμού και Εκπαίδευσης «Ανδρέας Λεντάκης», 2009, στην Πινακοθήκη Δήμου Κέρκυρας,  2001, στην  Πινακοθήκη Villa Ροδόπη στο Αργοστόλι, 2005, στο La Maison de la Grece στο Παρίσι, 2010, κ.α. Σήμα EST, Μεταξοτυπία Δημήτρη Μηλιώνη Το  ART STUDIO «EST» δεν στόχευε μόνο στην καλλιτεχνική έκφραση, αλλά και στη θεωρητική διερεύνηση του αισθητικού αντικειμένου. Η αισθητική άπτεται αυτού που θα αποκαλούσαμε «Αλήθεια» και που ενδεχομένως φέρει ποικιλόχρωμες διαβαθμίσεις από τα σπαράγματα του Ηράκλειτου μέχρι τις ρήσεις του Νίτσε και τα δοκίμια του Χάιντεγκερ. Στην ήδη υπάρχουσα φιλική σχέση των αρχικών μελών προστέθηκε ο διάλογος που ουσιώδης και δημιουργικός έδρασε θετικά.Οι δημιουργίες του κάθε καλλιτέχνη εμπλουτισμένες από το ομαδικό πνεύμα ανέδειξαν την προσωπική καλλιτεχνική βούληση. Με γοργή εξελικτική πορεία αναπτύχθηκε η κινητικότητα τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Με εμπειρική διάθεση τα μέλη της ομάδας ξεπέρασαν τα όρια του εικαστικού τομέα που αντιπροσώπευαν αρχικά προεκτείνοντας τις εμπνεύσεις τους με νέους τρόπους και εκφραστικά μέσα. Ιδιαίτερα προωθήθηκαν εκθεσιακά η φωτογραφική και η ψηφιακή τέχνη με τις ποικίλες εφαρμογές. Διοργανώθηκαν ποιητικές αναγνώσεις, μαθήματα τέχνης με μοντέλα και εκδόσεις λευκωμάτων. Έγιναν επίσης δωρεές έργων των μελών στο Μουσείο Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ, 1994-95. Πράγματι ο κοινός προσανατολισμός και ο συναφής προβληματισμός για σύγχρονα  ζητήματα τέχνης και αισθητικής καθώς και η διάθεση για συνεχή έρευνα και παραγωγικό πειραματισμό συντέλεσαν στην επιτυχία της απόπειρας. Έτσι, παρά την πολυφωνία των εκφραστικών τρόπων των μελών και τον σεβασμό της ιδιαιτερότητας του καθενός, τα μέλη και οι συνεργάτες της ομάδας πέτυχαν να δρουν συλλογικά και δυναμικά, σε μία εποχή έντονης προβολής της ατομικότητας, της απομόνωσης του καλλιτέχνη και της αδυναμίας του να προβληθεί επάξια στα πεδία της κυκλωματικής πραγματικότητας.» Συμμετείχαν κατά περιόδους γνωστοί αλλά και νεότεροι εικαστικοί δημιουργοί. Στα έντυπα τρίπτυχα ενημερωτικά δελτία που κυκλοφορούσαν με φωτογραφίες έργων, κριτικά και θεωρητικά σημειώματα των Αλέξη  Αδάμ, Ευάγγελου Ανδρέου, Στέλιου Λυδάκη, Δώρας Φ. Μαρκάτου, Susana Bautista, Εργίνας Ξυδούς, θόδωρου  Πανάγου, Αννίτας Πατσουράκη, Λεόντιου Πετμεζά, Νίκου Χολέβα αναγράφονται τα ονόματα των μελών και των συνεργατών που  στελέχωσαν το «EST». Διαχρονικά οι θεωρητικοί στόχοι που διατυπώθηκαν το 1990 είχαν ουσιαστική απήχηση και ενδυνάμωσαν πολλές νεότερες ομάδες που δρουν στο σύγχρονο εικαστικό πεδίο με ανάλογες αισθητικές και ιδεολογικές επιδιώξεις. Let's block ads! (Why?)

