Category Archives: ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

Τέσσερα στέκια που συνδυάζουν ωραίο περιβάλλον και απολαυστικό κρύο καφέ

Στο κέντρο της Αθήνας θα βρείτε πέντε στέκια για να απολαύσετε έναν παγωμένο καφέ σε χώρους που θα καθιερώσετε σε αγαπημένα σημεία αναφοράς. Σε πεζόδρομους και αδιέξοδα σοκάκια, με μυστικούς κήπους και αυλές μετατρέπονται στο στέκι της παρέας για τις καλοκαιρινές ημέρες σας στην πόλη. Warehouse Στον πεζόδρομο της Βαλτετσίου στα Εξάρχεια, το Warehouse, εκτός του ότι δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην τεχνογνωσία του καφέ, σερβίροντας επιλεγμένα blends από την Λατινική Αμερική, την Αφρική και άλλες επιλεγμένες περιοχές του κόσμου, σερβίρει και εκπληκτικό brunch, ενώ διαθέτει και μια ενημερωμένη λίστα κρασιών. Η κάρτα του δηλώνει ιδιαίτερη αδυναμία στα αυγά, ενώ στις best seller προτάσεις του συγκαταλέγεται η εκπληκτική στραπατσάδα του. Δημιουργικά σάντουιτς και επιλογές για vegetarian δεν λείπουν από τις προτάσεις του. Peek a Bloom Στο αδιέξοδο σοκάκι της Λέκκα το Peek a Bloom «παιδάκι» της ομάδας του φημισμένου Mind The Cup στο Περιστέρι δείχνει (και αυτό) ιδιαίτερη αδυναμία στον καλό καφέ. Ξεχωριστοί καφέδες που καταφτάνουν απευθείας από φάρμες σε διάφορες ποικιλίες καβουρδίζονται στο χώρο (διαθέτει διαχωρισμένο εργαστήριο- roastery), ενώ την παραγγελία σας παρασκευάζουν εξειδικευμένοι και έμπειροι barista. Under the Palm Ένα boutique all day στέκι δίνει το παρών εκεί όπου άλλοτε συναντούσαμε το λατρεμένο Key, στην Πραξιτέλους (νο 37), στο κέντρο της Αθήνας και φέρνει το καλοκαίριστην καρδιά της πόλης, τόσο με την εξωτική ονομασία του, όσο και με την διακόσμησή του με τον χαρακτηριστικό φοίνικα να κεντρίζει το ενδιαφέρον. Ποιοτικός καφές από ποικιλίες αφρικάνικης προέλευσης, casual γευστικές προτάσεις επηρεασμένες από την ιταλική κουζίνα και super καλοκαιρινά cocktails, αλλά και ενδιαφέρουσες εκδοχές του κλασικού gin & tonic. Six D.O.G.S Ο πολυεπίπεδος κήπος του αγαπημένου Six D.O.G.S (Αβραμιώτου 6-8), με τη χαριτωμένη neon πινακίδα του να οδηγεί τους περαστικούς στο βάθος του, είναι καθημερινά, χειμώνα-καλοκαίρι, γεμάτος. Μετά από μια βόλτα στην Ερμού και στα πέριξ, μπορείτε να καθίσετε εδώ για καφέ, ποτό ή γλυκό, ανάλογα με τα κέφια. Σε όσα πρέπει να δοκιμάσετε, επίσης, και τα εμπνευσμένα cocktails του. Ο χώρος κερδίζει τις εντυπώσεις με τη χαλαρή ατμόσφαιρά του. Underdog Tο The Underdog στο Θησείο (Ηρακλειδών 8) ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα all day της πόλης για την μεγάλη εξειδίκευσή του στον καφέ. Εκτός αυτού, φημίζεται για την ιδιαίτερη λίστα σε σπάνιες μπύρες με ιδιαίτερα αρώματα και γεύσεις, επιλεγμένες κι αυτές από διάφορα σημεία του κόσμου, ενώ αποτελεί ιδανική επιλογή για χαλαρό cocktail το βραδάκι. Στα δυνατά «χαρτιά» του και το απολαυστικό του brunch που σερβίρεται σε καθημερινή βάση. Let's block ads! (Why?)

Σχεδόν 7 εκατ. προβολές μέσα σε λίγες ώρες για το νέο τραγούδι της Τέιλορ Σουίφτ

Η διάσημη τραγουδίστρια της ποπ και τραγουδοποιός Τέιλορ Σουίφτ παρουσίασε σήμερα ένα μουσικό βίντεο κλιπ με τη συμμετοχή πολλών αστέρων και προέτρεψε τους θαυμαστές της να υπογράψουν ένα αίτημα με τον οποίο απευθύνουν έκκληση για νομική προστασία στις ΗΠΑ για την κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ. Το βίντεο κλιπ του νέου τραγουδιού της Σουίφτ «You Need to Calm Down» περιλαμβάνει μια σύντομη εμφάνιση της πάλαι ποτέ αντιπάλου της Κέιτι Πέρι αλλά και φιλοξενεί και μια πλειάδα εκπροσώπων της σόουμπιζ. Η εμφάνιση της Πέρι σηματοδοτεί το τέλος της διαμάχης μεταξύ των δύο μουσικών, που ξεκίνησε το 2013 με αφορμή τους τραγουδιστές που τις συνόδευαν στα φωνητικά κατά τη διάρκεια των εμφανίσεών τους. Στο κλιπ η 29χρονη καλλιτέχνιδα εμφανίζεται σε έναν οικισμό με τροχόσπιτα, βαμμένο σε παστέλ χρώματα. Εκεί, χαλαρώνει σε μια πισίνα ενώ ταυτόχρονα απευθύνεται σε όσους επιτίθενται στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. «Η σκιά δεν έκανε κάποιον λιγότερο ομοφυλόφιλο» τραγουδάει. Όσο για τους διάσημους που παρελαύνουν από το βίντεο, πρόκειται για προσωπικότητες που έχουν δηλώσει ανοικτά ότι είναι μέλη της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ: Έλεν Ντετζένερις, Μπίλι Πόρτερ, Ρουπόλ, Άνταμ Λαμπέρτ, Χάνα Χαρτ, Τζέσι Τάιλερ Φέργκιουσον, Ταν Φρανς. Η Σουίφτ, που δεν σταματάει να χαμογελάει και είναι ντυμένη τηγανιτές πατάτες, αγκαλιάζει την Πέρι, 34 ετών, που φοράει μια στολή χάμπουργκερ, το κοστούμι που επέλεξε για τον χορό Met Gala στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης. Στο τέλος του βίντεο, εμφανίζονται δύο προτάσεις στην οθόνη, οι οποίες προτρέπουν τους θαυμαστές της να υπογράψουν ένα αίτημα με τον οποίο θα καλούν την αμερικανική Γερουσία να περάσει νομοσχέδιο για την προστασία της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας από τις διακρίσεις. Σε λίγες μόλις ώρες το αίτημα συγκέντρωσε περισσότερες από 222.000 υπογραφές. [embedded content] Let's block ads! (Why?)

