Category Archives: ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

Το ρεκόρ που κατέρριψε η ποπ σταρ Ριάνα

Με το άλμπουμ της, ANTI, η Ριάνα μόλις κατέρριψε ένα νέο ρεκόρ. Από το βράδυ της Δευτέρας, το ANTI έγινε το πρώτο άλμπουμ μαύρης τραγουδίστριας που παρέμεινε επί 200 συνεχόμενες εβδομάδες στο Billboard 200 album chart. Το ANTI, είναι το όγδοο άλμπουμ της τραγουδίστριας και κυκλοφόρησε το 2016 με επιτυχίες όπως τα «Work» και «Needed Me» και συνεργασίες με τους Drake και SZA. Αν και δεν έχει ανακοινωθεί ημερομηνία κυκλοφορίας του πολυαναμενόμενου ρέγκε άλμπουμ της, τα άλλα project της Riri αποδείχθηκαν επιτυχημένα, με το fashion brand της, Fenty να έχει λάβει το βραβείο Urban Luxe στη φετινή τελετή απονομής διακρίσεων σε εκπροσώπους της βιομηχανίας από το Βρετανικό Συμβούλιο Μόδας, στο Λονδίνο, όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR Let's block ads! (Why?)

Το εορταστικό πρόγραμμα του Μουσείου Ακρόπολης

Παιδικά εργαστήρια, παρουσιάσεις για ενήλικες, χριστουγεννιάτικες μελωδίες από το περίφημο Jazz Octet, μουσική γνωστών μιούζικαλ από το κουαρτέτο σαξοφώνων STAB και όμορφα δώρα στα πωλητήρια του Μουσείου Ακρόπολης, υπόσχονται να χαρίσουν ξεχωριστές στιγμές σε μικρούς και μεγάλους. Όλα αυτά, στο πλαίσιο του εορταστικού προγράμματος του Μουσείου Ακρόπολης, που διαμορφώνεται τον Δεκέμβριο ως εξής: Παιδικό εργαστήριο «Γιορτινές ιστορίες» Ποιες γιορτές είχαν οι αρχαίοι Αθηναίοι και για ποιες ανυπομονούσαν τα παιδιά; Το Μουσείο Ακρόπολης προσκαλεί παιδιά 6-11 ετών να τις ανακαλύψουν, μαζί με τα συναισθήματα που γεννούσαν σε μικρούς και μεγάλους. Στη συνέχεια, θα κατασκευάσουν σκηνικά γιορτής και χαρούμενες συνθέσεις που θα στολίσουν μοναδικά το Μουσείο. Το εργαστήριο πραγματοποιείται από το Τμήμα Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του Μουσείου Ακρόπολης και τον Τομέα Ενημέρωσης & Εκπαίδευσης της ΥΣΜΑ. Ημέρες & ώρες: Σάββατο 21/12, Κυριακή 22/12, Σάββατο 28/12 & Κυριακή 29/12, 11 πμ, 1 μμ & 5 μμ Διάρκεια: 90 λεπτά. Ηλικίες: παιδιά 6-11 ετών. Συμμετοχή: Η συμμετοχή στη δράση είναι ελεύθερη για τα παιδιά. Απαραίτητο είναι το εισιτήριο γενικής εισόδου του Μουσείου για τους γονείς/συνοδούς. Κρατήσεις: Εγγραφές γίνονται τις ημέρες των παρουσιάσεων στο Γραφείο Πληροφοριών του Μουσείου. Τηρείται σειρά προτεραιότητας (έως 25 παιδιά ανά εργαστήρι). Θεματική παρουσίαση «Το χαμένο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου» Στο Μουσείο Ακρόπολης ζωντανεύει ψηφιακά το άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου. Φτιαγμένο από χρυσό και ελεφαντόδοντο ήταν το αριστούργημα που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Φειδίας για τον Παρθενώνα. Το Μουσείο προσκαλεί όλους σε έναν περίπατο γνώσης για τα υλικά και τις τεχνικές κατασκευής του, τους μύθους και τις αλληγορίες του, την ακτινοβολία και τις περιπέτειές του. Ημέρες & ώρες: Σάββατο 7/12, Σάββατο 14/12, Σάββατο 21/12 & Σάββατο 28/12, στις 11 πμ στα αγγλικά και 1 μμ στα ελληνικά. Διάρκεια: 50 λεπτά. Συμμετοχή: Η συμμετοχή στη θεματική παρουσίαση είναι ελεύθερη. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η έκδοση του εισιτηρίου γενικής εισόδου (5 ευρώ). Εγγραφές γίνονται τις ημέρες των παρουσιάσεων στο Γραφείο Πληροφοριών του Μουσείου. Τηρείται σειρά προτεραιότητας (έως 30 επισκέπτες ανά παρουσίαση). Παρουσίαση στην έκθεση «Σμίλη και Μνήμη. Η συμβολή της μαρμαροτεχνίας στην αναστήλωση των μνημείων της Ακρόπολης» Οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μία παρουσίαση της φωτογραφικής έκθεσης για το σπουδαίο έργο των μαρμαροτεχνιτών της Ακρόπολης, που έστησαν η Επιτροπή και η Υπηρεσία Συντήρησης των Μνημείων της Ακρόπολης. Ημέρες & ώρες: Σάββατο 14/12, Σάββατο 21/12 & Σάββατο 28/12, στις 12 μεσημέρι. Διάρκεια: 40 λεπτά. Συμμετοχή: Η συμμετοχή στην παρουσίαση είναι ελεύθερη. Εγγραφές γίνονται τις ημέρες των παρουσιάσεων στο Γραφείο Πληροφοριών του Μουσείου. Τηρείται σειρά προτεραιότητας (έως 25 επισκέπτες ανά παρουσίαση). Μουσική και κάλαντα στο Μουσείο Την Κυριακή 22 Δεκεμβρίου, στις 12 το μεσημέρι, το μουσικό σύνολο Jazz Octet της Στρατιωτικής Μουσικής Φρουράς Αθηνών θα παρουσιάσει στο ισόγειο του Μουσείου χριστουγεννιάτικες τζαζ μελωδίες απ' όλο τον κόσμο. Συμμετέχουν: Ιωάννης Χατζηιωάννου (μπάσο), Κώστας Κεφαλάς (τρομπέτα), Νικόλας Αθανασιάδης (τύμπανα), Γιάννης Καΐκης (τρομπόνι), Λεωνίδας Μαλάκης (βαρύτονο σαξόφωνο), Γιώργος Κωνσταντάκης (τενόρο σαξόφωνο), Γιώργος Παυλής (κρουστά), Ντόρα Σαμαρά (φλάουτο), Κωνσταντίνος Ζώτος (πιάνο). Την Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου, στις 12 το μεσημέρι, ο Όμιλος των Βρακοφόρων της Κρήτης θα τραγουδήσει παραδοσιακά κάλαντα στο ισόγειο του Μουσείου. Την Κυριακή 29 Δεκεμβρίου, στις 12 το μεσημέρι, το κουαρτέτο σαξοφώνων S.T.A.B. θα ερμηνεύσει στο ισόγειο του Μουσείου, εορταστικές μελωδίες και κομμάτια από γνωστά μιούζικαλ, με τη συμμετοχή της μεσοφώνου Αναστασίας Κότσαλη. Συμμετέχουν επίσης: Guido de Flaviis (σοπράνο σαξόφωνο), Στάθης Μαυρομάτης (άλτο σαξόφωνο), James Wylie (τενόρο σαξόφωνο) και Ilia Samsonov (βαρύτονο σαξόφωνο). Την Τρίτη 31 Δεκεμβρίου, στις 12 το μεσημέρι, ο Σύλλογος Μικρασιατών Αιγάλεω «Νέες Κυδωνίες» θα τραγουδήσει στο ισόγειο του Μουσείου πρωτοχρονιάτικα κάλαντα. Το γούρι του Μουσείου Ακρόπολης για το 2020 είναι εμπνευσμένο από ένα μολύβδινο μετρικό βάρος με ανάγλυφη χελώνα που χρονολογείται στον 3ο - 1ο αι. πΧ και παρουσιάζεται στο ισόγειο, στην Αίθουσα των Κλιτύων Ακρόπολης. Με επιμονή και προσήλωση στο στόχο της η χελώνα, έλεγε ο αρχαίος μύθος, νίκησε την επιπόλαια αυτοπεποίθηση του λαγού σε αγώνα δρόμου. Το καλοσυνάτο ζώο προστάτευε τους ανθρώπους από το κακό μάτι και το αίμα του θεωρούνταν αντίδοτο στο δηλητήριο. Τέλος, τις γιορτινές ημέρες το εστιατόριο του Μουσείου θα προσφέρει παραδοσιακά γιορτινά πιάτα και γλυκίσματα από τον νέο του χειμερινό κατάλογο. Τις Παρασκευές του Δεκεμβρίου, μουσικοί της αθηναϊκής τζαζ σκηνής θα δώσουν χριστουγεννιάτικο χρώμα στο εστιατόριο, ερμηνεύοντας μελωδίες από το διεθνές τζαζ ρεπερτόριο. Τηλεφωνικές κρατήσεις στο εστιατόριο πραγματοποιούνται τις ημέρες και ώρες λειτουργίας του Μουσείου στο τηλέφωνο 210 9000915. Let's block ads! (Why?)

H ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτις με τα βίντεοκλιπ που αντιστρέφει τα είδωλα και ταράζει τα νερά

Εδώ και μιάμιση δεκαετία, η Melina Matsoukas αναστρέφει στα βιντεοκλίπ της είδωλα, όπως την Κέιτι Πέρι την οποία μεταμόρφωσε σε χήρα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στο «Thinking of You». Στα πιο δυνατά έργα της πρωταγωνιστούν μαύρες –όπως είναι η ίδια–, η Ριάνα, η Σολάνζ, η Μπιγιονσέ που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως εξεγερμένο καλλιτέχνη. Στο εμβληματικό κλιπ για το «Formation», η Matsoukas μεταμορφώνει την Μπιγιονσέ σε μια έξαλλη Αφροδίτη πάνω σε ένα περιπολικό της Αστυνομίας της Νέας Ορλεάνης που βυθίζεται, και αυτό το κλιπ ήταν το ορόσημο για την άνοδο της τραγουδίστριας του «All the Single Ladies» από σταρ της ποπ σε θεά της Αμερικής (παρεμπιπτόντως, με αυτό και οι δυο τους κέρδισαν το Grammy για το Best Music Video. Και γι' αυτό κατηγορήθηκαν από τη National Sheriff's Association για «υποκίνηση σε απρεπή συμπεριφορά»). Η Matsoukas, τώρα, υπογράφει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, το «Queen & Slim». [embedded content] «Μου αρέσει να προκαλώ την εξουσία και τις νόρμες» δηλώνει, στο Rolling Stone, η Matsoukas. Ο ξυλουργός μπαμπάς της, κατά το ήμισυ Έλληνας και κατά το ήμισυ Εβραίος, και η καθηγήτρια μαμά της, κατά το ήμισυ Κουβανή και κατά το ήμισυ Τζαμαϊκανή, γνωρίστηκαν σε μια σοσιαλιστική φοιτητική ομάδα, και μεγάλωσαν τη Melina στο Μπρονξ πριν μετακομίσουν στο Νιου Τζέρσεϊ. «Οι γονείς μου με μεγάλωσαν για να δημιουργώ αλλαγή. Είναι κομμουνιστές, άρα δεν πιστεύουν σε κάποια συστηματικοποιημένη θρησκεία, αλλά πιστεύουμε πολύ στην κουλτούρα και στο φαγητό – ελληνικό φαγητό, κουβανέζικο φαγητό, τζαμαϊκάνικο φαγητό, όλα στο ίδιο πιάτο» εξηγεί. Ξεκίνησε σπουδές μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, αλλά η πτυχιακή της ήταν πάνω στα βιντεοκλίπ. «Δεν σέβονταν τη δουλειά μου σε βιντεοκλίπ. Τη δυσφημούσαν. Την υποτιμούσαν. Είναι στιγματισμένοι, οι σκηνοθέτες βιντεοκλίπ» τονίζει. Κι όμως, με το «We Found Love» της Ριάνα, η Matsoukas κέρδισε, το 2013, το πρώτο της Grammy για Best Music Video (το Grammy για το «Formation» της Μπιγιονσέ – τη 12η συνεργασία τους – ήταν το δεύτερό της). [embedded content] Το «Queen & Slim» είναι ένα ρομαντικό θρίλερ. Αφηγείται την ιστορία του πρώτου ραντεβού ενός άντρα και μιας γυναίκας, στο οποίο η επιθετική συμπεριφορά της αστυνομίας καταλήγει να έχει θύματα, και οι δύο διαφεύγουν διασχίζοντας την Αμερική από το Κλίβελαντ προς την Κούβα (η σωτηρία είναι η Κούβα!), κλέβοντας αυτοκίνητα. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τους έχουν βαφτίσει «δολοφόνους», αλλά οι περισσότεροι που συναντούν στον δρόμο τους τους βλέπουν σαν αποδιοπομπαίους τράγους, ίσως και σαν ήρωες. Είναι μια ιστορία των «Μπόνι και Κλάιντ της Μαύρης Φυλής». «Το μαύρο κορμί τιμάται περισσότερο στον θάνατο παρά στη ζωή» λέει η Matsoukas. «Πώς το αλλάζουμε αυτό; Πώς ξέρουμε ότι είναι κάτι παραπάνω από ένα hashtag ή ένα T-shirt ή μια εικόνα; Ένας τρόπος είναι να τα τιμούμε αυτά τα σώματα όσο ακόμα ανασαίνουν, κι αυτό προσπαθούμε να κάνουμε σ' αυτή την ταινία». Let's block ads! (Why?)

The Irishman: Η πρόταση του Σκορτσέζε σε όσους θέλουν να δουν την ταινία

Το «The Irishman», το κινηματογραφικό έπος για τη μαφία του Μάρτιν Σκορτσέζε, είναι παραγωγή του Netflix και από την περασμένη Τετάρτη η ταινία διατίθεται από το κανάλι. Και την εφαρμογή του. Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι ο σκηνοθέτης θέλει να τη δούμε στην οθόνη του έξυπνου κινητού μας. «Θα πρότεινα, αν ποτέ θελήσετε να δείτε οποιαδήποτε από τις ταινίες μου -ή, τις περισσότερες κινηματογραφικές ταινίες-, παρακαλώ, παρακαλώ μην τις δείτε σε κινητό, παρακαλώ. Ένα iPad, ένα μεγάλο iPad, ίσως» είπε ο Σκορτσέζε στον κριτικό κινηματογράφου Πίτερ Τράβερς, εμφανιζόμενος στο show του δεύτερου στο YouTube «Popcorn With Peter Travers». Ο σκηνοθέτης εκτιμά ότι παρά τη μεγάλη διάρκειά της -τρεισήμισι ώρες-, η ταινία μπορεί να τραβήξει και να κρατήσει την προσοχή των θεατών. «Δεν το λέω επειδή εγώ την έκανα!» επέμεινε, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. «Ήταν μια ενδιαφέρουσα αφηγηματική δομή, και κάθε φορά συμμετείχα. Μ' έναν αστείο τρόπο, νομίζω ότι την έκανα για να ανταποκριθώ σε όλα τα βασικά όσον αφορά το πώς θα μπορέσετε να δείτε αυτήν την ταινία. Ιδανικά, θα ήθελα να πάτε σε μια κινηματογραφική αίθουσα, να τη δείτε σε μια μεγάλη οθόνη από την αρχή έως το τέλος. Και ξέρω, είναι μεγάλη -πρέπει να σηκωθείτε, πρέπει να πάτε στο λουτρό, όλα αυτά, το καταλαβαίνω- αλλά και στο σπίτι νομίζω ότι μπορείτε να περάσετε τη βραδιά με αυτήν, ή ένα απόγευμα, και ξέρω ότι δεν θα απαντήσετε αν χτυπήσει το τηλέφωνο ή δεν πρόκειται να σηκώνεστε τόσο συχνά. Μπορεί να λειτουργήσει». Όσον αφορά το να κάνει ταινίες ειδικά για την οθόνη έξυπνου κινητού, ο Σκορτσέζε διευκρίνισε ότι ποτέ δεν το έχει κάνει. «Δεν ξέρω πώς να το κάνω. Εύχομαι να μπορούσα, δεν ξέρω το πώς. Όχι, δεν το πιάνω» είπε. [embedded content] Let's block ads! (Why?)