Χρήστος Καραβέβας: Η υποκριτική είναι η τέχνη της «εξαφάνισης»

Σεμνός, ευγενικός, μετρημένος, εξαιρετικά ταλαντούχος, ο νεαρός ηθοποιός, Χρήστος Καραβέβας συμμετέχει φέτος στην παράσταση «Ένα σπίτι από γυαλί» σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, ενώ παράλληλα ετοιμάζει ένα μικρού μήκους stop motion animation σε συνεργασία με τη Μαριλού Κουτσονάσιου. Αποφοίτησε από το Καλλιτεχνικό Σχολείο του Γέρακα και από τη Δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης. ‘Έχει κάνει αισθητή την παρουσία του στον κινηματογράφο σε μικρού και μεγάλου μήκους ταινίες και στο θέατρο. Όπως δήλωσε σε συνέντευξη του στη Ζέτα Τζιώτη για λογαριασμό του Artviews η υποκριτική εκτός των άλλων είναι η τέχνη της εξαφάνισης. Πώς προέκυψε και ασχολήθηκες με την υποκριτική; Με την υποκριτική δε θυμάμαι πότε ακριβώς αποφάσισα να ασχοληθώ επαγγελματικά, ωστόσο η πρώτη επαφή που είχα μαζί της ήταν στο δημοτικό, λόγω του καλύτερου παιδικού μου φίλου, του Θοδωρή, με τον οποίο πήγαμε σε διαφορετικά δημοτικά και μου έλειπε. Έτσι όταν μου είπε για το θεατρικό παιχνίδι που γινόταν στο σχολείο του εκτός σχολικών ωρών μου φάνηκε ένας τρόπος να μπορώ να περνάω παραπάνω χρόνο μαζί του. Κάπως έτσι ξεκίνησα να πηγαίνω. Θυμάμαι να νιώθω ένα βάρος στο στήθος κάθε φορά που πήγαινα. Ποτέ δε θα σήκωνα το χέρι μου, προκειμένου να σηκωθώ και να κάνω κάτι. Η ιδέα του να έχω τόσα βλέμματα καρφωμένα πάνω μου, μου προκαλούσε τρόμο. Προς το τέλος εκείνης της χρονιάς, ωστόσο, ένιωσα κάποια ψήγματα απελευθέρωσης τα οποία η δασκάλα μου η κυρία Γρηγορία ενθάρρυνε. Γενικότερα όμως, το μεγαλύτερο μέρος της παραμονής μου στην ομάδα το πέρασα προσπαθώντας να παραμείνω απαρατήρητος. Αργότερα συνειδητοποίησα πως η υποκριτική εκτός των άλλων είναι η τέχνη της εξαφάνισης, καθώς σου δίνει τη δυνατότητα να «κρύβεσαι» πίσω από τη συμπεριφορά άλλων χαρακτήρων και αυτό είναι κάτι το βαθιά απελευθερωτικό. Η δεύτερη επαφή έγινε όταν πήγα στο Καλλιτεχνικό σχολείο του Γέρακα. Θυμάμαι πολύ καθαρά την ημέρα που έδινα για το τμήμα θεάτρου – κινηματογράφου. Κοιτούσα τις ζωγραφιές που υπήρχαν στους τείχους και τις κατασκευές που είχαν κάνει τα παιδιά και ένιωθα την καρδιά μου να πάλλεται και τον αέρα να μη μου αρκεί από την επιθυμία να βρεθώ κι εγώ σε αυτό το χώρο, να γίνει το σχολείο μου. Έτσι και έγινε! Η ενασχόλησή μου με το θέατρο με βοήθησε να απελευθερωθώ ουσιαστικά και μου έδωσε τα ερεθίσματα να τα ψάξω περεταίρω. Παρακολούθησα ένα εργαστήρι εφήβων στο Εθνικό Θέατρο και έκανα κάποια σεμινάρια μέχρι που αποφάσισα τελικά να δώσω στη δραματική σχολή όταν τελείωσα το σχολείο. Σε επέλεξαν πολύ νωρίς σε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία με τίτλο «Προσευχή» που είχε σχέση με την ενδοσχολική βία και κέρδισε το Χρυσό Διόνυσο στο φεστιβάλ Δράμας. Μίλησέ μας γι’ αυτό. -Η συμμετοχή μου στην «Προσευχή» ήταν κομβική και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφασή μου να ασχοληθώ με την υποκριτική. Την περίοδο που γυρίστηκε ήμουν δεκατεσσάρων χρονών. Θυμάμαι πολύ καθαρά αυτόν τον περίεργο τύπο με την αλογοουρά που