Ντοκιμαντέρ που δε θα ξεχάσεις ποτέ

Άλλα σοκαριστικά και άλλα σπαραξικάρδια, άλλα διεισδυτικά και άλλα αποκαλυπτικά, τα ντοκιμαντέρ είναι ένα είδος ταινιών που διευρύνουν τους ορίζοντες του θεατή, εισάγοντάς τον σε κόσμους άγνωστους. Ή μυστικούς. Κι αν οι ταινίες μυθοπλασίας χρησιμοποιούν πολλές φορές αυτό το δέλεαρ του «βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα», τα φιλμ τεκμηρίωσης δεν το χρειάζονται, μιας και είναι η αλήθεια η ίδια και χωρίς μάλιστα αναισθητικό. Λένε συχνά πως τίποτα δεν μπορεί να καπελώσει ένα καλό ντοκιμαντέρ. Μια από αυτές τις ταινίες που είναι φτιαγμένες δηλαδή να μιλούν για την πραγματικότητα με κινηματογραφικό τρόπο. Τι δίνει όμως σε ένα ντοκιμαντέρ τον χαρακτηρισμό του σημαντικού; Το να τραντάξει συθέμελα το κοινωνικό οικοδόμημα με μια καλά κρυμμένη αλήθεια; Το να μαρτυρήσει ένα από αυτά τα μυστικά που μοιάζουν συνωμοσιολογία; Ή μήπως να ακολουθήσει απλώς μια μπάντα στο ταξίδι της ως τη δόξα; Όλα προφανώς, καθώς είναι περισσότερο οι προθέσεις και η πραγμάτευση του θέματος παρά το ίδιο το θέμα αυτό που ενδιαφέρει τους ντοκιμαντερίστες. Κάποιες από τις μεγαλύτερες στιγμές στην κινηματογραφική ιστορία είναι λοιπόν σκηνές που ξεπήδησαν από τον χώρο της τεκμηρίωσης. Σκηνές σαν αυτές δηλαδή… «Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή» (1929) Ένα από τα αξεπέραστα αριστουργήματα του σοβιετικού κινηματογράφου έμελλε να είναι και ένα από τα πρώτα ντοκιμαντέρ. Μόνο που η εκπληκτική δουλειά του ρώσου πιονέρου Τζίγκα Βερτόφ είναι πολλά παραπάνω, ένα σωστό πείραμα που δημιούργησε μια νέα κινηματογραφική γλώσσα, μια από τις πιο όμορφες και πρωτοπόρες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ, ένας βωβός ύμνος για όλους τους σινεφίλ εκεί έξω, ένα άμεσο μάθημα για τη δύναμη της κινηματογράφησης. Ο οπερατέρ γίνεται εδώ ντοκιμαντερίστας, μάγος και κασκαντέρ για να μας παρουσιάσει τη ζωή στις σοβιετικές μεγαλουπόλεις της εποχής. Και η κάμερά του εστιάζει σε ό,τι έχει σημασία, τον άνθρωπο και τις μηχανές του, παραδίδοντας ένα ατόφιο διαμάντι της έβδομης τέχνης σε μια εποχή που το σινεμά έψαχνε ακόμα το κινηματογραφικό ιδιάζον του. Η κάμερα γίνεται μάτι και βλέπει έναν κόσμο χωρίς ηθοποιούς, σκηνικά και σενάριο, σε ένα πεντακάθαρο σινεμά γεμάτο τεχνικές πρωτοπορίες. Μια πραγματική αισθητική επανάσταση, μια πολιτική πρόταση από αυτές που δεν ξανάγιναν και δεν θα ξαναγίνουν. Ενενήντα χρόνια πέρασαν και είναι ό,τι πιο φρέσκο στο είδος… [embedded content] «Shoah» (1985) Λίγο περισσότερο από 9 ώρες διαρκεί το κατά γενική ομολογία καλύτερο ντοκιμαντέρ στην ιστορία του σινεμά, ένα προσωπικό οδοιπορικό 11 ετών που σφράγισε την καταγραφή του Ολοκαυτώματος των εβραίων κατά τον Β’ Παγκόσμιο. Η επικών προδιαγραφών τεκμηρίωση του Κλοντ Λανζμάν τον έφερε σε 14 χώρες για να καταγράψει τις μαρτυρίες των ανθρώπων που έζησαν τη φρίκη ή την προκάλεσαν. Το σπαραχτικό αυτό αριστούργημα των 566 λεπτών με τις χιλιάδες ώρες προσωπικών εξομολογήσεων δεν χρειάζεται μάλιστα αρχειακό υλικό από τα κολαστήρια του θανάτου. Δεν θα δείτε ούτε μία σκηνή με σκελετωμένα παιδάκια ή στοίβες πτωμάτων. Το «Shoah», «καταστροφή» στα εβραϊκά, παραμένει το ανυπέρβλητο ορόσημο του κόσμου των ντοκιμαντέρ, ένα διαμάντι τεκμηρίωσης της συλλογικής μνήμης που πρέπει να διατηρηθεί για μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες του 20ού αιώνα. Ο Λανζμάν ιχνογραφεί το χρονικό του θανάτου με μόνη πυξίδα το ίδιο το υλικό του ντοκιμαντέρ: τη μαρτυρία. Οι εβραίοι επιζώντες, οι Πολωνοί που έβλεπαν τα τρένα να περνούν και οι γερμανοί αξιωματικοί αρκούν για να σκιαγραφήσουν το χρονικό της φρίκης χωρίς να πρέπει να μπει η κάμερα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ή να επιστρατευτεί το παρελθόν. Το παρόν είναι εδώ και θυμάται… [embedded content] «Super Size Me» (2004) Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ μνημονεύεται συνήθως ως ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς θριάμβους όλων των κινηματογραφικών εποχών: μια ταινία που κόστισε μόλις 65.000 δολάρια και έφερε πίσω πάνω από 20 εκατομμύρια! Μόνο που είναι κρίμα να θυμόμαστε μόνο γι’ αυτό ένα ντοκιμαντέρ που προκάλεσε ρίγη αποστροφής στο παγκόσμιο κοινό και οδήγησε σε μια ομοβροντία αντίστοιχων ταινιών τεκμηρίωσης. Τι πιστεύετε πως θα συμβεί αν τραφείτε για έναν μήνα αποκλειστικά με γεύματα από τα McDonald’s; Αυτό διερωτήθηκε ο Μόργκαν Σπέρλοκ όταν αποφάσισε να διεισδύσει στα άδυτα μιας από τις πλέον επικερδείς βιομηχανίες και να δει την υγεία του να πάει από το κακό στο χειρότερο. Ναι, μέσα σε 30 μόλις ημέρες! Ως ένα ντοκιμαντέρ που μπλέκει τα νερά μεταξύ τεκμηρίωσης και ριάλιτι, το αυτοκαταστροφικό πείραμα του πολυβραβευμένου σκηνοθέτη στον εαυτό του σε μαγκώνει σαν αγκίστρι φέρνοντάς σε ενώπιον μιας άβολης αλήθειας. Πού τελειώνει η ευθύνη της επιχείρησης και του κλάδου και πού αρχίζει η προσωπική ευθύνη; Αυτό αναζητά η γερή αυτή γροθιά στον σύγχρονο τρόπο ζωής… [embedded content] «Λεπτή γαλάζια γραμμή» (1988) Δέκα χρόνια πριν τη «Λεπτή κόκκινη γραμμή» του Τέρενς Μάλικ, ο κόσμος του σινεμά παραμιλούσε για μια άλλη «Γραμμή», αυτή του Έρολ Μόρις, ένα ντοκιμαντέρ που κατάφερε να απελευθερώσει κάποιον από τη φυλακή! Και τον θάνατο. Η αποφασιστικότητα του σκηνοθέτη να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από έναν φόνο ανάγκασε τελικά σε εκ νέου εκδίκαση της υπόθεσης και αθώωσης του θανατοποινίτη. Ο 26χρονος Randall Dale Adams είχε καταδικαστεί σε θάνατο για τον φόνο ενός αστυνομικού στο Ντάλας του Τέξας το 1976, ένα έγκλημα που εκείνος ισχυριζόταν πως δεν είχε κάνει. Όχι ότι τον άκουγε κανείς, μέχρι να αναβιώσει τουλάχιστον ο Μόρις το χρονικό της υπόθεσης στο