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου ανεβάζει τον «ΑΜΛΕΤ» στο ιστορικό Αμφι-Θέατρο

Το εμβληματικό έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, «Άμλετ», ανεβάζει η Κατερίνα Ευαγγελάτου σε μια φιλόδοξη παραγωγή της Λυκόφως, που θα ανοίξει στις 11 Δεκεμβρίου το κλειστό εδώ και οκτώ χρόνια «Αμφι-Θέατρο» του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου επιστρέφει στο «σπίτι» της με μια ομάδα εκλεκτών συντελεστών. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, στο ρόλο του Κλαύδιου είναι ο Νίκος Ψαρράς, ενώ στο ρόλο του Φαντάσματος εμφανίζεται σε βίντεο ο Γιάννης Φέρτης. Στον «Άμλετ» συναντά κανείς όλα τα θεμελιώδη ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Μια ιστορία εκδίκησης αποτελεί τη βάση για να αναπτυχθεί ένα πολυσύνθετο έργο, που άλλαξε την πορεία της ανθρώπινης σκέψης και επηρέασε όσο σχεδόν κανένα άλλο, ένα ευρύτατο φάσμα στοχαστών, επιστημόνων και δημιουργών από την εποχή που γράφτηκε μέχρι σήμερα. Ποια είναι τα όρια ανάμεσα στο «είναι» και το «φαίνεσθαι»; Πώς εκφράζεται η λειτουργία του πένθους; Υπάρχει ταμπού στην επιθυμία; Γιατί δρω ή δεν δρω; Η τέχνη του Θεάτρου πώς αποκαλύπτει την πυρηνική μας αλήθεια; Ποιος φόβος κινεί την ύπαρξή μας; Η παράσταση ανεβαίνει στο «Αμφι-Θέατρο» οκτώ χρόνια μετά το κλείσιμό του αλλά και 28 χρόνια μετά την παράσταση του «Άμλετ» σε σκηνοθεσία Σπύρου Α. Ευαγγελάτου. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου με τους συνεργάτες της κατάφεραν να εξασφαλίσουν την επαναλειτουργία της ιστορικής σκηνής, μόνο για την παραγωγή του «Άμλετ» και μόνο για μία σεζόν, ενώ θα διατηρηθεί η φυσική φθορά του χώρου, ο οποίος παραμένει κλειστός ως σήμερα. Σημείωμα Σκηνοθέτιδας Ο «Άμλετ» είναι ένα έργο γεμάτο αναφορές στην Υποκριτική και την υποκρισία:  από την παράσταση που στήνει ο Άμλετ για να παγιδεύσει τον βασιλιά ως την σκηνοθετημένη (;) τρέλα του και από τους μακροσκελείς, απόλυτα θεατρικούς μονολόγους του κεντρικού προσώπου έως την απέχθειά του για καθετί που «φαίνεται αλλά δεν είναι». Η παράσταση ερευνά τον τρόπο με τον οποίο το έργο διαταράσσει το όριο μεταξύ Θεάτρου και πραγματικότητας, εκθέτοντας τους μηχανισμούς της θεατρικής Τέχνης. Παράλληλα, στο επίκεντρο της ανάγνωσής μας τίθεται ο θάνατος- όχι απλώς ο φυσικός θάνατος και η φιλοσοφική αναρώτηση για το μετά, αλλά, κυρίως, ο θάνατος του Θεάτρου: η  θνησιγενής τέχνη του Θεάτρου, η παλαιά γενιά που εξαφανίζεται δίνοντας τη θέση της στην νέα, τα φαντάσματα που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, το νήμα  των τριάντα ετών που συνδέει τον παλαιό Φόρτινμπρας με τον νέο, τον παλαιό Άμλετ με τον γυιο του, και την παράσταση του 1991 με την φετινή. Αμφι-Θέατρο Το «Αμφι-Θέατρο» του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου, μία από τις σημαντικότερες σκηνές της χώρας, σφράγισε τη θεατρική ιστορία του τόπου από την μεταπολίτευση και για 36 συναπτά έτη. Ιδρύθηκε το 1975 και ανέστειλε τη λειτουργία του το 2011. Στην οδό Αδριανού 111 στην Πλάκα στεγάστηκε από το 1985 έως το 2011 και αποτέλεσε σταθερό σημείο αναφοράς για το θεατρόφιλο κοινό. Να σημειωθεί ότι το 2020 είναι επετειακό έτος για το «Αμφι-Θέατρο», αφού συμπληρώνονται 45 χρόνια από την ίδρυσή του. Πρωταγωνιστούν: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (Άμλετ), Νίκος Ψαρράς (Κλαύδιος), Άννα Μάσχα (Γερτρούδη), Δημήτρης Παπανικολάου (Πολώνιος), Αμαλία Νίνου (Οφηλία), Μιχάλης Μιχαλακίδης (Οράτιος), Γιώργος Ζυγούρης (Λαέρτης), Γιάννης Κότσιφας (Ηθοποιός, Νεκροθάφτης), Κλέαρχος Παπαγεωργίου (Ρόζενκραντζ), Βασίλης Μπούτσικος (Γκίλντενστερν). Μετάφραση: Γιώργος ΧειμωνάςΔραματουργία-Σκηνοθεσία: Κατερίνα ΕυαγγελάτουΣκηνικό: Θάλεια ΜέλισσαΚοστούμια: Βασιλική ΣύρμαΚίνηση: Πατρίσια ΑπέργηΜουσική: Σταύρος ΓασπαράτοςΦωτισμοί-Βίντεο- Φωτογραφίες: Σίμος ΣαρκετζήςΦωτογραφίες παράστασης: Βάσια ΑναγνωστοπούλουΔιεύθυνση Παραγωγής: Όλγα Μαυροειδή Πληροφορίες ΑΜΦΙ-ΘΕΑΤΡΟ ΣΠΥΡΟΥ Α.ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ Αγγελικής Χατζημιχάλη 15 (και Αδριανού 111) – Πλάκα τηλ. 211-2131301 Πρεμιέρα: Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2019 - ώρα έναρξης: 20.00 Μέρες και ώρες παραστάσεων:Τετάρτη & Κυριακή 20:00Πέμπτη 20:30Παρασκευή 21:00Σάββατο 17:30 & 21:30 Τιμές εισιτηρίωνΤετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο (17:30) : Διακεκριμένη: 17€ | Α Ζώνη: 15€, μειωμένο 12€ (*) | Β Ζώνη: 12€ Σάββατο (21:30) & Κυριακή: Διακεκριμένη: 20€ | Α Ζώνη: 17€, μειωμένο 15€ (*) | Β Ζώνη: 15€ (*) Μειωμένο: Φοιτητικό, Ανέργων Προπώληση εισιτηρίων: www.ticketservices.gr Κράτηση-αγορά εισιτηρίων: τηλεφωνικά στο 210 7234567, online στο www.ticketservices.gr  και στα καταστήματα: TICKETSERVICES Πανεπιστημίου 39, Στοά Πεσμαζόγλου PUBLIC σε όλα τα καταστήματα PUBLIC στο tickets.public.gr και στο ταμείο του Θεάτρου : τηλ. 211-2131301 Let's block ads! (Why?)