άρχισε να κόβει βόλτες στο σχολείο όλο και πιο συχνά και να με κοιτάζει επίμονα. Αυτός φυσικά ήταν ο Θανάσης Νεοφώτιστος, ο σκηνοθέτης της ταινίας, ο οποίος την ώρα που εγώ αναρωτιόμουν ποιος να ήταν και γιατί στο καλό με κοιτούσε έτσι, εκείνος έβλεπε σε εμένα τον Δημήτρη, το αγόρι της ταινίας. Μετά από λίγο καιρό ήρθε στο σπίτι μαζί με το σεναριογράφο Γρηγόρη Σκαράκη, να ζητήσει την άδεια των γονιών μου, για να παίξω στην ταινία. Όταν άκουσα πως επρόκειτο για τον κεντρικό χαρακτήρα σοκαρίστηκα. Μια αγωνία για το πώς θα αντεπεξέλθω σε κάτι τέτοιο με κυρίευσε. Ο Θανάσης όμως την εξαφάνισε σιγά σιγά με τις πολυάριθμες συναντήσεις που είχαμε μαζί με το Στέλιο Καραμπίνα το άλλο παιδί που επέλεξε. Μου έδωσε να καταλάβω πως ο Δημήτρης ήταν ένα εσωστρεφές παιδί που φοβόταν την έκθεση και αυτό το συναισθάνθηκα. Στην όλη διαδικασία του γυρίσματος ένιωθα ότι βρίσκομαι στο σωστό για εμένα χώρο. Ήταν μια πλούσια εμπειρία η οποία μου έδωσε τη δυνατότητα να γνωρίσω ωραίους ανθρώπους, αλλά και να κατανοήσω τη διαδικασία πίσω από τη δημιουργία μιας ταινίας. Έχεις συμμετάσχει σε μία ταινία της Μαρίας Λάφη με τίτλο «Holy Boom». Τι πραγματευόταν η ταινία και ποιος ο ρόλος σου; Προσευχή, μικρού μήκους Πρόκειται για μία ταινία με θέμα τη διαφορετικότητα και το ρατσισμό. Με φόντο τη μεγάλη εβδομάδα οι διαφορετικές πορείες ανθρώπων που μένουν στην ίδια γειτονιά συγκλίνουν με αφορμή την ανατίναξη ενός γραμματοκιβωτίου από μια παρέα παιδιών. Σε αυτή την παρέα ανήκε και ο Αντρέας, ο χαρακτήρας που υποδύθηκα. Ένας έφηβος που προέρχεται από λαϊκά κοινωνικά στρώματα, δεν έχει ουσιαστική επαφή με την οικογένειά του και μοιράζεται το πάθος του για τα δυναμιτάκια με τον Ιγκέ και τον Κωστή, τα φιλαράκια του. Είναι ένα παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση και έντονη ανασφάλεια, που τελειώνει το σχολείο σε ένα κλίμα έντονης αβεβαιότητας για το μέλλον του και νιώθει την ανάγκη να τα σπάσει! Με την Μαρία και τα παιδιά περάσαμε πολύ χρόνο πριν το γύρισμα έτσι ώστε όταν θα ερχόταν η ώρα να φέρουμε την αίσθηση της σχέσης που ήθελε, μιας παρέας φίλων δηλαδή. Πράγμα το οποίο πέτυχε γιατί κάναμε πολύ ωραία παρέα. Πέρσι έπαιξες σε μία μεγάλου μήκους ρομαντική κομεντί που διοργανώθηκε από το University Of Miami και σκηνοθέτιδα τη Sarah Hartman με τίτλο «Canada an allegory». Πώς προέκυψε; Με κάλεσε για την οντισιόν η Casting Director Λυδία Γεωργανά για το ρόλο του Κωνσταντίν, ωστόσο τελικά η σκηνοθέτιδα με επέλεξε για αυτόν του Κώστα που ήταν και ο δεύτερος μεγαλύτερος ρόλος της ταινίας. Η συγκυρία τα έφερε μάλιστα η ταινία να γυριστεί στη Σάμο απ’ όπου και κατάγομαι από την πλευρά της μητέρας μου. Γενικότερα ήταν μία πολύ όμορφη εμπειρία οι Έλληνες συνάδελφοι εξαιρετικοί τόσο στη δουλειά όσο και στην παρέα και ένα υπέροχο multi-cultural συνεργείο. Η υπόθεση της ταινίας έχει κάτι το Λανθιμικό, ωστόσο το ύφος της δεν έχει την παραμικρή αποστασιοποίηση και κυριαρχούν το κωμικό στοιχείο και οι ανατροπές. Η ταινία βρίσκεται στη διαδικασία του post production. Ήταν μία όμορφη διαδικασία και περιμένω να δω το