Category Archives: ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

«Λάρα Φαμπιάν» στο κλειστό γήπεδο Tae Kwon Do

Η Λάρα Φαμπιάν, συνεχίζοντας την περιοδεία της που θα ολοκληρωθεί στο Παρίσι, γέμισε με θαυμαστές της για δυο βραδιές το Κλειστό Γήπεδο του Tae Kwon Do. Γράφει η Χαρά Κιούση Η διεθνής καριέρα της άρχισε μετά τη συμμετοχή της στον τριακοστό τρίτο διαγωνισμό τραγουδιού στο Δουβλίνο. Η μεγάλη ντίβα -Βελγίδα καναναδικής καταγωγής- θεωρείται από τις μεγαλύτερες φωνές του σύγχρονου γαλλικού τραγουδιού με πωλήσεις που ξεπερνούν τα είκοσι εκατομμύρια αντίτυπα. Η δημοφιλής καλλιτέχνης, που μιλά άνετα τέσσερις γλώσσες, έχει το φυσικό χάρισμα να χειρίζεται τις υψηλές και χαμηλές νότες με μεγάλη ευκολία. Η λυρική υψίφωνος με τις φωνητικές της δεξιοτεχνικές ικανότητες έστησε γέφυρα επικοινωνίας με το κοινό της. Με άνεση και θεατρικότητα ερμήνευσε αισθαντικές μπαλάντες, ποπ τραγούδια και μουσική από το γαλλικό καμπαρέ. Έρωτας, αγάπη, ρομαντισμός και συναίσθημα έδωσαν μιαν ιδιαίτερη εκφραστική χροιά στην αισθαντική ατμόσφαιρα. Video προβολές -που συχνά όμως αποσπούσαν τον θεατή από τον ήχο- συνέβαλαν στη δημιουργία ενός φοβερού show. Βρήκα τη φωνή της Φαμπιάν εκφραστικότερη στα γαλλόφωνα τραγούδια απ' ότι στα αγγλόφωνα, που κάποιες στιγμές επισκιαζόταν από τον πολύ δυνατό ήχο, που σίγουρα έχει τα προβλήματά του σ' έναν τεράστιο χώρο όπως ο συγκεκριμένος. Στα σιγανά όμως τραγούδια της απολαύσαμε τα μουσικά φάσματα της φωνής της, που επισφράγισαν τη φήμη της. Το κοινό με ενθουσιασμό χειροκρότησε όρθιο τις ερμηνείες των: «Je t' aime», «Je suis malade», «Differance» που είχαν μαζική απήχηση. Το 13ο νέο album της, «Camouflage», παρουσιάστηκε δυναμικά από την λυρική σοπράνο σ' αυτήν την οπτικοακουστική εμπειρία, αφήνοντας τις καλλίτερες εντυπώσεις. Οι περισσότεροι θεατές εθισμένοι στη χρήση του κινητού τους τηλεφώνου αγνόησαν δυστυχώς κάθε σύσταση και υπερέβησαν κάθε προηγούμενο. Λίγος σεβασμός στους συνθεατές αλλά και στους καλλιτέχνες θεωρώ πως είναι επιβεβλημένη. Let's block ads! (Why?)

Στο Καλλιμάρμαρο στις 16 Ιουλίου οι Scorpions

Στις 16 Ιουλίου οι πιο γνωστοί «σκορπιοί» στην ιστορία του μουσικού στερεώματος θα δώσουν συναυλία στο Καλλιμάρμαρο μαζί με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών. Στη συναυλία θα ακουστούν διασκευές των Scorpions υπό τη διεύθυνση του Στέφανου Τσιαλή. Οι διασκευές θα είναι σχεδόν ίδιες με αυτές που έχει κάνει ο Κρίστιαν Κολονόβιτς για τη συναυλία που έδωσαν οι Scorpions με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου. Όπως τόνισε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών Στέφανος Τσιαλής η συναυλία με τους Scorpions ήταν μία δική του ιδέα καθώς πιστεύει ότι αποτελεί μία γέφυρα μεταξύ της κλασικής και της ροκ μουσικής, ενώ δήλωσε ότι είναι τιμή του να παίξει στην ίδια σκηνή με τους Scorpions. Από την πλευρά του ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Κλάους Μάινε δήλωσε ενθουσιασμένος που θα βρεθεί στο Καλλιμάρμαρο τον Ιούλιο. Είπε ακόμα ότι πρόκειται για μία «συναυλία ζωής» (once in a lifetime), ένα σύνθημα που αποτελεί και τον τίτλο της συναυλίας. «Το γεγονός ότι η συναυλία θα γίνει σε αυτό το ιστορικό σημείο της Αθήνας, την κάνει μοναδική», τόνισε ο τραγουδιστής και πρόσθεσε ότι «έχουμε δώσει πολλές θεαματικές συναυλίες στην Αθήνα, όπως αυτή του Λυκαβηττού. Αυτή όμως δεν θα είναι μια τυπική ροκ συναυλία. Δεν πρόκειται απλά για ένα σόου, αλλά για ένα πολιτιστικό event». Ενθουσιασμένος δήλωσε και ο κιθαρίστας του συγκροτήματος Ρούντολφ Σένκερ ο οποίος τόνισε ότι «Will be a pleasure to Rock Guys like a Hurricane». Όπως είπε ο Κλάους Μάινε στα προηγούμενα χρόνια έχουν δώσει πολλές συναυλίες με μεγάλες ορχήστρες του κόσμου όμως σημείωσε ότι «αυτή τη φορά θα είναι κάτι διαφορετικό», καθώς η βραδιά θα ξεκινήσει με διασκευές της μουσικής της μπάντας από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών. «Βλέποντας τις μεταμορφώσεις των συνθέσεων μας από τις ορχήστρες διαπιστώνουμε ότι η μουσική μας παρουσιάζεται σε ένα άλλο επίπεδο», είπε ο Κλάους και πρόσθεσε: «Θα ήθελα να κάτσω ανάμεσα στο κοινό να το ακούσω, αλλά θα πρέπει να είμαι στη σκηνή». Ο περφόρμερ των Scorpions είπε ακόμα «έχουμε συνηθίσει πια να παίζουμε σε τρεις γενιές», ενώ και ο κ. Τσιαλής επισήμανε ότι και για τα μέλη της ορχήστρας η συναυλία αυτή αποτελεί ένα πρωτόγνωρο γεγονός διότι «δεν έχουμε παίξει ποτέ σε ένα τόσο μεγάλο κοινό, που θα αποτελείται από 30.000 ανθρώπους» σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Τέλος εκπρόσωπος από το ελληνικό φαν κλαμπ του συγκροτήματος προσέφερε στα δύο μέλη των Scorpions δύο μπουκάλια κρασί με την ετικέτα της μπάντας λέγοντας ότι η μουσική τους είναι σαν «το παλιό καλό κρασί». Let's block ads! (Why?)