σελιλόιντ, να πάρει τις δικές του συνεντεύξεις από τους πρωταγωνιστές και να αποδείξει περίτρανα τις κακοδικίες που έλαβαν χώρα κατά την ακροαματική διαδικασία. Έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του ντοκιμαντέρ, τα αμερικανικά δικαστήρια αποφάνθηκαν πως ο Adams ήταν αθώος. Η πολυσυζητημένη και πολυβραβευμένη ταινία που έσωσε τον κατάδικο από την εσχάτη των ποινών αποθεώνεται διαχρονικά για την ερευνητική της μεθοδολογία, αυτό που έλεγε καλύτερα ο πάντα υπέροχος Μόρις: «Υπάρχει η αλήθεια, αλλά συχνά έχουμε ισχυρό συμφέρον να την αγνοούμε ή να την αρνούμαστε». Ένα ντοκιμαντέρ που ισοπεδώνει άνετα κάθε αστυνομικό θρίλερ που έχετε δει εκεί έξω… [embedded content] «Burden of Dreams» (1982) Για πέντε σχεδόν χρόνια, ο περιβόητος γερμανός σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτζογκ προσπαθούσε απέλπιδα να ολοκληρώσει μια από τις πιο φιλόδοξες παραγωγές στην ιστορία του σινεμά: την ταινία του «Φιτζκαράλντο» (1982), την ιστορία ενός ανθρώπου αποφασισμένου να φτιάξει μια όπερα στη μέση της ζούγκλας, για τις ανάγκες της οποίας έπρεπε να σύρει ένα ποταμόπλοιο 320 τόνων στα βουνά και τα λαγκάδια. Τα προβλήματα της παραγωγής έμειναν θρυλικά, καθώς ο κινηματογραφιστής τα ήθελε όλα αυθεντικά, και περιλάμβαναν από αρρώστιες και αεροπορικά δυστυχήματα μέχρι και εκείνον τον πόλεμο των τοπικών φυλών της Λατινικής Αμερικής! Και το σύρσιμο του καραβιού του ατμόπλοιου φυσικά! «Τι ωθεί τον Χέρτζογκ να κάνει ταινίες που αμφισβητούν τη λογική του και θέτουν σε κίνδυνο τη δική του ζωή αλλά και των συνεργατών του;», αναρωτιόταν δικαιολογημένα ο μεγάλος κριτικός Ρότζερ Έμπερτ. Αυτό είναι το ντοκιμαντέρ του Λες Μπλανκ, ένα ιδιοσυγκρασιακό οδοιπορικό στα χαοτικά γυρίσματα του κόσμου του Βέρνερ Χέρτζογκ. Δεν είναι όμως το τυπικό making-of μιας ταινίας, αλλά μια συγκλονιστική ιστορία για την ανθρώπινη επιβίωση. Και τον θρίαμβο της θέλησης. Η σπουδαιότερη ταινία που γυρίστηκε ποτέ για το γύρισμα μιας ταινίας έφερε στο προσκήνιο ακόμα και πράγματα που ξέφυγαν από τον Χέρτζογκ… [embedded content] «F for Fake» (1973) Τι ντοκιμαντέρ θα γύριζε άραγε ο Όρσον Γουέλς αν όχι ένα ψευδο-ντοκιμαντέρ που περιστρέφεται γύρω από τη φύση του αγαπημένου μας ψέματος: του κινηματογράφου; Πολυεπίπεδο και σκοτεινό, το κολοσσιαίο «F for Fake» είναι ένα οπτικό δοκίμιο πάνω στην έννοια της αλήθειας και του ψεύδους στην τέχνη από τα χεράκια του μάγου Γουέλς. Ο οποίος παίζει ανεμπόδιστα εδώ με τη σχέση ανάμεσα στο αυθεντικό και το πλαστό, την αλήθεια και την αφήγηση, την τεκμηρίωση και τη μυθοπλασία. Το φιλμ του ξεκινά από την πραγματική βιογραφία ενός πλαστογράφου έργων τέχνης και καταλήγει σε ένα σατιρικό docudrama που ο ίδιος χαρακτήριζε «μια αληθινή ιστορία για ψέματα». «Το κάνω γιατί κι εγώ είμαι ένας τσαρλατάνος», λέει στην αρχή του ντοκιμαντέρ ο Γουέλς, κλείνοντάς μας το μάτι για την ψευδαίσθηση που είναι ο κινηματογράφος. Αλλά και το πώς αυτή η οπτική απάτη μπορεί να πει πραγματικές ιστορίες. Ο Γουέλς συνομιλεί με τον πραγματικό πλαστογράφο που ταρακούνησε όσο κανείς τα θεμέλια του εμπορίου τέχνης και αναρωτιέται αν ένας απατεώνας (της εικόνας, όπως ο σκηνοθέτης) μπορεί να πει την ιστορία ενός άλλου απατεώνα. Τέτοια σπουδή στο ψέμα δεν ξανάγινε… [embedded content] «Hoop Dreams» (1994) Το καλύτερο αθλητικό ντοκιμαντέρ ήταν ένας σίφουνας της έβδομης τέχνης που επηρέασε τα πάντα γύρω του, από την τεκμηρίωση μέχρι και τη μυθοπλασία. Καταγράφει τη συγκινητική ιστορία δυο νεαρών Αφρααμερικάνων που προσπαθούν να ξεφύγουν από την κακή τους τη μοίρα και να φτάσουν ως το NBA. Σαν ταινία δηλαδή. Αυτό που επιχειρεί όμως είναι μια αποκαλυπτική ανατομία του αμερικανικού ονείρου, με μπασκετικό εδώ περίβλημα. Πλάι στο ατόφιο, το αληθινό μπάσκετ που παίζεται από πραγματικούς παίκτες στην πραγματική ζωή, το σπουδαίο ντοκιμαντέρ παρακολουθεί τα όνειρα των μαύρων πιτσιρικάδων και τη βίαιη προσγείωσή τους στη λευκή Αμερική, αυτό το μείγμα εφηβικής φιλοδοξίας και ενήλικης σφαλιάρας. Το υποψήφιο αρχικά για Όσκαρ (η Ακαδημία απέσυρε μετά σκανδαλωδώς την υποψηφιότητα!) ντοκιμαντέρ του Στιβ Τζέιμς ακολούθησε πιστά τα δυο πιτσιρίκια για 5 ολόκληρα χρόνια από τη ζωή τους, δείχνοντας πώς πρέπει να φτιάχνονται οι ταινίες τεκμηρίωσης στα μοντέρνα κινηματογραφικά χρόνια… [embedded content] «Planet Earth» (2006) Το λεγόμενο φυσιοδιφικό ντοκιμαντέρ ήταν κάποτε ένα παραγνωρισμένο είδος, αποκλειστικά για επιστήμονες ή κολλημένους με την άγρια φύση. Και μετά ήρθε το BBC, ο Ντέιβιντ Ατένμπορο και ένας ταγμένος παραγωγός (Alastair Fothergill) να μας δείξουν τι σημαίνει φυσική μαγεία. Και να κάνουν φυσικά χολιγουντιανές υπερπαραγωγές να ωχριούν μπροστά του σε δράση, συγκίνηση και μεγάλες εικόνες! Το εκθαμβωτικό πορτρέτο του πλανήτη ήταν άλλη μια δουλειά της δημιουργικής ομάδας που ευθυνόταν για τη σειρά «Blue Planet», μόνο που εδώ τα έδωσαν όλα. Αυτά τα 4 χρόνια της παραγωγής απέδωσαν εικόνες της Γης που δεν είχε ξαναδεί κανείς, κινηματογραφημένες μάλιστα για πρώτη ποτέ φορά σε υψηλή ανάλυση. Η επική ιστορία του πλανήτη μας και της ζωής πάνω, κάτω και μέσα σε αυτόν έφερε 71 οπερατέρ σε 204 τοποθεσίες 62 χωρών για περισσότερες από 2.000 μέρες γυρισμάτων, δίνοντάς μας ένα ντοκιμαντέρ που τα είχε όλα: δράμα, ρομάντζο, δράση, ανατριχίλα, γέλιο, συγκίνηση, περιπέτεια, θέαμα, τροφή για σκέψη. Και τον καλύτερο αφηγητή του κόσμου, προς Θεού. «Planet Earth» και «Blue Planet» (Ι και ΙΙ, αλίμονο), ακόμα και το «Our Planet», έκαναν αυτή την κλισεδούρα «κόβει την ανάσα» να ακούγεται πραγματικά λίγη. Όχι απλώς καλύτερη σειρά ντοκιμαντέρ όλων των εποχών, αλλά πιθανότατα και καλύτερη σειρά γενικώς… [embedded content] Let's block ads! (Why?)