αποτέλεσμα. Canada An allegory, short film Είχες μια μικρή συμμετοχή στις ταινίες «Καζαντζάκης» του Γ. Σμαραγδή, «Adults in the room” του Κ. Γαβρά και στη σειρά «Κόκκινο ποτάμι» του Μ. Μανουσάκη. Πως ήταν η εμπειρία αυτή; Τόσο στην ταινία του κ. Σμαραγδή και του κ. Γαβρά, όσο και στο «Κόκκινο ποτάμι» του κ. Μανουσάκη συμμετείχα ως βοηθητικός ηθοποιός. Και οι τρεις αυτές εμπειρίες ήταν ουσιαστικές, γιατί μου δόθηκε η δυνατότητα να παρακολουθήσω τρεις σημαντικούς σκηνοθέτες εν δράση, μαζί με τους εξίσου ταλαντούχους ηθοποιούς τους. Κωμωδία ή Δράμα; Και τα δύο! Ωστόσο μου αρέσει πολύ όταν υπάρχει το ένα μέσα στο άλλο, όταν δηλαδή προκύπτει το γέλιο σε μία δραματική σκηνή ή όταν μία κωμική προκαλεί τη συγκίνηση. Σε τρομάζει το μέλλον του ηθοποιού στην Ελλάδα; Αυτή τη στιγμή περισσότερο με τρομάζει η τρέχουσα κατάσταση που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε όσοι εργαζόμαστε στον τομέα της τέχνης. Σε ότι αφορά στο θέαμα υπάρχει μία έντονη αίσθηση αβεβαιότητας που απορρέει από το γεγονός ότι ανά πάσα στιγμή τα θέατρα μπορεί να κλείσουν, ενώ όσο λειτουργούν θα επιτρέπετε μόνο το 30% της πληρότητάς τους. Παρ’ όλα αυτά επιλέγω να είμαι αισιόδοξος για το μέλλον. Βρισκόμαστε βλέπετε σε μία εποχή, η οποία σε αντίθεση με άλλες χαρακτηρίζεται από έλλειψη οράματος και αυτό αντανακλάται και στην τέχνη. Η τάση που επικρατεί είναι αυτή μιας καταγγελτικής διάθεσης απέναντι στα πράγματα, και καλώς είναι, που όμως περιορίζεται μέσα από μία έντονη αίσθηση ματαιότητας που δεν οδηγεί, παρά στη μιζέρια. Ούτως ή άλλως σε αυτόν τον κόσμο τίποτα δεν έχει νόημα από μόνο του, ωστόσο εμείς είμαστε ζωντανοί και οφείλουμε να παλεύουμε, για να το δημιουργούμε. Πιστεύω λοιπόν πως σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία θα δημιουργηθούν οι απαραίτητες προϋποθέσεις και ζυμώσεις που σταδιακά θα φέρουν νέες εξελίξεις τόσο στην τέχνη όσο και στην κοινωνία, και οφείλουμε όλοι να μεριμνήσουμε, ώστε αυτές οι εξελίξεις να είναι προς το καλύτερο. Αν σου δινόταν η ευκαιρία να μιλήσεις και να συμβουλευτείς κάποιον σπουδαίο συνάδελφό σου από το εξωτερικό, ποιος θα ήταν αυτός και γιατί; Θα ήταν οπωσδήποτε ο Daniel Day Lewis, ο αγαπημένος μου ηθοποιός. Κατά τη γνώμη μου είναι ο μοναδικός ηθοποιός που «εξαφανίζεται» μέσα στους χαρακτήρες που υποδύεται και αυτό είναι κάτι που με συναρπάζει. Δεν υπάρχει η παραμικρή ομοιότητα μεταξύ των χαρακτήρων που έχει ενσαρκώσει, όπως και κανενός είδους μανιερισμός που να προδίδει την προσωπικότητά του. Γενικότερα αυτό που με γοητεύει στην υποκριτική είναι η διαδικασία της μεταμόρφωσης, οπότε σίγουρα θα τον ρωτούσα για τον τρόπο που λειτουργεί και αν μπορούσα να τον βλέπω από κάπου καθ’ όλη την περίοδο προετοιμασίας του για ένα ρόλο, θα το έκανα αναμφίβολα. Ποιος από τους ρόλους που έχεις ενσαρκώσει πιστεύεις πως είναι πιο κοντά στον πραγματικό σου χαρακτήρα; Πιο πολύ νιώθω πως υπάρχουν χαρακτήρες που καταλαβαίνω περισσότερο ή λιγότερο. Ο ρόλος που δουλεύω αυτήν την περίοδο, του Θωμά είναι αυτός που συναισθάνομαι περισσότερο. Ο Θωμάς είναι ένα παιδί που δεν αντέχει την