Το «Muse: Drones World Tour» έρχεται στα Village Cinemas

Μία μοναδική συναυλιακή εμπειρία στην καλύτερη ποιότητα εικόνας και ήχου, από το μεγαλύτερο ροκ συγκρότημα των τελευταίων ετών. Οι Muse, έρχονται αποκλειστικά στα Village Cinemas, στο πλαίσιο της φουτουριστικής περιοδείας τους, «Drones World Tour», που διήρκεσε ένα χρόνο, συμπληρώνοντας 130 live εμφανίσεις. Κλασικά κομμάτια των Muse, όπως το «Psycho», «Madness», «Uprising», «Plug In Baby», «Supermassive Black Hole» και «Knights Of Cydonia», θα είναι μερικά από αυτά που θα ακουστούν κατά τη διάρκεια της προβολής. Ένα ντοκιμαντέρ της ροκ μουσικής, στις οθόνες των Village Cinemas. Όσοι δεν πρόλαβαν να ζήσουν την εμπειρία αυτής της συναυλίας με τα ειδικά εφέ, τα Drones που κινούνταν πάνω από τη σκηνή, τα LEDs και τα Lasers θα έχουν μία δεύτερη ευκαιρία. Μεταμοντέρνα σκηνικά, που είδαμε πρώτη φορά σε live, τώρα στα Village Cinemas και συγκεκριμένα στα Village Cinemas στο The Mall Athens, στα Village Cinemas στο Mediterranean Cosmos της Θεσσαλονίκης και στα Village Cinemas στον Βόλο. Στην Αθήνα οι προβολές θα γίνουν αποκλειστικά στη state-of-the-art αίθουσα Vmax Sphera, σε ποιότητα εικόνας 4K και με ειδικό Light Show καθ’ όλη τη διάρκεια της προβολής. 12/7 Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Βόλος 20/7 Αθήνα villagecinemas.gr Let's block ads! (Why?)

Στο «σφυρί» το πιστόλι- λέιζερ του Χαν Σόλο

Το πιστόλι-λέιζερ που χρησιμοποιούσε ο Χαν Σόλο στην «Επιστροφή των Τζεντάι» βγαίνει στο «σφυρί» και οι απανταχού λάτρεις του «Πολέμου των Άστρων» αναζητούν τρόπους να το αποκτήσουν. Τύχη βέβαια έχουν μόνο όσοι διαθέτουν… «φουσκωμένα» πορτοφόλια και αυτό γιατί  εκτιμάται ότι θα πιάσει περίπου 300.000-500.000 δολάρια. Το ψεύτικο όπλο, μεγέθους περίπου 40 εκατοστών, είναι φτιαγμένο από ξύλο. Εκτίθεται από σήμερα στη Νέα Υόρκη, αφού έμεινε επί περισσότερα από 30 χρόνια φυλαγμένο σε ένα χαρτοκιβώτιο του Τζέιμς Σκόουπ, του καλλιτεχνικού διευθυντή της ταινίας που προβλήθηκε στους κινηματογράφους το 1983, όπως εξήγησε ο Μάρτιν Νόλαν, ο εκτελεστικός διευθυντής του οίκου δημοπρασιών Julien's. Ο Σκόουπ αποφάσισε τελικά να αποχωριστεί το όπλο του Χάρισον Φορντ καθώς και άλλα 40 αντικείμενα που συνδέονται με την ταινία, όπως ένα τσεκούρι των Ίγουοκ, τα σχέδια του διαστημικού σκάφους του Τζάμπα Χατ ή τον χάρτη των αμμόλοφων του Τατουίν. Σύμφωνα με τον Νόλαν, η τιμή για το πιστόλι λέιζερ μπορεί τελικά να είναι πολύ υψηλότερη απ' όσο εκτιμά ο ίδιος, δεδομένου ότι εκτός από τους παλιούς θαυμαστές της σειράς, έχει προσελκύσει και νεότερο κοινό που ανακαλύπτει τώρα τον «Πόλεμο των Άστρων». Η δημοπρασία θα διεξαχθεί στις 23 Ιουνίου στο Λας Βέγκας. Πέρσι τον Ιούνιο, το ρομπότ R2-D2 πουλήθηκε έναντι 2,76 εκατομμύριων δολαρίων ενώ το φωτόσπαθο με το οποίο μαχόταν ο Λιουκ Σκαϊγουόκερ σε δύο ταινίες έφτασε τα 450.000 δολάρια. Let's block ads! (Why?)

Οι LUKUMAΔΕΣ που έχουν κερδίσει τις καρδιές μας

Από την πρώτη στιγμή που άνοιξαν οι LUKUMΑΔΕΣ, στη γωνία Αιόλου και Αγίας Ειρήνης, αγαπήθηκαν από τον κόσμο και έγιναν γρήγορα αγαπημένο γευστικό spot του κέντρου. Πρόκειται για έναν μοντέρνο και ταυτόχρονα νοσταλγικό χώρο που μας ξυπνά καθημερινά όμορφες αναμνήσεις! Η κοινή φιλοσοφία των ανθρώπων στους LUKUMΑΔΕΣ είναι η αγάπη για τα αυθεντικά προϊόντα, όπως οι λουκουμάδες. Για το λόγο αυτό έχουν επιλέξει να μην αλλοιώσουν καθόλου την κλασική τους μορφή παρασκευής, κρατώντας τον κορμό της συνταγής, συνοδεύοντας πάντα τους ζεστούς και φρέσκους λουκουμάδες με κάποια από τα πιο υγιεινά υλικά, τα περισσότερα των οποίων παράγoνται στη χώρα μας. Σταθεροί στις αρχές τους και στη διατήρηση της κορυφαίας ποιότητας, χρησιμοποιούν ελληνικό ανθόμελο, ιταλική πραλίνα φουντουκιού, φρέσκους ξηρούς καρπούς και άλλα προσεγμένα και αυστηρά διαλεγμένα προϊόντα. Το αποτέλεσμα; Διόλου τυχαίο σταθερά στη Νο. 1 θέση των κριτικών κατηγορίας γλυκών όλης της Αθήνας, όπως και αντικείμενο αναφοράς σε πολλά διεθνή δημοσιεύματα (New York Times, British Airways “High Life Magazine” κ.α). Ακόμα και ο πρίγκιπας της Ουαλίας Κάρολος και η σύζυγός του Καμίλα δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στον πειρασμό να δοκιμάσουν τους ιδιαίτερους λουκουμάδες του κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής τους στην Αθήνα. Στα highlights η πρωτοποριακή μέθοδος των «γεμιστών», οι νέες προτάσεις των αλμυρών επιλογών –δοκιμάστε τους εξαιρετικούς Κρητικούς με γέμιση μυζήθρα και επικάλυψη μέλι και σουσάμι– καθώς και οι ιδιαίτερες γεύσεις παγωτού από 100% φρέσκο γάλα, χωρίς λίπος, συντηρητικά και χρωστικές ύλες. Τέλος, μην παραλείψετε να δοκιμάσετε τον single-estate καφέ από την Κόστα Ρίκα σε συνδυασμό με τη νέα πρόταση λουκουμάδων με γέμιση κρέμας μπουγάτσας. Ο απόλυτος τρόπος για να ξεκινήσετε την ημέρα σας! Πληροφορίες Αιόλου 21 & Αγίας Ειρήνης, Αθήνα Τηλ. 210 3210880 www.lukumades.com Fb page: Lukumades Let's block ads! (Why?)