Βόλος: Μπάχαλο στην παράσταση του Κιμούλη – Έμειναν όρθιοι δεκάδες θεατές

Μεγάλο ήταν το ενδιαφέρον των Βολιωτών θεατρόφιλων για την παράσταση «Το παγκάκι», η οποία ανέβηκε το βράδυ της Κυριακής στο θέατρο της Παλιάς Ηλεκτρικής Εταιρείας στον Βόλο με πρωταγωνιστές τον Γιώργο Κιμούλη και τη Φωτεινή Μπαξεβάνη. Η εταιρεία παραγωγής όμως, από πιθανό λάθος εξέδωσε περισσότερα εισιτήρια από τα καθίσματα, με αποτέλεσμα δεκάδες θεατές να ταλαιπωρηθούν, αφού πήγαν στην παράσταση, αλλά ή την είδαν… όρθιοι, ή έκατσαν στα σκαλοπάτια ή έφυγαν απογοητευμένοι. Αξίζει να αναφερθεί, σύμφωνα με το thenewspaper.gr, ότι στα εισιτήρια δεν υπήρχε αναγραφή αριθμημένων θέσεων. Στελέχη της εταιρείας παραγωγής επέρριψαν την ευθύνη της αναστάτωσης στους τεχνικούς του θεάτρου, ενώ για την κατάσταση απολογήθηκε από σκηνής ο ίδιος ο δημοφιλής ηθοποιός, ζητώντας συγγνώμη για την ταλαιπωρία. ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR Let's block ads! (Why?)

Στη δημοσιότητα ακυκλοφόρητο τραγούδι του Τζίμι Χέντριξ

Στη δημοσιότητα δόθηκε ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι του Τζίμι Χέντριξ από την εμφάνιση με τη μπάντα του στο Fillmore East, της Νέας Υόρκης στις 31 Δεκέμβρη του 1969. Πρόκειται για τη δεύτερη εκτέλεση του «Ezy Ryder» και προέρχεται από το δεύτερο σετ του καλλιτέχνη με τους Band of Gypsys, σύμφωνα με τα credits του τραγουδιού. Το κομμάτι θα συμπεριλαμβάνεται στο box set, «Songs For Groovy Children: The Fillmore East Concerts», με εμφανίσεις του ίδιου και των Band of Gypsys στον ιστορικό συναυλιακό χώρο, τον Δεκέμβριο του 1969 και τον Ιανουάριο του 1970, σύμφωνα με το ΑΜΠΕ. Το box set περιλαμβάνει 5 CD και 8 δίσκους βινυλίου. Πρόκειται για μια συλλογή 24ωρων τραγουδιών τα οποία είτε δεν έχουν κυκλοφορήσει ποτέ για εμπορικούς λόγους είτε δεν έχουν υποστεί κάποια μορφή μίξης. [embedded content] ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR Let's block ads! (Why?)