Στον Πέδρο Αλμοδόβαρ ο Χρυσός Λέοντας

Η διεύθυνση του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Βενετίας ανακοίνωσε την απόφασή της να δώσει στον ισπανό σκηνοθέτη Πέδρο Αλμοδόβαρ τον Χρυσό Λέοντα για το σύνολο της καριέρας του με την ευκαιρία του 76ου φεστιβάλ που θα διεξαχθεί από τις 27 Αυγούστου έως τις 7 Σεπτεμβρίου. «Ο Αλμοδόβαρ δεν είναι μόνο ο σημαντικότερος και με τη μεγαλύτερη επιρροή ισπανός σκηνοθέτης μετά τον Λουίς Μπουνιουέλ, αλλά είναι και αυτός που μπόρεσε να προσφέρει το πιο διαρθρωμένο, αμφιλεγόμενο και προκλητικό πορτραίτο της Ισπανίας στη μετά Φράνκο εποχή, δήλωσε σε ανακοίνωση του ο διευθυντής της Μόστρα της Βενετίας Αλμπέρτο Μπαρμπέρα. Ο 69χρονος Αλμοδόβαρ υπογράφει μεγάλου μήκους ταινίες όπως «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης», «Όλα για τη Μητέρα μου», «Επιστρέφω», «Ψηλά Τακούνια». «Νιώθω μεγάλη συγκίνηση και μεγάλη τιμή για αυτόν τον Χρυσό Λεόντα. Έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις από τη Μόστρα της Βενετίας. Εκεί έκανα το ντεμπούτο μου στη διεθνή σκηνή το 1983 με την ταινία «Αμαρτωλές Καλόγριες». Αυτό ήταν το διεθνές μου βάπτισμα και μια υπέροχη εμπειρία», αντέδρασε ο ισπανός σκηνοθέτης. «Αυτός ο Χρυσός Λέοντας θα γίνει η μασκότ μου, μαζί με δύο γάτες που ζουν μαζί μου. Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου γι' αυτό το βραβείο». Ο Αλμοδόβαρ έχει τιμηθεί με πάμπολλα διεθνή βραβεία, όπως το βραβείο σεναρίου στις Κάννες για το «Επιστρέφω» (2006), το 'Οσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας για το «Όλα για τη μητέρα μου» (2000). Ο κινηματογραφιστής είχε λάβει στη Βενετία το βραβείο καλύτερου σεναρίου για το «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» το 1988. Μέλος της κριτικής επιτροπής των Καννών το 1982, ο Αλμοδόβαρ διετέλεσε πρόεδρος της επιτροπής στις Κάννες το 2017. Φέτος επέστρεψε στο διαγωνιστικό τμήμα στην Κρουαζέτ όπου παρουσίασε το «Πόνος και Δόξα», την 21η ταινία του με τον Αντόνιο Μπαντέρας. Ο ισπανός ηθοποιός έλαβε το βραβείο ανδρικού ρόλου υποδυόμενος έναν πονεμένο σκηνοθέτη που είναι σε κρίση. Let's block ads! (Why?)