Πού τρώμε Κυριακή μεσημέρι με θέα θάλασσα στην Αττική

Με το θαλασσινό αεράκι πρωταγωνιστή και την αίσθηση ότι το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά, επιλέγουμε τραπέζια δίπλα στο κύμα για το κυριακάτικο, μεσημεριανό μας γεύμα. Γράφει η Ελπίδα Πιτάκη Από τον Πειραιά μέχρι και το Μαραθώνα οι προτάσεις που ακολουθούν στρώνουν τραπέζια έξω και τα γεμίζουν με γευστικά καλούδια του βυθού της θάλασσας. Φρέσκα ψάρια και θαλασσινά που μυρίζουν ακόμη ιώδιο πρωταγωνιστούν στις επιλογές μας, οι οποίες συνοδεύονται, φυσικά, από δροσερό ουζάκι. Καστελόριζο Έχοντας ως γνώμονα την παράδοση στο φρέσκο ψάρι, την ποιότητα στις πρώτες ύλες και τα προσεγμένα πιάτα, το εστιατόριο Καστελόριζο στη Βάρκιζα αποτελεί εδώ και περισσότερα από 35 χρόνια μοναδικό προορισμό για γευστικές εμπειρίες με μεσογειακά πιάτα και ανανεωμένες προτάσεις που μυρίζουν θάλασσα. Το νησιώτικο σκηνικό σε συνδυασμό με την απαράμιλλη και υψηλών προδιαγραφών country style αισθητική του δημιουργεί αβίαστα μία φιλική και οικεία ατμόσφαιρα. Επιπλέον, η απεριόριστη θέα στη θάλασσα και το λιμανάκι της Βάρκιζας, αλλά και οι γευστικοί ουζομεζέδες θα σας αναγκάσουν να πιστέψετε πως βρισκόσαστε σε κάποιο γραφικό ελληνικό νησί. Οι υπέροχες νησιωτικές συνταγές που θα δοκιμάσετε βασίζονται στα φρέσκα και διαλεγμένα με ιδιαίτερη προσοχή θαλασσινά και ψάρια και θα ικανοποιήσουν ακόμη και τους πιο απαιτητικούς καλοφαγάδες. Άλλωστε, είναι γνωστό πως ο Όμιλος Καστελόριζο θεωρείται πρωτοπόρος στην ποιότητα του ψαριού, καθώς έχει συνάψει αποκλειστικές συνεργασίες με αλιείς από όλη την Ελλάδα. Πληροφορίες Λεωφόρος Ποσειδώνος, Λιμανάκια, Βάρκιζα, τηλ. 210 9655022, www.kastelorizo.com.gr Απέραντο Γαλάζιο Ακριβώς πάνω στο κύμα στην ανατολική παραλία της Βάρκιζας, το Απέραντο Γαλάζιο προσφέρει αυτό ακριβώς που δηλώνει και η ονομασία του: απέραντη θέα στα νερά του Σαρωνικού. Με τραπεζάκια στην ακρογιαλιά, σερβίρει πληθώρα ουζομεζέδων για τους μερακλήδες που θα το προτιμήσουν. Δοκιμάστε ψητή σαρδέλα, γαύρο μαρινάτο, γαριδάκι συμιακό και γαρίδες σαγανάκι. Πληροφορίες Ανατολική παραλία Βάρκιζας, τηλ. 210 9655951, fb page: Απέραντο Γαλάζιο – ΝΑΟΒΒ Θέα Θάλασσα Με μεγάλο πλεονέκτημα του την τοποθεσία του ακριβώς πάνω στη θάλασσα το Θέα Θάλασσα, στο Μικρολίμανο, από το 2012 όποτε και πρωτολειτούργησε εξειδικεύεται στα ντόπια ψάρια εποχής και τα θαλασσινά. Οι προτάσεις του μυρίζουν ιώδιο –οι πρώτες ύλες καταφθάνουν καθημερινά απευθείας από τα δίχτυα των ψαράδων και των δυτών που συνεργάζονται με το θαλασσινό μεζεδοπωλείο– και σας βάζουν σε μερακλίδικη διάθεση, για ουζάκι και μεζέδες με θέα στο λιμανάκι και τα ιστιοπλοϊκά του Μικρολίμανου. Καρπάτσιο λαβράκι, φάβα Σχοινούσας (καλύτερη και από της Σαντορίνης), καπνιστό σκουμπρί, φρέσκα όστρακα και αχινοί είναι κάποιες μόνο από τις επιλογές του καταλόγου που σίγουρα θα κεντρίσουν το ενδιαφέρον σας. Πληροφορίες Ακτή Κουμουνδούρου 58, Μικρολίμανο, τηλ. 210 4132070, theathalassa.com.gr, fb page: Θέα Θάλασσα Διαβάστε ολόκληρο το θέμα στο www.greekguide.com Let's block ads! (Why?)