καταπίεση, ψάχνει τον εαυτό του και έχει τάσεις φυγής οι οποίες βρίσκουν διέξοδο στη ζωγραφική και τον κινηματογράφο. Ο Θωμάς πρεσβεύει την ανάγκη που έχουμε για αυτοπραγμάτωση και αυτό είναι ένα ζήτημα που με ενδιαφέρει πολύ. Ένα σπίτι από γυαλί Ποιον ρόλο ονειρεύεσαι κάποια μέρα να ερμηνεύσεις στο θέατρο; Περισσότερο από το να ερμηνεύσω ένα συγκεκριμένο ρόλο θα με ενδιέφερε να καταπιαστώ με διαφορετικά πράγματα τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Εξίσου σημαντικό, όμως με την ποιότητα ενός κειμένου και ενός ρόλου είναι οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζεσαι να είναι αξιόλογοι και να έχουν ήθος. Ποιο είναι το τελευταίο πράγμα που κάνεις πριν βγεις στη σκηνή; Πως ξεπερνάς το άγχος σου; Αυτό εάν μου επιτρέπετε λέω να το κρατήσω μυστικό! Ποιοι οι στόχοι σου για συνεργασία στο εξωτερικό; Είμαι γραμμένος στο πρακτορείο Eloy που ειδικευτεί στην προώθηση Ελλήνων ηθοποιών στο εξωτερικό. Στην εποχή μας υπάρχει ένα άνοιγμα το οποίο επιτρέπει τη συνεργασία ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων. Πιστεύω πως και οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, αλλά και γενικά ο πολιτισμός θα βγουν ωφελημένοι από αυτή τη διαδικασία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα καλλιτέχνη που κινείται έξω από τα στενά όρια μιας χώρας και συνθέτει διαφορετικές πολιτισμικές παραδόσεις είναι ο Wajdi Mouawad. Τον οποίο είχα την τύχη να γνωρίσω και να συμμετάσχω στο project του με τίτλο «inflammation du verbe vivre». Προσεχή σχέδια; Αυτήν την περίοδο συνεργάζομαι με την ομάδα The young quill και μαζί ανεβάζουμε την παράσταση «Ένα σπίτι από γυαλί». Τα παιδιά έκαναν μία ενδιαφέρουσα διασκευή, όπου η ιστορία διαδραματίζεται στη μετεμφυλιακή Ελλάδα. Εγώ υποδύομαι το Θωμά. Την παράσταση σκηνοθετεί η Αικατερίνη Παπαγεωργίου και θα παίζεται στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Θεοχαράκη την Κυριακή στις 18 Οκτώβρη και κάθε Κυριακή στις 6μμ. Η παράσταση απευθύνεται σε όλη την οικογένεια. Ένα σπίτι από γυαλί Παράλληλα ετοιμάζω ένα μικρού μήκους stop motion animation σε συνεργασία με τη Μαριλού Κουτσονάσιου το οποίο σκοπεύουμε να στείλουμε σε φεστιβάλ κινουμένων σχεδίων. Αφορά ένα μικρό αγόρι που βιώνει μια έντονη μοναξιά και «δραπετεύει» στη σφαίρα του φαντασιακού. Λίγα λόγια για τον Χρήστο Καραβέβα Ο Χρήστος Καραβέβας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1998. Αποφοίτησε από το Καλλιτεχνικό Σχολείο του Γέρακα το 2016 και από τη Δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης το 2019. Έχει εργαστεί στον κινηματογράφο σε μικρού και μεγάλου μήκους ταινίες και στο θέατρο. Πέρυσι έπαιξε στην παράσταση «Ξέπλυνες το αλάτι από πάνω σου;» της ομάδας Sacra σε σκηνοθεσία Βασίλη Awad, της οποίας το κείμενο συντέθηκε από την ομάδα και είχε θέμα την τάση των ανθρώπων να ψάχνουν για υποκατάστατα αντί για λύσεις στα προβλήματά τους. Φέτος συμμετέχει στην παράσταση «Ένα σπίτι από γυαλί», σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου η οποία θα παίζεται κάθε Κυριακή στις 6μμ από τις 18/10. Let's block ads! (Why?)