Oι Gadjo Dilo στον Κήπο του Μεγάρου

Oι Gadjo Dilo φέτος έχουν επέτειο και τη γιορτάζουν μαζί μας την Παρασκευή 28 Ιουνίου στις 9 το βράδυ στον Κήπο του Μεγάρου! Πριν από 10 χρόνια συναντήθηκαν έξι φίλοι με κοινή αγάπη για την gypsy jazz παράδοση. Έτσι δημιουργήθηκαν οι Gadjo Dilo –πήραν το όνομά τους από την ομώνυμη ταινία του Tony Gatlif–, το συγκρότημα που κατάφερε, μέσα από τις  διασκευές του, να συστήσει τη manouche μουσική στο ελληνικό κοινό και να το κάνει να την αγαπήσει. 10 χρόνια αργότερα... Ύστερα από δύο studio album με ξεχωριστές διασκευές που κάπου έχουμε σιγοτραγουδήσει οι περισσότεροι, αναρίθμητες εμφανίσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη και σημαντικές συνεργασίες, οι Gadjo Dilo αρχίζουν τις φετινές καλοκαιρινές τους εξορμήσεις από τον Κήπο. Στους σταθμούς του μουσικού ταξιδιού τους θα ακούσουμε αγαπημένα κομμάτια αλλά και καινούργια από το τρίτο τους album, το οποίο αποτελείται κυρίως από πρωτότυπες συνθέσεις του συγκροτήματος και αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο καλοκαίρι. 10 χρόνια Gadjo Dilo, 10 χρόνια Gypsody! Σας περιμένουμε όλους σ’ αυτή τη μεγάλη μουσική γιορτή στον πιο όμορφο Κήπο της πόλης! Gadjo Dilo Σωτήρης Πομόνης | κιθάρα Κώστας Μητρόπουλος | κιθάρα Γιώργος Ρούλος | κοντραμπάσο Σέργιος Χρυσοβιτσάνος | βιολί Γιώργος Τσιατσούλης | ακορντεόν Ηλιάνα Τσαπατσάρη | φωνητικά Συμπαραγωγή InART & ΜΜΑ Τιμές εισιτηρίων 10 ευρώ (προπώληση), 12 ευρώ (αγορά την ημέρα της συναυλίας) Η προπώληση έχει ήδη αρχίσει Eισιτήρια 210 72 82 333, megaron.gr και σε όλα τα καταστήματα Πληροφορίες 210 72 82 333 megaron.gr megaron.gr megaron_athens AthensConcertHall MegaronAthens +MegaronGr megaronathens Let's block ads! (Why?)

Η Vkids των Village Cinemas τώρα στο Φάληρο

Τα Village Cinemas του Φαλήρου θα αποκτήσουν πολύ σύντομα τη δική τους Vkids αίθουσα. Η Vkids είναι μία ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα πρωτίστως για παιδιά που υπόσχεται να προσφέρει μοναδικές στιγμές σε όλη την οικογένεια με τις καλύτερες νέες παιδικές ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου σε πρώτη προβολή, όπως ενδεικτικά αναφέρουμε το νέο Toy Story 4 και το The Lion King! Είναι η τέταρτη Vkids αίθουσα που παρουσιάζει η Village, οι προηγούμενες και απόλυτα πετυχημένες είναι στα Village Cinemas στην περιοχή του Ρέντη και στα Village Cinemas της Θεσσαλονίκης. ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR Let's block ads! (Why?)