Ο Σπάικ Λι και οι σκληροί χαρακτηρισμοί για τον Ντόναλντ Τραμπ

Με μία ταινία που καταγγέλλει τον ρατσισμό, την ακροδεξιά και τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ επέστρεψε έπειτα από 27 χρόνια απουσίας από το Φεστιβάλ των Καννών ο Αμερικανός σκηνοθέτης Σπάικ Λι, ο οποίος τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής για το «BlacKkKlansman». Η ταινία βασίζεται στην πραγματική ιστορία του μαύρου αστυνομικού Ρον Στόλγουορθ ο οποίος το 1978 κατάφερε να διεισδύσει στην Κου Κλουξ Κλαν, όμως στο τέλος της καταγγέλλει τα γεγονότα στο Σάρλοτσβιλ, μια πόλη της Βιρτζίνια που συγκλονίστηκε από τη βία ακροδεξιών ομάδων στις 12 Αυγούστου του 2017. «Με ρωτούν συχνά τι σκέφτομαι για τον κόσμο, ποιο είναι το όραμά μου για τον κόσμο. Απαντώ επικαλούμενος την εξαιρετική ταινία “Επικίνδυνα χρόνια” του Πίτερ Γουάιρ. Ζούμε επικίνδυνα χρόνια» δήλωσε ο νεοϋορκέζος σκηνοθέτης λαμβάνοντας το βραβείο του, αλλά και μετά στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που παραχωρούν οι βραβευθέντες. «Διότι σήμερα ζούμε πραγματικά επικίνδυνα χρόνια, όμως (…) η ταινία μιλά από μόνη της», πρόσθεσε ο Σπάικ Λι χαμογελαστός. «Στόχος της είναι να μας βγάλει από την πνευματική μας νάρκωση και να μας οδηγήσει στην αλήθεια, την καλοσύνη, την αγάπη και όχι στο μίσος», τόνισε. Την Τρίτη, όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, μετά την προβολή της ταινίας του στις Κάννες, ο Λι καταφέρθηκε εναντίον του Τραμπ, χωρίς ποτέ να αναφέρει το όνομά του: «Έχουμε έναν τύπο στον Λευκό Οίκο, δεν θα αναφέρω καν το γ…νο όνομά του, που έχει τους κωδικούς για τα πυρηνικά όπλα! Δεν είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας, αυτός ο π…ας γιος έχει τους κωδικούς για τα πυρηνικά όπλα». Αφιερώνοντας την ταινία του «στη λαϊκή δημοκρατία του Μπρούκλιν», τη συνοικία όπου ζει στη Νέα Υόρκη, ο Λι υπερασπίστηκε επίσης την ανάμειξη των κινηματογραφικών ειδών που έκανε στο «BlacKkKlansman»: «Το έχουν ήδη κάνει μεγάλοι κινηματογραφιστές, όπως ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ στο “SOS, Πεντάγωνο καλεί Μόσχα”, ή ο Μπίλι Γουάιλντερ και ο Σίντνεϊ Λιούμετ». «Ο Σπάικ έκανε μια ταινία που μας φάνηκε ότι μεταφράζει την ουσία της αμερικανικής κρίσης, όλοι μας (στην κριτική επιτροπή) αισθανθήκαμε ότι συνδεθήκαμε μαζί της, κατάφερε να ξεπεράσει αυτή την ιστορία που επικεντρώνεται στην Αμερική» σχολίασε η Κέιτ Μπλάνσετ, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής. Let's block ads! (Why?)