Ψηφιοποιούνται 100.000 βινύλια και δίσκοι 78 στροφών

Το Internet Archive, η μη κερδοσκοπική ψηφιακή βιβλιοθήκη, αποφάσισε να ψηφιοποιήσει βινύλια και 78άρια με στόχο να διαφυλαχθούν για πρώτη φορά οι παλιές ηχογραφήσεις. Η ψηφιακή βιβλιοθήκη επιθυμεί να προσθέσει LPs στη συλλογή της και γι' αυτόν τον λόγο ξεκίνησε, νωρίτερα φέτος, συνεργασία με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Βοστώνης για να ψηφιοποιήσουν περισσότερα από 100.000 ηχητικά ντοκουμέντα που διαθέτει η βιβλιοθήκη. Προς το παρόν το πρότζεκτ εστιάζει στα LPs όμως σύντομα θα ψηφιοποιηθούν κύλινδροι και δίσκοι 78 στροφών και LPs. Στο Unlocked Recordings του Internet Archive μπορεί ήδη κάποιος να ακούσει 750 άλμπουμ σε LP. «Για περισσότερο από μία γενιά, το LP ήταν το κύριο μέσο μας για μουσική. Από τον Elvis στους Beatles και, στη συνέχεια, στους Clash, το LP ήταν μάρτυρας στη γέννηση και του Rock & Roll και του Punk Rock. Ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας μας από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1980 και είναι σημαντικό για εμάς να το διαφυλάξουμε για τις επόμενες γενιές» τόνισε, στο My Modern Met, ο CR Saikley, διευθυντής ειδικών πρότζεκτ στο Internet Archive. ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR Let's block ads! (Why?)

Δύο στάσεις για κρητικά μεζεδάκια στα Πετράλωνα

Μία από τις πιο νόστιμες και φημισμένες εκδοχές της ελληνικής, παραδοσιακής κουζίνας με πληθώρα γευστικών μεζέδων που ξετρελαίνουν όλους όσοι γνωρίζουν από καλό φαγητό. Η κρητική κουζίνα έχει την τιμητική της (και) στα Πετράλωνα με έναν μεταμοντέρνο κρητικό καφενέ και μια αυθεντική ταβέρνα να μυούν το αθηναϊκό κοινό στα μυστικά της. Αστέρ Μικρό και γουστόζικο γευστικό στέκι στα Άνω Πετράλωνα (Τρώων 48), που μπορεί να χαρακτηριστεί και ως ένας μεταμοντέρνος κρητικός καφενές. Στα λιγοστά τραπεζάκια του στο υπόγειο με τη ρετρό ατμόσφαιρα –χρωματιστά πλακάκια στο πάτωμα, παλιά έπιπλα, μίνιμαλ ξύλινα τραπέζια και υπέροχα σερβίτσια– απολαμβάνουμε νόστιμους κρητικούς μεζέδες, οι οποίοι γίνονται καθημερινά ανάρπαστοι. Μυζηθροπιτάκια με μέλι, χοχλιοί μπουμπουριστοί, πατάτες οφτές και άλλοι εκλεκτοί μεζέδες συνδυάζονται ιδανικά με ρακή ή με χύμα κρασάκι. Ταβέρνα του Διοματάρη Η Ταβέρνα του Διοματάρη στα Πετράλωνα (Δημοφώντος 80) ήρθε από τα Χανιά για να μυήσει τους Αθηναίους στα μυστικά της αυθεντικής κρητικής κουζίνας. Εδώ θα απολασύετε ευωδιαστά καλτσούνια, πατάτες με στάκα, κατσικάκι τσιγαριαστό, γαμοπίλαφο, απάκι, μπουρέκι χανιώτικο με πατάτες και κολοκύθια και άλλες νοστιμιές. Συνοδεύστε την παραγγελία μας με κρασί μαρουβά και ρακή που έρχεται απευθείας από την Κρήτη. Let's block ads! (Why?)