Πού να πιείτε το ποτό σας στο Εμπορικό Τρίγωνο

Η περιοχή ανάμεσα στο Σύνταγμα και το Μοναστηράκι ακούει στον όρο «Εμπορικό Τρίγωνο» και περιλαμβάνει κάποιες από τις περιοχές- σταθμούς για την διασκέδαση στο κέντρο της πόλης. Καθιερωμένα στέκια στην Κολοκοτρώνη και την Πραξιτέλους, την Αβραμιώτου, την Πλατεία Καρύτση και τον μικρό πεζόδρομο της Κλειτίου αποτελούν τέλεια επιλογή για να τα πείτε και να τα πιείτε με την παρέα. Six D.O.G.S Ο πολυεπίπεδος κήπος του αγαπημένου Six D.O.G.S (Αβραμιώτου 6-8), με τη χαριτωμένη neon πινακίδα του να οδηγεί τους περαστικούς στο βάθος του, είναι καθημερινά, χειμώνα-καλοκαίρι, γεμάτος. Μετά από μια βόλτα στην Ερμού και στα πέριξ, μπορείτε να καθίσετε εδώ για καφέ, ποτό ή γλυκό, ανάλογα με τα κέφια. Σε όσα πρέπει να δοκιμάσετε, επίσης, και τα εμπνευσμένα cocktails του. Ο χώρος κερδίζει τις εντυπώσεις με τη χαλαρή ατμόσφαιρά του. Gin Joint Οι λάτρεις του τζιν το έχουν καθιερώσει ήδη ως στέκι. Η μικρή του μπάρα προδιαθέτει για ποτό στα… όρθια, ενώ η ατμόσφαιρά του μεταφέρει στην εποχή της ποταπαγόρευσης. Η ενημερωμένη κάβα με premium spirits και τα πολύ προσεγμένα cocktails το συγκαταλέγουν ανάμεσα στα τοπ μπαράκια στο κέντρο της Αθήνας. Baba Au Rum Ένα από τα καλύτερα cocktail bar στην Αθήνα (Κλειτιού 6) αλλά και του κόσμου, καθώς συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα στα World’s 50 Best Bars του κόσμου. Πρόκειται, λοιπόν, για το «παιδί» του αξιόλογου bartender Θάνου Προυναρούς, που έχει στιγματίσει τα βράδια και τα ποτήρια όποιου το έχει επισκεφτεί με ψαγμένα αποστάγματα και βραβευμένες επιλογές. Το Baba Au Rum διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες συλλογές ρούμι στην Ευρώπη και τους πιο ταλαντούχους mixologists στην μπάρα του. Ο χώρος είναι παρεΐστικος και χαρούμενος, το σέρβις άψογο και η μουσική ευχάριστη. Όσο για τα ποτά... Αρκεί να πείτε τι σας αρέσει γευστικά και όλες σας οι επιθυμίες θα μετατραπούν μαγικά σε κοκτέιλ! The Clumsies Το The Clumsies, στην οδό Πραξιτέλους, ένα από τα καλύτερα μπαρ του κόσμου (και αυτό συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των World’s 50 Best Bars), φιλοξενείται σε ένα επιβλητικό διατηρητέο κτίριο και φέρει αρώματα και μνήμες «παλιάς καλής Αθήνας». Από το 1900 και μέχρι πρόσφατα, το οινομαγειρείο «Δωρίς» έγραψε τη δική του ιστορία εδώ και αποτέλεσε γευστικό «σπίτι» των μυημένων Αθηναίων, κάτι που ως φιλοσοφία και διάθεση φιλοξενίας ακολουθούν και οι «The Clumsies». The Bank Job Στεγασμένο στο χώρο όπου παλαιότερα πραγματοποιούνταν η καταμέτρηση χρημάτων της Τράπεζας του Μετοχικού Ταμείου Στρατού, το The Bank Job (Κολοκοτρώνη 13) είναι ένα fun cocktail bar διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Πέρα από τα ποιοτικά cocktails, ένας ακόμη λόγος για να το επιλέξετε είναι το γεγονός ότι αγαπάει την party μουσική –κάτι που δικαιολογεί και τον χαρακτηρισμό fun cocktail bar διαφοροποιώντας το έτσι από τα υπόλοιπα cocktail bars της πόλης– η οποία κάθε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ δίνει το ρυθμό για χορό και διασκέδαση με την παρέα. Let's block ads! (Why?)

Τι να κάνετε δωρεάν στην Αθήνα το Σαββατοκύριακο 15 και 16 Ιουνίου

Όσοι δεν καταφέρατε μέχρι στιγμής να επισκεφτείτε την φωτογραφική έκθεση αφιερωμένη στο έργο του Έλληνα φωτοδημοσιογράφου Γιάννη Μπεχράκη έχετε μία ευκαιρία να την απολαύσετε από κοντά το Σάββατο 15 Ιουνίου, καθώς πρόκειται για την τελευταία ημέρα διοργάνωσής της. Επιπλέον, ένα μουσικό φεστιβάλ στον Εθνικό Κήπο και το Πάρκο Ελευθερίας, μία φωτογραφική έκθεση στο Μουσείο Ακρόπολης καθώς και μία μουσική παράσταση για παιδιά στις ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις του Σαββατοκύριακου για όσους παραμείνουν στην πόλη. Φωτογραφική έκθεση στο Μουσείο Ακρόπολης © Μουσείο Ακρόπολης. Φωτογραφία Νίκος Δανιηλίδης Στην αίθουσα Περιοδικών Εκθέσεων στο ισόγειο του Μουσείου Ακρόπολης έως τις 31 Οκτωβρίου, διοργανώνεται η έκθεση «ΣΜΙΛΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ. Η συμβολή της μαρμαροτεχνίας στην αναστήλωση των μνημείων της Ακρόπολης». Η έκθεση αυτή στήθηκε απλόχωρα στο Μουσείο Ακρόπολης με ευρεία χρήση φωτογραφιών γιγαντιαίου μεγέθους που κάλυψαν ολόκληρους τοίχους, με αποτέλεσμα ο επισκέπτης να έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται πάνω στον βράχο της Ακρόπολης και παρακολουθεί τις εργασίες. Οι φωτογραφίες τεκμήρια των επί σαράντα και πλέον ετών αναστηλωτικών εργασιών, ομαδοποιούνται σε έξι θεματικές ενότητες (αυταπάρνηση, μόχθος, συνεργασία, μεράκι, καμάρι, συναδέλφωση) που προβάλλουν τον ανθρώπινο παράγοντα και αναδεικνύουν τα συναισθήματα που βιώνουν οι εργαζόμενοι στην αποκατάσταση των μνημείων. Μουσική παράσταση για παιδιά Η Βιβλιοθήκη του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ), σε συνεργασία με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Καλλιθέας, διοργανώνει μια μουσική παράσταση για παιδιά, ηλικίας 6 έως 12 ετών, το Σάββατο 15 Ιουνίου (ώρα 11.00), στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Καλλιθέας (Ανδρομάχης 86Α & Αλκμήνης). Την παράσταση, η οποία έχει βασιστεί στο δραματικό ποίημα «Πεέρ Γκυντ» του Ερρίκου Ίψεν που γράφτηκε το 1867, παρουσιάζει η μουσικοεκπαιδευτική ομάδα musicArte. Athens Photo World: Έκθεση Eyewitness / Γιάννης Μπεχράκης Μέχρι το Σάββατο 15 Ιουνίου θα παρουσιάζεται η έκθεση Athens Photo World: Έκθεση Eyewitness / Γιάννης Μπεχράκης, στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Τριάντα χρόνια φωτοδημοσιογραφίας, διακρίσεων και βραβείων, τριάντα χρόνια παρουσίας του Γιάννη Μπεχράκη στα γεγονότα που πλέον ονομάζουμε «σύγχρονη ιστορία» την ώρα που αυτή γραφόταν. Μια συλλογή με εβδομήντα από τις πιο δυνατές και επιδραστικές φωτογραφίες του Έλληνα φωτοδημοσιογράφου σε μια έκθεση που θα θα πλαισιώνεται από video με ομιλίες και συνεντεύξεις του Γιάννη Μπεχράκη κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης φωτογραφικής πορείας του με τις πιο σημαντικές σκέψεις του για τη φωτογραφία και τον κόσμο. Athens Gardens Festival 2019 To φεστιβάλ που γεννήθηκε στους κήπους της Αθήνας και τίμησε από το 2013 μέχρι σήμερα τον Εθνικό Κήπο ανοίγει κι άλλο την βεντάλια του και μετουσιώνεται σε ένα διαγωνιστικό φεστιβάλ μικρών μουσικών και χορωδιακών συνόλων στον Εθνικό κήπο και στον κήπο του κέντρου τεχνών στο πάρκο Ελευθερίας. Στις 14, 15 και 16 Ιουνίου τα διαγωνιζόμενα μουσικά και χορωδιακά σύνολα θα παρουσιαστούν τα πρωινά στον Εθνικό Κήπο και τα βράδια στον κήπο του κέντρου τεχνών. Η κριτική επιτροπή από διακεκριμένους καλλιτέχνες και μουσικολόγους, θα επιλέξει τα τρία πρώτα σύνολα, τα οποία θα βραβευτούν με χρηματικά έπαθλα. Κατά την διάρκειά του θα ακουστούν μουσικές από την παγκόσμια ανθολογία της κλασσικής, ρομαντικής, ιμπρεσσιονιστικής, σύγχρονης και νεοκλασσικής μουσικής. To Athens Gardens Festival συνδιοργανώνεται από το Αθηναϊκό Καλλιτεχνικό Δίκτυο και τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων. Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη. Let's block ads! (Why?)