Η «Κάλπικη λίρα», το αριστούργημα του ελληνικού σινεμά με τις πολλές επιτυχίες

Μια πλαστή λίρα περνά από χέρι σε χέρι και διηγείται την αξιοσημείωτη ιστορία της, που δεν είναι παρά μια διεισδυτική ηθογραφία της ελληνικής κοινωνίας. Το ψεύτικο νόμισμα θα περάσει από τον παραχαράκτη στον ζητιάνο κι από κει σε μια φτωχή κοπέλα για να καταλήξει στην κατοχή ενός νιόπαντρου ζευγαριού, πριν ακούσουμε τη φωνή του αφηγητή, του Δημήτρη Μυράτ, να μας κατατοπίζει: «Αν και κάλπικη δεν είναι η λίρα σε αυτή την ιστορία, κάλπικο είναι γενικά το χρήμα». Αυτός ο ψεύτικος παράς έμελλε να είναι μια από τις μεγαλύτερες στιγμές του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου, ένα πραγματικό διαμάντι της έβδομης τέχνης με περγαμηνές και διακρίσεις σε χρόνια μάλιστα που ο εμπορικός μας κινηματογράφος δεν αποζητούσε την εξωστρέφεια. Η «Κάλπικη λίρα» (1955) θα κλέψει εντυπώσεις και βραβείο στο φεστιβάλ Βενετίας, θα επιλεχθεί στο επίσημο διαγωνιστικό του κορυφαίου κινηματογραφικού φεστιβάλ του κόσμου, αυτό των Καννών, θα διαγωνιστεί στο επίσης σημαντικό φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι και θα κάνει μια διεθνή πορεία που θα αφήσει παραγωγούς και δημιουργούς με το στόμα ανοιχτό. Την ίδια στιγμή, θα βγει στις ελληνικές αίθουσες στις 28 Δεκεμβρίου 1955 και θα σημειώσει εισπρακτική πορεία που λογίστηκε στα χρόνια της ρεκόρ, με αυτά τα 211.780 εισιτήρια να μην έχουν όμοιό τους. Δεν ήταν όμως μόνο το ελληνικό κοινό που αγάπησε και αναγνώρισε την αριστουργηματική φύση του φιλμ που έμελλε να είναι η πρώτη σπονδυλωτή ταινία της χώρας μας, αλλά και το παγκόσμιο κοινό. Η «Κάλπικη λίρα» θα βρει διανομή στο εξωτερικό, θα ταξιδέψει στα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου και θα αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις σε όλους. Και θα σημειώσει μάλιστα και εμπορικούς θριάμβους, καθώς στη Σοβιετική Ένωση έκανε πρεμιέρα σε όχι λιγότερες από χίλιες κινηματογραφικές αίθουσες! Λίγα χρόνια αργότερα, ο κορυφαίος γάλλος θεωρητικός του κινηματογράφου Ζορζ Σαντούλ θα την περιλάβει στη λίστα του με τις χίλιες καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Αλλά και η εγχώρια ένωση κριτικών κινηματογράφου θα την επιλέξει το 1985 ως μια από τις 10 καλύτερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών. Αυτός ήταν με δυο λόγια ο παγκόσμιος θρίαμβος της αξεπέραστης «Κάλπικης λίρας» του Γιώργου Τζαβέλlα, μιας ταινίας που γυρίστηκε κυριολεκτικά με ψίχουλα, με πενιχρότατα μέσα, αν και οι δημιουργοί της κατάφεραν με τα ψέματα να φτιάξουν ακόμα και ειδικά εφέ (όπως στον εφιάλτη της Φανίτσας)! Και όπως ακριβώς μας λέει η ταινία από την αρχή ως το τέλος της, δεν είναι το χρήμα που κάνει τα πράγματα μεγάλα και τρανά, αλλά το όραμα και το μεράκι. Η πρώτη λοιπόν σπονδυλωτή ταινία του ελληνικού κινηματογράφου αποτελείται από τέσσερις ιστορίες, οι οποίες συνδέονται με αυτή την κάλπικη λίρα που αλλάζει χέρια, δεν κάνει όμως τη ζωή κανενός καλύτερη. Όχι επειδή είναι κάλπικη, αλλά γιατί η επιδίωξη του πλούτου και η φιλαργυρία δεν εξασφαλίζουν τίποτα καλό. «Ο παράς είναι πάντα κάλπικος», μας λέει ο αφηγητής στο τέλος κάθε επεισοδίου, την ώρα που ο σκηνοθέτης τους διατρέχει με γενναιότητα τα κινηματογραφικά είδη και ακροβατεί μεταξύ δράματος και φάρσας, κοινωνικού και κωμωδίας, μελαδούρας και νεορεαλισμού. Η μεταπολεμική Αθήνα σέρνεται στο τραπέζι της ανατομίας και η φτώχεια τίθεται σε πρώτο πλάνο. Ή μάλλον σε δεύτερο, καθώς πρωταγωνιστής είναι αυτή η ανάγκη να πιάσεις την καλή και να ζήσεις μια ζωή με αξιοπρέπεια. Μόνο που το εύκολο χρήμα όχι μόνο δεν είναι συνώνυμο της ευτυχίας, αλλά αντιστρατεύεται τελικά τα ίδια τα όνειρα. Η ηθογραφία που τσακίζει κόκαλα δεν εξωραΐζει ούτε χαϊδεύει αυτιά: οι ταπεινοί και καταφρονημένοι θα συνεχίσουν να είναι φουκαράδες, οι λογής φτωχοδιάβολοι και απατεωνίσκοι δεν θα βγουν από το περιθώριο, ακόμα και το ερωτοχτυπημένο ζευγάρι δεν θα αντέξει τη σαρωτική ισοπέδωση της ανέχειας. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό που κάνει το φιλμ του Τζαβέλλα αριστουργηματικό, πως ακροβατεί ανάμεσα σε δυο πόλους. Την ώρα που το χρήμα και η επιδίωξή του είναι ψεύτικα, η ανάγκη για επιβίωση είναι αληθινότατη και επιτακτική. Ο πλούτος δεν έχει τίποτα το αληθινό, αλλά και η αλήθεια της φτώχειας είναι αφόρητη. Είναι γεγονός πως για το σημερινό κοινό πολλά από τα υλικά της «Κάλπικης λίρας» φαντάζουν αναχρονιστικά. Δομικά συστατικά όπως το μελό που αναβλύζει, ο διδακτισμός, ακόμα και αυτός ο αφηγητής που κάνει λέξεις όσα οφείλουν να δείξουν οι κινούμενες εικόνες. Μόνο που το κομψοτέχνημα της εγχώριας κινηματογραφίας μας δεν μένει εκεί, ούτε χαρακτηρίζεται τελικά από αυτό. Αλλά από την τεράστια σεναριακή του ρώμη και την υποκριτική δεινότητα των ιερών τεράτων μας, ονόματα σαν του Δημήτρη Χορν, του Ορέστη Μακρή, του Βασίλη Λογοθετίδη, του Μίμη Φωτόπουλου, της Ίλυας Λιβυκού, της Έλλης Λαμπέτη κ.ά. Η κάλπικη λίρα που φτιάχνει ένας έντιμος χαράκτης (Βασίλης Λογοθετίδης) παρασυρμένος από τον σκοτεινό του πόθο για τα μάτια μιας γυναίκας (Ίλυα Λιβυκού) θα φτάσει στα χέρια ενός επαγγελματία αόμματου (Μίμης Φωτόπουλος), θα γλιστρήσει όμως από το τρύπιο σακάκι του και θα τη βρει μια φτωχή κοπέλα (Μαρία Καλαμιώτου), που θα την πουλήσει στον σπαγκοραμμένο σπιτονοικοκύρη της φαμίλιας της (Ορέστης Μακρής). Η λίρα θα μπει στην πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιτα και θα κερδηθεί από ένα ερωτευμένο ζευγαράκι, τον φτωχό ζωγράφο (Δημήτρης Χορν) και τη σύζυγό του (Έλλη Λαμπέτη), όταν και θα μετατραπεί σε σύμβολο του ισχυρού δεσμού τους. Αυτή η κάλπικη λίρα ήταν να αλλάξει τις ζωές όλων τους, έστω και πρόσκαιρα, αυτό που άλλαξε όμως ήταν η ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, με την απλότητα και την ειλικρίνειά της. Αλλά και το αρμονικό μπόλιασμα κωμωδίας και δράματος, διατρέχοντας ένα φάσμα εννοιών και όρων με τα οποία είναι πλασμένη η κοινωνία μας, η κάθε κοινωνία μας: η κατεργαριά που συνυπάρχει με την εφευρετικότητα, το φιλότιμο που υπερβαίνει τη σκληρότητα, το ενδιαφέρον που υποκύπτει στην αδιαφορία. Όσο για τον δημιουργό της, τον Γιώργο Τζαβέλλα, που υπογράφει σενάριο, σκηνοθεσία και εκτέλεση παραγωγής, με λιτό και απέριττο τρόπο κρύβει την κινηματογραφική μηχανή και τους σκηνοθετικούς χειρισμούς για να δώσει τον πρώτο λόγο στην καθαρή ιστορία, αυτές τις κωμικοτραγικές καταστάσεις που εκτυλίσσονται στο πανί με έναν ανείπωτα αυθεντικό τρόπο. Και την ίδια στιγμή έχει και τον Μάνο Χατζιδάκι να υπογράφει τη μουσική… Γιατί να τη δεις: Γιατί η «Κάλπικη λίρα» κουβάλα εντός της κάτι από όλους μας, έχοντας πάντα κάτι να πει όχι μόνο στο ελληνικό κοινό, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που ονειρεύεται εύκολα πλούτη και ανέξοδες ευτυχίες. Είναι ένα πραγματικό κινηματογραφικό μνημείο της εγχώριας κινηματογραφίας, ένας αξεπέραστος σταθμός στην πορεία και εξέλιξη του ελληνικού σινεμά που ρουφάς μέχρι το μεδούλι του, παρά τα χρονάκια που μας χωρίζουν από το 1955. Κι αν η λίρα της ήταν πασιφανώς κάλπικη, η «Κάλπικη λίρα» παραμένει από κάθε άποψη ανεκτίμητη… «Η κάλπικη λίρα» Παραγωγή: Ελλάδα Σκηνοθεσία: Γιώργος Τζαβέλλας Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Λογοθετίδης, Ορέστης Μακρής, Μίμης Φωτόπουλος, Δημήτρης Χορν, Έλλη Λαμπέτη, Ίλυα Λιβυκού, Σπεράντζα Βρανά [embedded content] Let's block ads! (Why?)