Πέντε συν μία σουρεαλιστικές ταινίες που αξίζουν τον χρόνο σου

Την ώρα που ο σουρεαλισμός ως καλλιτεχνικό κίνημα αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1920 για να φέρει κοντά όνειρο και πραγματικότητα, ήταν κάτι τόσο μεγάλο και βαθύ που δεν θα περιοριζόταν στα χρόνια του Μεσοπολέμου. Και βέβαια χτύπησε και την έβδομη τέχνη, όταν κάποιος Λουίς Μπουνιουέλ συνεργαζόταν με κάποιον Σαλβαδόρ Νταλί σε δυο από τα πιο περίεργα φιλμ που είχε δει ποτέ ο πλανήτης. Το 1929 ήρθε ο «Ανδαλουσιανός σκύλος» και την επόμενη χρονιά η «Εποχή του χρυσού», μια συνεργασία που δεν κύλησε τόσο ομαλά όσο η πρώτη. Βλάσφημα και αιρετικά αμφότερα, ήταν η επιτομή της έφεσης του κινήματος να προκαλεί ερωτηματικά και καταστροφική μανία στους κινηματογραφόφιλους! Στα χρόνια που ακολούθησαν βέβαια ο όρος «σουρεαλιστικός» έχασε τη στενή κινηματική του έννοια και μετατράπηκε σε ομπρέλα για ό,τι παράξενο, μη συμβατικό και ανορθόδοξο παιζόταν στο πανί. Ακόμα και το «Εργαστήρι του δρος Καλιγκάρι», το γερμανικό εξπρεσιονιστικό αριστούργημα του 1920, αναγνωρίζουν σήμερα οι ακαδημαϊκοί ως σουρεαλιστικό έπος. Πριν τον ίδιο τον σουρεαλισμό δηλαδή! Σουρεαλιστικά είναι σήμερα τα φιλμ που αψηφούν τις αφηγηματικές και φορμαλιστικές νόρμες, αυτά που παίζουν με το μυαλό του θεατή. Εκεί που κάποτε ήταν απλώς οι ταινίες που έβαζαν τρικλοποδιά στον ρεαλισμό και καλούσαν από το παράθυρο το φανταστικό και το μαγικό. Ακόμα κι έτσι όμως, συνεχίζουν να εξερευνούν την καλλιτεχνική δημιουργικότητα της τυχαιότητας, της φαντασίας και των αντιθέσεων, μετατρέποντας το παράλογο σε δομικό συστατικό της ιστορίας… «Η διακριτική γοητεία της μπουρζουαζίας» (1972) Την ώρα που τη λίστα μας θα μπορούσε να καλύψει μόνος ο ισπανός πιονέρος του σουρεαλισμού, αυτό θα ήταν προφανώς άδικο για όσα μυαλά μπόλιασε γόνιμα η ανατρεπτική κινηματογραφικά ματιά του Μπουνιουέλ. Ο πρώτος σουρεαλιστής σκηνοθέτης της Ιστορίας δοκιμάστηκε σε πολλά είδη, διατηρώντας πάντα τη μοναδική ματιά του, αυτή που ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν αποκαλούσε «ασύγκριτη». Αφήνοντας κατά μέρος κάτι «Γαλαξίες» (1969) και «Εξολοθρευτές αγγέλους» (1962), κάτι «Φαντάσματα της ελευθερίας» (1974) και «Σκοτεινά αντικείμενα του πόθου» (1977), η «Διακριτική γοητεία της μπουρζουαζίας» παραμένει το magnus opus του σουρεαλισμού, ό,τι ήθελε και δεν ήθελε να πει το κίνημα σε μία ταινία. Μια ταινία χωρίς εμφανή πλοκή δηλαδή, μια συρραφή ονείρων γύρω από μια παρέα έξι μεγαλοαστών που προσπαθούν να τελειώσουν το γεύμα τους. Δεν είναι παρά μια αλληγορία για την άποψη που είχε ο Μπουνιουέλ για την μπουρζουαζία και τις κοινωνικές συμβάσεις που δομούν τις ζωές των αστών, μια κωμικοτραγική καταγραφή του σουρεαλισμού της καθημερινότητας που διακόπτει το τραπέζι… [embedded content] «Το ιερό βουνό» (1973) Ως γνήσιος συνεχιστής του σουρεαλιστικού πνεύματος, ο μεγάλος Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι αποκάλυψε την αναρχική και κινηματογραφικά προκλητική ματιά του στα περίφημα και αλλόκοτα φιλμ του, από το παραισθητικό γουέστερν «El Topo» (1970) μέχρι τα «Santa Sangre» (1989) και «Rainbow Thief» (1990). Η πρώτη μεταμεσονύχτια επιτυχία του ήταν αναμφίβολα το «The Holy Mountain» (1973), το οποίο απέκτησε cult καθεστώς στους σινεφίλ. Ως μια σχεδόν μυθιστορηματική μορφή, ο πολυσχιδής καλλιτέχνης μπόλιασε τη βία, το γκροτέσκο, το όνειρο, ακόμα και θρησκευτικές παραβολές, παραδίδοντας μια ταινία-συμβολισμό από άκρη σε άκρη. Ό,τι λαμβάνει χώρα εδώ κάνει τη γλώσσα πολύ φτωχή να τα περιγράψει. Όλα πουλιούνται πια, από το σεξ μέχρι και τη θρησκεία, μόνο που κανείς δεν τα αγοράζει. Ο κόσμος είναι χαοτικός και μια ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τη χειρότερη διαφθορά της κοινωνίας, αποφασίζουν να πάρουν τα βουνά… [embedded content] «Eraserhead» (1977) Αν υπήρχε Έβερεστ για τους σουρεαλιστές δημιουργούς του σινεμά, η κορυφή θα ανήκε δικαιωματικά στον Ντέιβιντ Λιντς, έναν σκηνοθέτη με τέτοια δύναμη στον πειραματικό χώρο που οι κριτικοί χρησιμοποιούν πια το όνομά του ως επίθετο για να περιγράψουν μια ταινία που αποθεώνει το όνειρο και υποτάσσει τον ρεαλισμό! Αvant-garde κινηματογράφο λοιπόν και τέτοια αλληλεπίδραση ονείρου και πραγματικότητας δεν θα βρεις καλύτερο από το σινεμά του Λιντς. Και το εξωφρενικό, πλην εξαιρετικό, «Eraserhead» είναι ένα καλό πρώτο δείγμα. Πρώτη του ταινία μάλιστα, είναι