Τρία γλυκά στέκια στο κέντρο που πρέπει να γνωρίζετε

Ένα γλυκάκι είναι λίγο πολύ λίγο. Αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια, η οποία επιβεβαιώνεται στο έπακρο αν επισκεφτείτε τα τρία γλυκά στέκια στο κέντρο της Αθήνας που θα δείτε παρακάτω. Ολόφρεσκα μπισκότα γεμιστά με λαχταριστή σοκολάτα, φρεσκοτηγανισμένοι τραγανοί λουκουμάδες, απίστευτο χειροποίητο παγωτό όπως ακριβώς πρέπει να το απολαύσετε. Ό,τι και να επιλέξετε η απόλαυση θα είναι μεγάλη. Και μάλιστα χωρίς ενοχές! Ι Cake You Το πρώτο μπισκοτάδικο της Αθήνας βρίσκεται στα Εξάρχεια (Θεμιστοκλέους 42) και τα χειροποίητα cookies που παρασκευάζονται καθημερινά γίνονται ανάρπαστα. Το μυστικό της επιτυχίας του κρύβεται στη συνταγή των μπισκότων, η οποία είναι βασισμένη σε μια συνταγή για κέικ -εξού και το όνομα του μαγαζιού. Ζεστά με λιωμένη σοκολάτα, ξηρούς καρπούς κ.α. ή γεμιστά με διάφορες γεύσεις, όπως και να τα επιλέξετε το σίγουρο είναι ότι θα γλείφετε και τα δάχτυλά σας. Από τις βιτρίνες του, ωστόσο, δεν λείπουν και άλλα δελεαστικά γλυκά όπως μπράουνις με τριπλή σοκολάτα, λεμονόπιτα και τσιζκέικ, cupcakes κ.α. LUKUMAΔΕΣ Στους LUKUΜΑΔΕΣ (γωνία Αιόλου και Αγίας Ειρήνης) oι αυθεντικοί λουκουμάδες που όλοι ξέρουμε από παιδιά ετοιμάζονται σε μια ανοιχτή κουζίνα, τηγανίζονται μπροστά σας και σερβίρονται ζεστοί. Μπορείτε να τους απολαύσετε απλούς και παραδοσιακούς, με μέλι και κανέλα ή ζάχαρη άχνη, αλλά και γεμιστούς (με πραλίνα σοκολάτας, λεμόνι, μαστίχα, γέμιση μήλου), να τους βάλετε διάφορες ωραίες γαρνιτούρες και να τους συνοδεύσετε με διάφορες γεύσεις παγωτού (κρέμα, καταΐφι, φυστίκι). Κόκκιον Το Κόκκιον (Πρωτογένους 2, Αθήνα) συστήνει στο κοινό της πόλης το παγωτό όπως πρέπει κανείς να το απολαμβάνει. Με ιδιαίτερη γεύση, παρασκευασμένο με εξειδικευμένη τεχνική και μόνο από τις καλύτερες πρώτες ύλες. Όλες οι παρασκευές για την δημιουργία του πραγματοποιούνται στο εργαστήριο του Κόκκιον, ενώ όλες οι πρώτες ύλες έχουν επιλεγεί αυστηρά με γνώμονα την ποιότητα. Αυθεντικό καϊμάκι με μαστίχα Χίου και βουβαλινό γάλα, φυστίκι με φυστίκι Ιράν, σοκολάτα με γαλλική σοκολάτα με 85% κακάο από τις γεύσεις που σίγουρα θα σας μείνουν αξέχαστες. Εδώ, παρασκευάζονται και φρέσκα, χειροποίητα γλυκά ημέρας σερβιρισμένα σε γυάλινα, αεροστεγή, ατομικά βαζάκια, όπως προφιτερόλ με χειροποίητα choux, τιραμισού με τυρί μασκαρπόνε δικής τους παραγωγής κ.α. (*Φωτογραφία: © 2020 ΚΟΚΚΙΟΝ) Let's block ads! (Why?)