Όταν Σκορτσέζε απολαμβάνει να αφηγείται τον Ντίλαν

Τι συμβαίνει όταν ένας ζωντανός θρύλος του κινηματογράφου, ο Μάρτιν Σκορτσέζε, θέλει να διηγηθεί τον μύθο ενός ζωντανού θρύλου της μουσικής, του Μπομ Ντίλαν; Οι δύο συνεργοί διασκεδάζουν όταν μπλέκουν τη μυθοπλασία με την πραγματικότητα, χωρίς αυτό να βλάπτει τη συγκεκριμένη ταινία «Rolling Thunder Revue». Δεκατέσσερα χρόνια μετά την ταινία-ντοκιμαντέρ «No Direction Home» που σκιαγραφεί την εξέλιξη του μουσικού Μπομπ Ντίλαν, ο οποίος ξεκίνησε ως τροβαδούρος της φολκ και έγινε ένας εμβληματικός ροκ σταρ, ο Σκορτσέζε διηγείται αυτή τη φορά την περιοδεία «Rolling Thunder Revue» του 1975-1976, με τη μορφή ενός ντοκιμαντέρ μυθοπλασίας που θα προβληθεί από το Netflix, αποδεικνύοντας τη σκηνική εκπλήρωση του θρύλου της φολκ-ροκ και την τότε μποέμικη ζωή του. Το 1974 ο Ντίλαν βάζει τέλος σε οκτώ χρόνια σκηνικής απουσίας αρχίζοντας μια ιδιαίτερα προσοδοφόρα περιοδεία συνοδευόμενος από το συγκρότημα Τhe Band. Ένας θρίαμβος --ήδη απαθανατίστηκε από τον Σκορτσέζε στο «The Last Waltz» (Το Τελευταίο Βαλς) -- που επαναφέρει τον Ντίλαν στη θέση του μεγαλύτερου ροκ σταρ, χωρίς αυτό να τον κάνει πιο ευτυχισμένο. Αντίθετα του λείπει το ουσιώδες: η ανανέωση της επαφής με τον κόσμο. Τότε έχει την ιδέα να συγκεντρώσει μια ομάδα καλλιτεχνών για μια περιοδεία στη Βόρεια Αμερική. Ταξιδεύουν με καραβάνι που οδηγεί ο ίδιος, προσδοκά μια επιστροφή στις ρίζες: στις μικρές αίθουσες, εκεί όπου διαμόρφωνε με το κοινό μια ζεστή σχέση, ξετυλίγοντας το ταλέντο του. Περιβάλλεται από ένα εντυπωσιακό κάστινγκ: τη βασίλισσα του φολκ Τζοάν Μπαέζ, τον ποιητή Μπιτ 'Αλεν Γκίνσμπεργκ, τον Ρότζερ Μακ Γκουίν που είχε αποχωρήσει από τους Byrds, τον κιθαρίστα Μικ Ρόνσον, συνεργάτη του Ντέιβιντ Μπόουι, τον ηθοποιό και δραματουργό Σαμ Σέπαρντ, που ανέλαβε να γράψει το σενάριο μιας ταινίας που θα γυριστεί κατά τη διάρκεια του εγχειρήματος. Αυτό το γενικό σύνολο, διάρκειας 4 ωρών, με τίτλο «Renaldo & Clara», η μόνη κινηματογραφική παραγωγή του Ντίλαν έως σήμερα, θα προβληθεί το 1978 σε κλίμα γενικής αδιαφορίας. Σαράντα χρόνια μετά, ο Σκορτσέζε θέλησε να πάρει αυτό το υλικό για να κάνει το δικό του ντοκιμαντέρ. Εκτός από τις εικόνες αρχείου που γυρίστηκαν στα παρασκήνια αυτού του ιδιότυπου πλανόδιου τσίρκου, ο κινηματογραφιστής έδωσε τον λόγο σε αυτούς που συγκροτούσαν την ομάδα του Ντίλαν και έπεισε τον «Zimm» να μιλήσει μπροστά στην κάμερα. Ένα επίτευγμα που καταλήγει σε στιγμές τόσο συναρπαστικές όσο και εύθυμες, όπου πίσω από την αναμενόμενη ευρυμάθεια και πνευματική οξύτητα, αναδεικνύεται μια προσωπικότητα αλλόκοτη, φανταστική. Από τα πρώτα λεπτά εξάλλου ο Ντίλαν προειδοποιεί: «Θέλεις να σου μιλήσω γι αυτή την περιπέτεια; 'Ομως δεν θυμάμαι τίποτε για μένα!». Το «Just Like A Woman» δεν γράφτηκε για τη Σάρον Στόουν Τελικά οι μνήμες επανέρχονται στον νομπελίστα Λογοτεχνίας και μαζί με αυτές μερικά ανέκδοτα, όπως αυτό που διηγήθηκε κατασυγκινημένη η Σάρον Στόουν. Μετά μια συναυλία που η ηθοποιός παρακολούθησε, ο Ντίλαν της προτείνει να ενταχθεί στην ομάδα του. Ένα βράδυ παίζει γι αυτήν το «Just Like A Woman» και της δίνει την εντύπωση ότι το έγραψε για εκείνη. Η Στόουν μαθαίνει αργότερα ότι το τραγούδι είχε γραφτεί δέκα χρόνια νωρίτερα. Με τη σειρά μας μαθαίνουμε εκ των υστέρων, χάρη στην εγρήγορση πολλών θαυμαστών του Ντίλαν και στο αμερικανικό περιοδικό Rolling Stone που εξακρίβωσε και μέτρησε πέντε ψεύτικες ιστορίες σε σχεση με το ίνδαλμα της ροκ, ότι η μαρτυρία της ηθοποιού, που είχε σκηνοθέτη τον Σκορτσέζε 24 χρόνια νωρίτερα στο «Casino», είχε επινοηθεί. Μέσα σε 2 ώρες και 20 λεπτά, οι θεατές θα προσπαθήσουν να βρουν τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Αλλά θα δουν και πυρετώδεις σκηνές live ενός Μπομπ στο αποκορύφωμα της τέχνης του. Μια πραγματικότητα που η Sony περιέκλεισε σε μια κασετίνα 14CDs με ζωντανές ηχογραφήσεις από το «Rolling Thunder Revue». Μισή αλήθεια... μισό ψέμα... το «Rolling Thunder Revue» παραμένει αυθεντικό στο εγχείρημά του να διηγηθεί «Μια ιστορία» της ζωής του Ντίλαν, ένα μαγικό αποτέλεσμα από δύο διασκεδαστικούς τύπους σχεδόν ογδοντάρηδες. [embedded content] Let's block ads! (Why?)