μια υπέροχη εισαγωγή σε όσα θα ακολουθούσαν, αυτή τη σουρεαλιστική τομή μεταξύ τρόμου, ονείρου και παράνοιας. Εδώ έχουμε έναν «εφιάλτη σε σελιλόιντ», όπως το ήθελε ο ίδιος, το απόλυτο καλτ είναι ταυτοχρόνως και μια από τις κορυφαίες στιγμές του παγκόσμιου κινηματογράφου της δεκαετίας του ’70. Κυνικό, παράλογο, αποκρουστικό και σαρκοφάγο για την όρασή μας, είναι μια αποθέωση της ψυχωτικής κρίσης που μετατρέπει τέρατα σε μωρά και στέλνει την κοινωνία στο άσυλο φρενοβλαβών… [embedded content] «Enter The Void» (2009) Ο τίτλος «της χειρότερης ταινίας που είδα ποτέ» είναι παράσημο τιμής για τον σουρεαλιστικό χώρο και μια τέτοια παράδωσε το 2009 ο Γκασπάρ Νοέ του «Μη αναστρέψιμος» (2002). Μια ταινία που μοιάζει με εξωσωματική εμπειρία, ένα ψυχεδελικό ταξίδι σε επιγραφές νέον τραβηγμένο αποκλειστικά σε πρώτο πρόσωπο, από τα μάτια του νεκρού πρωταγωνιστή που περιηγείται μεταθανάτια ως πνεύμα στο Τόκιο. Να συνεχίσουμε ή είναι σαφές πού πάει το πράγμα; Άλλοι το συνέκριναν με την παραισθητική δράση των ψυχεδελικών ναρκωτικών και άλλοι με πραγματική μεταθανάτια εμπειρία. Παρά τις εξόφθαλμα πειραματικές αναζητήσεις του Νοέ, η υπνωτική ταινία του είναι μια ανατομία της ανθρώπινης ψυχής, μπλέκοντας φιλοσοφικά ερωτήματα, θρησκευτικές απόψεις και λαϊκές πεποιθήσεις. Ακόμα και δεδομένα της γνωστικής νευροψυχολογίας θα βρεις σε αυτό το κοκτέιλ της αυτοαναφορικότητας, μια ταινία που αγαπά αυτάρεσκα τη μάταιη ενατένιση και την άσκοπη γυροβολιά στο τίποτα, το κενό. Όπως και κάθε ζωή χωρίς σκοπό δηλαδή. Τολμηρό και επαναστατικό, μηδενιστικό και απαισιόδοξο, καλό και κακό ταυτοχρόνως, είναι πλασμένο με τα ίδια τα αιρετικά υλικά του σουρεαλισμού… [embedded content] «Εσείς, οι ζωντανοί» (2007) Ο Σουηδός Ρόι Άντερσον είναι αναμφίβολα ο καλύτερος μαθητής του σουρεαλισμού, ο δημιουργός που συνεχίζει την παράδοση ως τις μέρες μας, αρχής γενομένης με τα «Τραγούδια από τον δεύτερο όροφο» (2000). Το «Εσείς, οι ζωντανοί» ήταν το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας που τέλειωσε το 2014 με το «Ένα περιστέρι έκατσε σε ένα κλαδί συλλογιζόμενο την ύπαρξή του». Το «Εσείς, οι ζωντανοί» είναι σαν ένα ύφασμα, όπου η απελπισία της καθημερινότητας συνυφαίνεται με κάθε άλλη εκεί έξω, ένα πλεκτό μιζέριας που θα απογειωθεί σε ένα παράλογο μεν, ονειρικό δε σύμπαν. Μια ευφυής και διακριτικά ειρωνική συμφωνία είναι περισσότερο παρά μια ταινία με την τυπική έννοια του όρου, ένα τρυφερό ενσταντανέ όλων όσα είναι το σινεμά. Οι παράλογες και συχνά ξεκαρδιστικές στιγμές της ανθρώπινης καθημερινότητας μετατρέπονται για τον Άντερσον σε ένα μωσαϊκό καταστάσεων που καθρεφτίζει τις πιο ουσιαστικές από τις εσωτερικές αντιφάσεις μας. Αν θες μία ταινία για την ανθρώπινη ύπαρξη, το μεγαλείο και τη μιζέρια της, εδώ είσαι… [embedded content] «Singapore Sling» (1990) Με δηλωτικό υπότιτλο «Ο άνθρωπος που αγάπησε ένα πτώμα», το sui generis φαινόμενο του ελληνικού σινεμά φέρει τη σφραγίδα του πάντα ανατρεπτικού Νίκου Νικολαΐδη. Αν πρέπει να το πούμε, είναι η πλέον καλτ ταινία των 90s, ένας αχαρακτήριστος εφιάλτης από αυτούς που στοιχειώνουν όχι μόνο τους θεατές, αλλά και το ίδιο το σινεμά! Πάντα σε μεταμεσονύκτιες προβολές, πρόκειται για σουρεαλιστική δημιουργία που διατρέχει τα είδη, αψηφώντας τα ταυτοχρόνως όλα. Ένα καλλιτεχνικό κοκτέιλ νουάρ μυστηρίου και ανατριχιαστικού τρόμου, μια μαύρη κωμωδία περί σινεφίλ πορνό και αστυνομικής δράσης σαν αυτές που… δεν έχεις ξαναδεί. Ένας άντρας που ερευνώντας την εξαφάνιση της συντρόφου του θα πέσει στα νύχια ενός φονικού διδύμου, μιας μάνας και μιας κόρης, που θα τον εξαναγκάσουν σε «σεξουαλικές θηριωδίες», όπως έγραψε η κριτική. Κάθε σεξουαλική παρέκκλιση θα παρελάσει από το φιλμ, μη γελιέστε. Η δεξιοτεχνικά σκηνοθετημένη αυτή στιγμή του ελληνικού σινεμά σάρωσε στο 31ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1990), με τη λαβυρινθώδη πλοκή της, η οποία λειτουργεί ως πύλη εισόδου στο όνειρο. Και στον διεστραμμένο εφιάλτη. Και σε έναν κόσμο που εκφυλίζεται διαρκώς. Και σε μια κοινωνία που η κατανάλωση μας μετέτρεψε σε ζόμπι. Μια ταινία που δεν είναι για τον καθένα, ενώ αφορά όλους. Όσα συμβαίνουν εδώ θα σοκάρουν τον αμύητο. Ή θα τον μυήσουν σε μια άλλη πραγματικότητα τέλος πάντων, εκεί όπου το όνειρο και η πραγματικότητα, η ευπρέπεια και η διαστροφή, παύουν να διαπερνιούνται αντιφατικά… [embedded content] Let's block ads! (Why?)