Στο «Shoplifters» του Ιάπωνα Χιροκάζου Κόρε ο Χρυσός Φοίνικας

Tο «Shoplifters» του Ιάπωνα, Χιροκάζου Κόρε Έντα, που παρακολουθεί την πορεία μίας οικογένειας τυχοδιωκτών, η οποία αποφασίζει να δώσει προσωρινό καταφύγιο σε ένα μικρό κορίτσι, κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα του 71ου Φεστιβάλ των Καννών. Με μία τρυφερή ταινία και πυξίδα του τον ανθρωπισμό, σκηνοθέτης κατάφερε να κλέψει τις εντυπώσεις και την καρδιά της κριτικής επιτροπής. «Κάθε φορά που έρχομαι εδώ, που με καλούν στο Φεστιβάλ των Καννών, λέω στον εαυτό μου ότι είναι πραγματικά ένας τόπος όπου κάποιος παίρνει πολύ κουράγιο», δήλωσε ο Χιροκάζου Κόρε Έντα παραλαμβάνοντας το βραβείο. «Αισθάνομαι επίσης την ελπίδα, την ελπίδα ίσως που χάρη στον κινηματογράφο οι άνθρωποι που συγκρούονται καθημερινά, οι κόσμοι, οι χώρες που συγκρούονται, μπορούν ίσως να ξαναβρεθούν, να συναντηθούν. Θα δεχθώ λοιπόν, θα παραλάβω αυτό το κουράγιο και αυτή την ελπίδα που έλαβα εδώ», πρόσθεσε. Ο Ιάπωνας είπε ακόμη πως θέλει να μοιραστεί το βραβείο του «με τους δύο σκηνοθέτες που δεν μπόρεσαν να είναι εδώ στις Κάννες», τον Ιρανό Τζαφάρ Παναχί και τον Ρώσο Κιρίλ Σερεμπρένικοφ, που δεν έλαβαν άδεια από τις αρχές των χωρών τους για να ταξιδέψουν στο εξωτερικό, και με «τους νέους σκηνοθέτες που ξεκινούν τώρα στο επάγγελμα και που θα μας προσφέρουν πολλές ωραίες ταινίες στο μέλλον». Όπως μεταφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε την απονομή, ο Γαλλοκαναδός σκηνοθέτης, Ντενί Βιλνέβ, δήλωσε πως η απόφαση για τον Χρυσό Φοίνικα ήταν ομόφωνη, αφού όπως είπε η θέαση της ταινίας του Χιροκάζου Κόρε Έντα ήταν μια «βαθιά εμπειρία για τις αισθήσεις» της επιτροπής. Ωστόσο, η φετινή απονομή είχε ακόμη έναν μεγάλο νικητή. Για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού, η κριτική επιτροπή αποφάσισε να απονείμει Ειδικό Χρυσό Φοίνικα, σε μία ταινία που «τολμά και προκαλεί τα όρια της κινηματογραφικής τέχνης», όπως είπε η πρόεδρός της Κέιτ Μπλάνσετ, πριν ονοματίσει τον Ζαν Λικ Γκοντάρ. Αν και ο 87χρονος Γάλλος δημιουργός δεν παραβρέθηκε στην τελετή, τιμήθηκε από την επιτροπή για το νέο του στρατευμένο κινηματογραφικό δοκίμιο «Το Βιβλίο της Εικόνας» («Le livre d'image»). Ξεχώρισε η «BlacKKKlansman» του Σπάικ Λι Είκοσι επτά χρόνια μετά τον «Πυρετό της Ζούγκλας», ο Σπάικ Λι επέστρεψε στο Διαγωνιστικό τμήμα των Καννών, κερδίζοντας το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής για το «BlacKkKlansman» που είναι βασισμένο στην αληθινή ιστορία του Αφροαμερικανού ντετέκτιβ Ρον Στόλγουορθ. Το Βραβείο της Επιτροπής δόθηκε στη Λιβανέζα Ναντίν Λαμπακί για το «Καπερναούμ» που σχολιάζει πολιτικά και κοινωνικά στερεότυπα της Μέσης Ανατολής, μέσω της ιστορίας ενός παιδιού που επαναστατεί ενάντια στη ζωή που έχει προαποφασιστεί γι' αυτό. Το Βραβείο Σκηνοθεσίας κέρδισε ο βραβευμένος με Όσκαρ Πολωνός δημιουργός του «Ida», Πάβελ Παβλικόφσκι, για την ταινία «Ψυχρός Πόλεμος», που αφηγείται την ιστορία ενός αδιέξοδου έρωτα με φόντο την Ευρώπη των πρώτων ψυχροπολεμικών χρόνων. Το Βραβείο Σεναρίου απέσπασαν εξ ημισείας το «Lazzaro Felice» της Ιταλίδας Αλίτσε Ρορβάχερ και το «Three Faces» του Τζαφάρ Παναχί. Το Βραβείο γυναικείας ερμηνείας κέρδισε η Σαμάλ Γεσλιάμοβα για το «Ayka» του Σεργκέι Ντβορτσεβόι, ενώ το αντίστοιχο ανδρικής ερμηνείας ο Μαρτσέλο Φόντε για το «Dogman» του Ματέο Γκαρόνε. Τη Χρυσή Κάμερα (Camera D' Or), το βραβείο που συστήνει εδώ και χρόνια τα ταλέντα του μέλλοντος, κέρδισε το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Λούκας Ντοντ, «Girl». Η ταινία, που συμμετείχε στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» και χάρισε το βραβείο ερμηνείας στον Βίκτορ Πόλστερ, παρουσιάζει το συναισθηματικό οδοιπορικό μιας διεμφυλικής έφηβης. Ενώ τον Χρυσό Φοίνικα ταινίας Μικρού Μήκους κέρδισε το «All These Creatures» του Τσαρλς Γουίλιαμς από την Αυστραλία. Το «κατηγορώ» της Άσια Αρτζέντο σε Γουάινστιν Σε μία φορτισμένη συναισθηματικά στιγμή, η Άσια Αρτζέντο λίγο πριν ανακοινώσει μαζί με την Άβα Ντι Βερνέ το Βραβείο γυναικείας ερμηνείας, αναφέρθηκε στον Χάρβεϊ Γουάινστιν: «Το 1997 βιάστηκα από τον Χάρβεϊ Γουάινστιν εδώ στις Κάννες. Ήμουν 21 χρονών. Και το Φεστιβάλ ήταν ο τόπος κυνηγιού του. Ο Γουάινστιν δεν θα είναι ποτέ καλοδεχούμενος εδώ. Θα ζήσει μέσα στην ντροπή από μια κινηματογραφική κοινότητα που τον αγκάλιασε και κάλυψε τα εγκλήματά του. Και ακόμα και απόψε, κάποιοι που κάθονται ανάμεσά μας, πρέπει να λογοδοτήσουν για τη συμπεριφορά τους εναντίον των γυναικών. Γιατί αυτή η συμπεριφορά δεν ανήκει εδώ, δεν ανήκει σε καμία βιομηχανία, σε κανένα χώρο εργασίας. Ξέρουμε ποιοι είστε και δεν θα σας επιτρέψουμε πια να τη βγάζετε καθαρή». Με πρόεδρο την Κέιτ Μπλάνσετ, η κριτική επιτροπή που αποφάσισε για τον Χρυσό Φοίνικα και τα υπόλοιπα βραβεία του φεστιβάλ αποτελείται από τους: Τσανγκ Σεν, Άβα ΝτιΒερνέ, Ρομπέρ Γκεντιγκιάν, Κάντζα Νιν, Λεά Σεϊντού, Κρίστεν Στίουαρτ, Ντενί Βιλνέβ και Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ. Αναλυτικά τα βραβεία του 71ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών: Χρυσός Φοίνικας: «Shoplifters» του Χιροκάζου Κόρε Εντα Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής: «BlacKkKlansman» του Σπάικ Λι Βραβείο της Επιτροπής: «Καπερναούμ» της Ναντίν Λαμπακί Ειδικός Χρυσός Φοίνικας: «Le livre d'image» του Ζαν Λικ Γκοντάρ Βραβείο Σκηνοθεσίας: Πάβελ Παβλικόφσκι για το «Ψυχρός Πόλεμος» Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας: Μαρτσέλο Φόντε για το «Dogman» του Ματέο Γκαρόνε Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας: Σαμάλ Γεσλιάμοβα για το «Ayka» του Σεργκέι Ντβορτσεβόι Βραβείο Σεναρίου: Εξ ημισείας στο «Lazzaro Felice» της Αλίτσε Ρορβάχερ και στο «Three Faces» του Τζαφάρ Παναχί Χρυσή Κάμερα - Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη: «Girl» του Λούκας Ντοντ Χρυσός Φοίνικας ταινίας Μικρού Μήκους: «All These Creatures» του Τσαρλς Γουίλιαμς Let's block ads! (Why?)