Με «Οιδίποδα» η έναρξη του Φεστιβάλ Επιδαύρου στις 21 Ιουνίου

Το Φεστιβάλ Επιδαύρου ξεκινάει στις 21 Ιουνίου με μία μοναδική παράσταση-γεγονός στην ιστορία του θεσμού. Ο Αμερικανός Ρόμπερτ Γουίλσον, ένας από τους πιο καταξιωμένους σκηνοθέτες παγκοσμίως, γνωστός για τα μοναδικά εικαστικά περιβάλλοντα που δημιουργεί και αγαπημένος του ελληνικού κοινού (Κουαρτέτο, Όπερα της πεντάρας, Οδύσσεια, The old woman, Γράμμα σε έναν άντρα κ.ά.), σκηνοθετεί για πρώτη φορά, στην Επίδαυρο, τον «Οιδίποδα». Η αρχετυπική ιστορία του Οιδίποδα ξεδιπλώνεται μέσα από τα εκπληκτικά, χαρακτηριστικά tableaux vivants του Ρόμπερτ Γουίλσον. Ο κορυφαίος δημιουργός ακολουθεί την ιστορία του Οιδίποδα χρονολογικά, χωρίς να συμπίπτει απολύτως με τον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή, από τη στιγμή της γέννησής του και της εγκατάλειψής του ως βρέφους, μέχρι τη στιγμή της τύφλωσής του, αφού έχουν προηγηθεί οι φρικτές αποκαλύψεις: Από το πρώτο φως της ζωής στο τελευταίο φως που αντικρίζει. Δύο «μάρτυρες», ένας άντρας και μία γυναίκα, μας μεταφέρουν αυτά που βλέπουν, τον βίο και την πολιτεία του Οιδίποδα, σαν να μιλάνε διαμέσου των αιώνων. Στις παραστάσεις του Γουίλσον τα σκηνικά ξεχωρίζουν, ενώ ο φωτισμός παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, δημιουργώντας δυνατές ποιητικές εικόνες που συνοδεύουν τη δράση με καθοριστικό τρόπο. Η συγκλονιστικής απλότητας κίνηση των ηθοποιών μαγνητίζει το βλέμμα του θεατή. Η καλλιτεχνική ματιά του Γουίλσον θεωρείται ότι αναμόρφωσε τη σκηνοθεσία σε θέατρο και όπερα, με την τόλμη και την ιδιαιτερότητά της. Ως σκηνοθέτης, ο Γουίλσον έχει συνεργαστεί με κορυφαία ονόματα της τέχνης, όπως ο Φίλιπ Γκλας, η Ιζαμπέλ Ιπέρ, ο Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ, ο Γουίλιαμ Νταφόε κ.ά. Από το 1992 διευθύνει το Watermill Center στη Νέα Υόρκη, ένα διεθνές κέντρο έρευνας για τις παραστασιακές τέχνες, αναφέρει το ΑΜΠΕ. Στην παράσταση που θα δούμε στην Επίδαυρο (παραγγελία του Φεστιβάλ Επιδαύρου), ο Γουίλσον παίρνει ως βάση τον μύθο του Οιδίποδα, για να αφηγηθεί την ιστορία του ήρωα. Αφηγήτρια θα είναι η Λυδία Κονιόρδου, ενώ στην παράσταση πρωταγωνιστεί, επίσης, η σπουδαία Γερμανίδα ηθοποιός Angela Winkler. Παίζουν, ακόμη, οι Dickie Landry, Μιχάλης Θεοφάνους, Αλέξης Φουσέκης, Meg Harper, Kayije Kagame, Casilda Madrazo, ενώ ακούγονται ο Ρόμπερτ Γουίλσον και ο Κρίστοφερ Νόουλς. Η παράσταση θα παιχτεί στα ελληνικά, ιταλικά, αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά και λατινικά, με ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους. Παράλληλα, το Σάββατο 22 Ιουνίου ανοίγει τις πόρτες του και το Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, με μία δωρεάν προβολή ταινίας. Είναι η δεύτερη φορά που το θέατρο μετατρέπεται σε θερινό σινεμά. Η περυσινή προβολή είχε γνωρίσει πολύ μεγάλη επιτυχία. Φέτος, θα προβληθεί η εμβληματική ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ «Ο δεσμώτης του ιλίγγου» (Vertigo, 1958). Πρόκειται για εκδήλωση που πραγματοποιείται στο πλαίσιο του 9ου Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας και η είσοδος είναι ελεύθερη. Η προβολή θα ξεκινήσει στις 21.30. Για τη μεταφορά του κοινού με πούλμαν στην Επίδαυρο υπάρχει ειδική προσφορά του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, στην τιμή των 10,30 ευρώ. Η αγορά της θέσης γίνεται ηλεκτρονικά και από τα ταμεία (Πανεπιστημίου 39) με τον κωδικό του εισιτηρίου της παράστασης. Let's block ads! (Why?)