Lovecraft Counrty: Review 1ης σεζόν

Τo Lovecraft Country του HBO είναι μια σειρά που προκάλεσε αντιπαραθέσεις ήδη από την παρουσίαση του trailer της. Τα φανταστικά στοιχεία συγκρούονται με αληθινές μάχες ήδη από την αρχή, σε μια τολμηρή πρεμιέρα, που συνδυάζει φαντασία με ρεαλισμό. Οι βαθιά ριζωμένες φυλετικές προκαταλήψεις όπως μας ενημερώνει το Lordoftheseries.gr συνδυάζονται με ρατσιστικές συμπεριφορές, καθώς η δημιουργός της σειράς, Misha Green, αναλύει την κοινωνική της ατζέντα. Η σειρά είναι γεμάτη με λογοτεχνικές αναφορές , ενώ η αχαλίνωτη δημιουργικότητα , τόσο στο σενάριο όσο και στην εικόνα, παίζει μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη των χαρακτήρων. Υπόθεση Η ιστορία ξεκινά το 1954 ακολουθώντας τον Άττικους (Jonathan Majors) , έναν βετεράνο του πολέμου στην Κορέα, που επιστρέφει σπίτι του ψάχνοντας τον πατέρα του. Η σειρά αποτελεί εξαιρετικό παράδειγμα της χρήσης του Μαύρου τραύματος ως βάση για την αφήγηση και την πλοκή της ιστορίας. Μαζί με την φίλη του Λέτι (Jurnee Smollett) και τον θείο του Τζόρτζ (Courtney B. Vance) θα συναντήσουν τέρατα, μαγεία, άλλες διαστάσεις και γενικά θα περάσουν στο υπερφυσικό στοιχείο, ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα την ιστορία της οικογένειας τους. Η σειρά είναι βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα φαντασίας τρόμου του Matt Ruff (2016), η οποία εξερευνά τον κόσμο του H. P. Lovecraft και τον ρατσισμό στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της περιόδου των Jim Crow laws. Όπως και στο βιβλίο, χρησιμοποιούν τον κόσμο του Lovecrarf (που υπήρξε ρατσιστής) και την όλη ανατριχιαστική απεικόνιση του τρόμου και των τεράτων, δημιουργώντας μια ηρωική αφήγηση για την Μαύρη φυλή που χτυπήθηκε τόσο άσχημα. Κάτι που γίνεται ιδιαίτερα αισθητό στα τελευταία επεισόδια με την σφαγή της Τούλσα το 1921. Εντυπώσεις Υπάρχουν τέρατα, μαγεία και άνθρωποι που πρέπει να αντιμετωπίσουν διάφορα εμπόδια στο Lovecraft Country. Μέσα στην σειρά υπάρχουν και αρκετά easter eggs από ονόματα και γεγονότα της αφροαμερικάνικης ιστορίας, όπως βλέπει κάποιος από το πρώτο επεισόδιο στο όνειρο του Άττικους. Δυστυχώς πολλά από αυτά χάνονται, αν κάποιος δεν είναι γνώστης περιστατικών και ιστορικών χαρακτήρων. Η σειρά πάει ακόμη ένα βήμα παραπέρα, εξερευνώντας το τραύμα και την ανθρωπιά και άλλων ομάδων, όπως των ομοφυλόφιλων και των transgender. Επίσης ασχολείται με τον πόλεμο στην Κορέα και γενικά προσπαθεί να μπλέξει αρκετά θέματα στα 10 μόλις επεισόδια. Κάποιες φορές όχι πετυχημένα. Οι σεναριογράφοι γνωρίζουν ότι τέτοια θέματα είναι υποκειμενικά, ενίοτε προς αμφισβήτηση και προς συζήτηση, σύμφωνα με τις αντιλήψεις του κοινού. Όλα αυτά συμπληρώνονται με αξιόλογες ερμηνείες, εύστοχες και επίκαιρες προσεγγίσεις, εξαιρετικά εφέ και καταπληκτικό soundtrack. spoilers Η σειρά στα πρώτα 2-3 επεισόδια ξεκινά ως κάτι διαφορετικό, μπλέκοντας τον κόσμο του Lovecraft με τον ρατσισμό και την φαντασία. Δυστυχώς, στα επόμενα χάνει λίγο αυτόν τον πρωτότυπο χαρακτήρα της, παραμένοντας όμως επιτυχημένα στον κόσμο του φανταστικού. Το φινάλε, αν και καλό, ήθελε μια ανάσα για να αντιληφθούμε καλύτερα τα γεγονότα. Αν ήταν μοιρασμένο σε δύο επεισόδια ίσως να είχε καλύτερη απόδοση. Ειδικά στον χαρακτήρα της Νταϊάνα με το νέο