Ο μυθικός «Νονός», το κλασικό γκαγκστερικό που κανείς δεν ήθελε κανέναν

Από το πεπρωμένο του δεν μπορεί προφανώς να ξεφύγει κανένας κι αν ήταν ένα πράγμα που μας έμαθε η αριστουργηματική τριλογία του Φράνσις Φορντ Κόπολα για την ιστορία της μαφιόζικης φαμίλιας των Κορλεόνε, ήταν ακριβώς αυτό. Ο αντιρρησίας γιος δηλαδή που νιώθει να έλκεται αδυσώπητα από το εγκληματικό συνδικάτο του πατέρα του και παρά τις ενστάσεις του, θα γίνει τελικά κι αυτός ίδιος με τον άνθρωπο που απεχθάνεται. Κι αυτό είναι το μεγάλο ατού αυτού του διαμαντιού που σφράγισε το γκαγκστερικό είδος, πως παραμένει μια οικογενειακή ιστορία για έναν πατέρα και τους γιους του. Κι όλα αυτά μέσα σε ένα κλειστό σύμπαν, γι’ αυτό και μπορεί ο θεατής να συμπαθήσει και να ταυτιστεί με χαρακτήρες που ξερνούν κακία και θάνατο. Ο αιμοβόρος κόσμος της σιτσιλιάνικης Μαφίας βλέπεται για πρώτη ίσως φορά από τα μέσα του, κάνοντας τον θεατή συνένοχο στο οργανωμένο συνδικάτο εγκλήματος και βάζοντάς τον να παρακολουθεί ζυμώσεις, μίση και αντιζηλίες, εκδίκηση, επιτυχία και αποτυχία. Μια άλλου τύπου οικογένεια που παραμένει πιστή στις αρχές και τα ιδανικά της, έστω κι αν αυτά είναι η ίδια η πηγή του κακού. Βλέποντας κανείς σήμερα τον «Νονό» (1972) για πρώτη φορά έχει την εντύπωση πως στο κομψοτέχνημα αυτό της έβδομης τέχνης όλα ήταν υπολογισμένα στην εντέλεια, οργανωμένα μέχρι κεραίας και καθετί είχε τη θέση και τη σημασία του. Μόνο που η ιστορία της παραγωγής του αποκαλύπτει μια ολότελα διαφορετική εικόνα που επηρέασε το τελικό πολυδιάστατο αποτέλεσμα περισσότερο ίσως και από το καλογραμμένο σενάριο. Ο σκηνοθέτης, πρώτα από όλα, ο μεγάλος Φράνσις Φορντ Κόπολα, που ήταν τότε σχετικά άγνωστος και πήρε τη δουλειά εξαιτίας του προηγούμενου φιλμ του («Οι άνθρωποι της βροχής» του 1969), καθώς η Paramount έψαχνε να ρίξει το κόστος και απέρριπτε τα μεγάλα ονόματα. Είχε πάρει όμως και πλήθος από «όχι», καθώς ούτε ο Ελία Καζάν ούτε ο Άρθουρ Πεν ούτε και ο Κώστας Γαβράς δέχτηκαν να τον γυρίσουν. Ακόμα και όταν υπέγραψε όμως, τα στελέχη του στούντιο έψαχναν να τον διώξουν, καθώς δεν τους άρεσε ο τρόπος που γυρνούσε την ταινία! Αυτοί ήθελαν ένα πιο βίαιο και σκληρό φιλμ, κι έτσι απειλούσαν συνεχώς τον Κόπολα με απόλυση. Ακόμα και αντικαταστάτες σκηνοθέτες έφτασαν να έχουν στα γυρίσματα, για να του τρίξουν τα δόντια. Ή να του κάνουν μια προσφορά που δεν θα μπορούσε να αρνηθεί, σαν τον πρωταγωνιστή του! Εξίσου λυσσαλέες ήταν και οι μάχες του για να κρατήσει την ταινία δράμα εποχής, μιας και η Paramount του ζήτησε να εκμοντερνίσει την ιστορία του Mario Puzo ώστε να ρίξουν κι άλλο τον προϋπολογισμό. Το σενάριο ήταν τοποθετημένο στη Νέα Υόρκη μετά τον Β’ Παγκόσμιο (1945-1955), οι παραγωγοί το ήθελαν όμως να λαμβάνει χώρα στο 1972, ώστε να πάνε στο Κάνσας Σίτι και να το γυρίσουν μια κι έξω. Μέσα σε όλα, το στούντιο δεν ήθελε να ακούσει καθόλου για τον Μάρλον Μπράντο, μιας και είχαν παλιότερες περιπέτειες και αγεφύρωτες διαφορές. Όταν ο Κόπολα ανέφερε κάποια στιγμή το όνομά του για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Βίτο Κορλεόνε, το αφεντικό της Paramount, Charles Bluhdorn, του είπε ότι ο ηθοποιός «δεν θα εμφανιστεί ποτέ σε ταινία της Paramount». Αυτός ήθελε τον σερ Λόρενς Ολίβιε, δέχτηκε τελικά στη βάση τριών όρων: να κάνει ο Μπράντο απαραιτήτως δοκιμαστικό, να παίξει τσάμπα(!) και να εγγυηθεί προσωπικά ο Κόπολα πως αν το φιλμ πάτωνε με τον διαβόητα στριφνό στο γύρισμα ηθοποιό, θα αποζημίωνε το στούντιο για τις απώλειες στα ταμεία. Ο Κόπολα παρέσυρε κυριολεκτικά τον Μπράντο στην παγίδα του δοκιμαστικού, σε «τεστ για το μακιγιάζ» του είπε πως θα πήγαινε, μιας και δεν θα δεχόταν να περάσει από οντισιόν. Όταν το στούντιο είδε τελικά το υλικό, λάτρεψε τόσο την υποκριτική του που απέσυραν τον δεύτερο και τρίτο όρο και συμφώνησαν στα πάντα. Το ίδιο συνέβη και με τον Αλ Πατσίνο, μιας και η Paramount είχε ήδη αποφασίσει να παίξει τον γιο Μάικλ Κορλεόνε είτε ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ είτε ο Ράιαν Ο’Νιλ. Και έπρεπε να επιστρατεύσει ξανά το δαιμόνιό του ο Κόπολα για να τους πείσει, όπως έκανε και με τον Τζέιμς Καν, που επιστρατεύτηκε τελικά να ενσαρκώσει τον Σόνι. Ακόμα και τον ΝτεΝίρο δεν ήθελαν με τίποτα, ο Κόπολα θα τους έπειθε όμως και γι’ αυτόν, αν και θα εμφανιζόταν στο δεύτερο μέρος της τριλογίας. Και θα κέρδιζε και Όσκαρ Β’ Ανδρικού για τον ρόλο του. Άπειρα κυριολεκτικά προβλήματα είχε και σε πολλούς ακόμα τομείς του καθαρού γυρίσματος, μιας και όλα φαίνονταν να πάνε στραβά. Κι όμως, υιοθέτησε την τυχαιότητα και τα λάθη και απέδωσε ένα αριστούργημα από αυτά που έκαναν το αμερικανικό σινεμά να λάμψει. Και τα περιστατικά ήταν τόσα που ο Κόπολα γέμισε μερικά σημειωματάρια με τα παρατράγουδα, 720 ολόκληρες σελίδες, που κυκλοφόρησαν πρόσφατα σε βιβλίο ώστε, διά στόματος Κόπολα: «να καταλάβει το κοινό πολλά από αυτά που αποφασίστηκαν και έγιναν με συγκεκριμένο τρόπο». Ακόμα και η γάτα του Βίτο δεν ήταν παρά ένα αδέσποτο αιλουροειδές που βόλταρε έξω από το πλατό και άρπαξε ο Κόπολα μπας και αρέσει στον Μπράντο. Μόνο που τελικά ο Μπράντο άρεσε στη γάτα, που στρογγυλοκάθισε στα πόδια του και δεν κουνήθηκε για μια ολόκληρη μέρα γυρίσματος. Ή το διαβόητο κεφάλι του αλόγου, που ήταν πραγματικό και έκανε τις φιλοζωικές να διαμαρτύρονται για μέρες. Και τον Τζον Μάρλεϊ να ουρλιάξει με κάθε ειλικρίνεια όταν το είδε. Με αυτά και με τα άλλα, ο νεαρός ιταλο-αμερικανός σκηνοθέτης που θα γινόταν ο πατριάρχης του νέου αμερικανικού σινεμά προσάρμοσε τη μαφιόζικη ιστορία του Mario Puzo και έφτιαξε έναν καλλιτεχνικό και εμπορικό θρίαμβο. Πλάι στα τρία μεγάλα Όσκαρ που απέσπασε (Καλύτερης Ταινίας, Α’ Ανδρικού και Διασκευασμένου Σεναρίου) σε 10 υποψηφιότητες, ήταν για σειρά ετών και η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του Χόλιγουντ. Και αν πρέπει να το πούμε, σταθερή συμπερίληψη σε κάθε λίστα με τα κορυφαία φιλμ όλων των εποχών που σέβεται κατ’ ελάχιστο τον εαυτό της. Αφήνοντας ταυτοχρόνως κληρονομιά και το πλέον αναγνωρίσιμο soundtrack, την επίσης υποδειγματική μουσική του μεγάλου Νίνο Ρότα. O «Νονός» αναβίωσε τη χολιγουντιανή αγάπη με τα γκαγκστερικά της δεκαετίας του 1930, κάνοντάς τα ωστόσο πρακτικά αγνώριστα. Η σχεδόν οπερετική σκηνοθεσία του και το μεγαλείο των σκηνών κατέληξαν ουσιαστικά σε έναν νέο τρόπο να λέγονται οι μαφιόζικες ιστορίες. Ο Βίτο Κορλεόνε αναδύεται ως ένας συμπαθής και, γιατί όχι, θαυμάσιος χαρακτήρας, αφού στα μακρόσυρτα και αρκούντως πολλά λεπτά του φιλμ δεν κάνει τίποτα που δεν εγκρίνεις, παρά το επαγγελματικά εγκληματικό παρελθόν του. Σε όλο τον «Νονό» δεν θα δούμε ούτε ένα αθώο θύμα της δράσης του οργανωμένου εγκλήματος. Δεν θα δούμε γυναίκες να σύρονται στην πορνεία, ζωές να καταστρέφονται από τον τζόγο και τους εκβιασμούς, ούτε μια τόση δα ληστεία. Ακόμα και ο μόνος αστυνομικός με πραγματικό ρόλο είναι διεφθαρμένος. Ο «Νονός» είναι μια πραγματική ενδοσκόπηση στον κόσμο της Μαφίας, μια ιστορία που λέγεται από τα μέσα για τους έξω, αυτή είναι η μαγεία, η γοητεία και το ίδιο του το ξόρκι. Ένα τέτοιο ξόρκι που ανάγκασε το πραγματικό συνδικάτο εγκλήματος της Νέας Υόρκης, τη διαβόητη φαμίλια Γκαμπίνο, να παρακολουθεί στενά τα γυρίσματα και να απειλεί κάθε τόσο τους παραγωγούς να τα διακόψουν. Μπορεί ο θρύλος να θέλει όλη τη Μαφία να έχει πέσει με τα μούτρα πάνω στον «Νονό», τα περιστατικά με τους Γκαμπίνο ήταν όμως ολότελα αληθινά. Όπως και η ειρηνική πορεία διαμαρτυρίας της Ιταλο-Αμερικανικής Ένωσης όταν πληροφορήθηκε για τα γυρίσματα του «Νονού», που κατέληξε σε μια νέα εκστρατεία εκφοβισμού από τη σιτσιλιάνικη φαμίλια των Κολόμπο… Γιατί να τον δεις: Γιατί είναι ένα πραγματικό διαμάντι της έβδομης τέχνης, ένα εγκληματικό έπος που όλοι θα βρουν κάτι να αγαπήσουν. Και γιατί είναι η ταινία που σφράγισε τις προσλαμβάνουσές μας για τον σκοτεινό κόσμο της Μαφίας που απαθανατίζεται στη χαρακτηριστική ατάκα του Μάικλ Κορλεόνε: «Ποτέ μην πας κόντρα στην οικογένεια». Ένα πραγματικά πολυδιάστατο αριστούργημα, κλασικό και ταυτόχρονα μοντέρνο, που παραμένει εξαίσιο δείγμα της αφηγηματικής δύναμης του κατεξοχήν αμερικανικού σινεμά του Κόπολα. Μια πολυσύνθετη τοιχογραφία για μια εποχή που μπορεί να παρήλθε, με πολλούς τρόπους συνεχίζει ωστόσο να είναι ακόμα παρούσα. Και μάλλον θα είναι για πάντα, όπως και ο «Νονός» της… «Ο νονός» Παραγωγή: Αμερική Σκηνοθεσία: Φράνσις Φορντ Κόπολα Πρωταγωνιστούν: Μάρλον Μπράντο, Αλ Πατσίνο, Τζέιμς Κάαν, Ρόμπερτ Ντιβάλ, Ντάιαν Κίτον, Τάλια Σάιρ, Τζον Καζάλ [embedded content] Let's block ads! (Why?)