βιονικό χέρι, που λογικά θα παίξει ρόλο στη δεύτερη σεζόν. Αν υπάρξει. Εκτιμάται ιδιαίτερα η όλη προσπάθεια απόδοσης των ρατσιστικών γεγονότων της εποχής , η φρίκη του πολέμου στην Κορέα και ειδικά η σφαγή στην Τούλσα. Το τελευταίο κάτι παραπάνω από απλή απεικόνιση των γεγονότων μιας και ήθελε να μας βάλει μέσα στο τραύμα και την ψυχολογία του πατέρα του Άττικους. Έκανε επίσης μια προσπάθεια, μέσα από το ταξίδι στο χρόνο και άλλες διαστάσεις να ενδυναμώσει την γυναικεία μαύρη παρουσία με την Ιππολύτη. Τελική Ετυμηγορία Όπως και με τη σειρά Watchmen, το Lovecraft Country ευαισθητοποιεί, παρακινεί το διάλογο και επιμορφώνει, όσους θέλουν να μάθουν. Από την άλλη πλευρά, είναι μια σειρά διασκεδαστική, “παραδοσιακά” τρομακτική και πραγματικά συναρπαστική. Το Lovecraft Country αντιπροσωπεύει μια τηλεοπτική πρόταση, στην οποία κάποιες συνήθεις τηλεοπτικές πρακτικές, εδώ είναι περιττές. Δεν υπάρχουν κρυφά μηνύματα για το κοινό, ούτε υπερβολικά περίτεχνες ανατροπές και τελικά όλα ξεκινούν από την οικογένεια. Ένα μήνυμα που δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο. [embedded content] Let's block ads! (Why?)

The Walking Dead: Αποκαλύφθηκε ο τίτλος του επεισοδίου που θα ξεκινήσει το 2021 και μια σημαντική σκηνή του

Το The Walking Dead άρχισε τα γυρίσματα του και έχουμε τα πρώτα νέα. Στο παρακάτω βίντεο θα δείτε την στιγμή που η Maggie έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον Negan και στην σκηνή συμμετέχουν Maggie, Daryl, Carol και φυσικά ο Negan. Το βίντεο στην ουσία είναι η ανάγνωση του σεναρίου και πέρα από την συνάντηση των δύο χαρακτήρων βλέπουμε πως η Carol παραδέχεται ότι άφησε τον Negan και η Maggie κάνει αναφορά σε έναν χαρακτήρα με το όνομα Elijah . Ίσως είναι ο μασκοφόρος χαρακτήρας που έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον όλων. Το επεισόδιο θα λέγεται Home Sweet Home και μπορείτε να δείτε την “σκηνή” παρακάτω : ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR Let's block ads! (Why?)

Mindhunter: Ο David Fincher επιβεβαιώνει πως η σειρά μπαίνει στον «πάγο»

Το Mindhunter και η συνέχεια του δεν φαίνεται πως είναι στα πλάνα του Netflix. Πριν μερικούς μήνες, η streaming υπηρεσία είχε απαλλάξει τους πρωταγωνιστές της σειράς από τα συμβόλαια τους, βάζοντας έτσι το show στον «πάγο», χωρίς όμως να το έχει ακυρώσει επίσημα. Όπως μας ενημερώνει το Lordoftheseries.gr ο εκτελεστικός παραγωγός της σειράς, David Fincher μιλώντας στο Vulture είπε πως το Mindhunter δεν φαίνεται πως έχει μέλλον. Πιο συγκεκριμένα, είπε: Κοιτάξτε, για την τηλεθέαση που είχε, ήταν ένα ακριβό show. Μιλήσαμε γι’αυτό, «Να τελειώσω πρώτα το Mank (τη νέα του ταινία) και μετά να δούμε πως θα νιώθω,» αλλά εγώ ειλικρινά δεν νιώθω πως θα μπορέσουμε να το συνεχίσουμε σε λιγότερο χρόνο απ’ ότι κάναμε με τη 2η σεζόν. Και σε κάποιο επίπεδο, πρέπει να είσαι ρεαλιστής αναφορικά με τα δολάρια και τον ισοσκελισμό τους με την τηλεθέαση. Παράλληλα, τόνισε πόσο δύσκολη είναι η δημιουργία μιας σεζόν για τη σειρά αυτή, καθώς όπως είπε, «Είναι μια δουλεία 90 ωρών την εβδομάδα. Απορροφάει τα πάντα στη ζωή σου. Όταν τέλειωσα, ήμουν αρκετά εξουθενωμένος και είπα, ‘Δεν ξέρω αν θέλω αυτή τη στιγμή να ασχοληθώ με μια 3η σεζόν.'» Δείτε το τρέιλερ [embedded content] Let's block ads! (Why?)