Category Archives: ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

Ο Έλβις Κοστέλο για τη «μάχη» του με τον καρκίνο και τα νέα αμφιλεγόμενα τραγούδια του

Για το νέο του άλμπουμ «Look Now» και τη «δραματοποιημένη» επέμβαση για τον καρκίνο  μίλησε ο Έλβις Κοστέλο, οποίος μεταξύ άλλων εξήγησε και γιατί είναι απίθανο να αποσύρει κάποια από τα πιο αμφιλεγόμενα κομμάτια του στην εποχή του κινήματος Time's Up. Ο τραγουδιστής, συνθέτης και μουσικός παραγωγός σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «The Independent» αποκάλυψε ότι νωρίτερα φέτος υποβλήθηκε σε επέμβαση αφαίρεσης καρκινικού όγκου «μικρού αλλά πολύ επιθετικού» και αναγκάστηκε να ακυρώσει κάποιες ημερομηνίες συναυλιών του. και τόνισε ότι κάποιες εφημερίδες δραματοποίησαν περισσότερο την κατάσταση της υγείας του. «Δεν ήθελα να το κάνω μελόδραμα» είπε χαρακτηριστικά. Για να προσθέσει ότι ήταν τυχερός και πως πήγε κατευθείαν σε περιοδεία. Στη σκηνή, όπως εξήγησε, δεν αισθάνεται ποτέ κουρασμένος, αλλά το συνεχές ταξίδι άρχισε να τον εξαντλεί. Μάλιστα, σε μία συναυλία στο Νιουκάστλ η φωνή του κάπως εξαφανίστηκε, κάτι που τον έκανε να φοβηθεί πολύ. Γι’ αυτό και αποφάσισε να ξεκουραστεί λίγο περισσότερο. Όσο για κάποια από τα τραγούδια που περιλαμβάνονται στο άλμπουμ, «Look Now», όπως εξήγησε είναι προσωπικά, άλλα γράφονται από την οπτική γωνία των φανταστικών χαρακτήρων, όπου οι περισσότεροι από τους μισούς είναι γυναίκες. Ο Κοστέλο λέει στον ακροατή του «ξέρω να είμαι αληθινός - αλλά στη φωνή άλλων ανθρώπων... δεν αποφεύγω τίποτα κάνοντας αυτό». Το πρώτο τραγούδι «Under Lime» είναι ένα τέτοιο παράδειγμα - εναλλάσσονται οι προοπτικές των ανδρικών και των γυναικείων χαρακτήρων του, συμπεριλαμβανομένου του Τζίμι, ο οποίος για τελευταία φορά εμφανίζεται στο «Jimmie standing in the Rain» του άλμπουμ National Ransom, αναφέρει το ΑΠΕ. Όπως αποκάλυψε ο σπουδαίος καλλιτέχνης, υπήρξε κάποια στιγμή, που αναρωτήθηκε αν έπρεπε να ηχογραφήσει το συγκεκριμένο τραγούδι από φόβο μήπως οι άνθρωποι τού κρεμάσουν την ταμπέλα του «μισογυνισμού» ή την ταμπέλα #MeToo. Ο Έλβις Κοστέλο ανέφερε ότι ερμήνευσε τους στίχους πριν από 18 μήνες, προτού ξεκινήσουν οι καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση στη βιομηχανία της ψυχαγωγίας. «Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν αυτά τα ζητήματα» σημείωσε. Και πρόσθεσε: «Αυτού του είδους οι δοσοληψίες υπάρχουν σε όλα τα τραγούδια μου, όχι επειδή είμαι αυτό το πρόσωπο, αλλά... Θα ήθελα να γράφω σαν τον Λάιονελ Ρίτσι - γνήσια τραγούδια αγάπης με τίποτα ανειλικρινές. Αλλά δεν είναι αυτό που κάνω. Βρίσκω την άλλη γωνία ή ίσως δύο ή τρεις διαφορετικές γωνίες στην ίδια ιστορία». Let's block ads! (Why?)

Τα πιο θρυλικά και παλιά μπαρ στον κόσμο

Κάποτε αποτελούσαν το αγαπημένο στέκι παγκόσμιων διασημοτήτων και διανοούμενων. Από τον νομπελίστα λογοτέχνη Έρνεστ Χέμινγουεϊ και την γαλλίδα ιέρεια του στυλ Κοκό Σανέλ, μέχρι τον μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση και τον ταλαντούχο Τσάρλι Τσάπλιν, όλοι έχουν αφήσει το δικό τους στίγμα στα θρυλικά μπαρ που ακολουθούν. Μετρώντας πολλές δεκαετίες λειτουργίας, κάποια μάλιστα και περισσότερο από αιώνα, έχουν καταφέρει να αντέξουν στο χρόνο, μεταφέροντας τη σοφιστικέ αισθητική και το κοσμοπολίτικο στυλ τους στο σήμερα. Αδιαμφισβήτητοι πρωταγωνιστές τους τα εξαιρετικά cocktails και οι ενδιαφέρουσες ιστορίες που έχουν να μας αφηγηθούν. The King Cole Bar - The St. Regis, Νέα Υόρκη Συνώνυμο του Bloody Mary, το King Cole Bar παρόλο που μετρά περισσότερο από έναν αιώνα ζωής, παραμένει ένα από τα πιο εντυπωσιακά cocktail bar στην καρδιά του Μανχάταν, συγκεντρώνοντας στον elegant χώρο του την ελίτ της Νέας Υόρκης σε καθημερινή βάση. Βρίσκεται στο ιστορικό ξενοδοχείο The St. Regis, λειτουργεί από το 1948 και πριν κάποια χρόνια υποβλήθηκε σε ολοκληρωτική ανακαίνιση πολλών εκατομμυρίων δολαρίων. Σήμερα, από τις 4 μ.μ. αρχίζει να γεμίζει από τους αμετανόητους θαμώνες του. Για να βρείτε τραπέζι έως τις 10.00 μ.μ. θα πρέπει να κάνετε κράτηση, ωστόσο η αυθεντική εμπειρία του The King Cole γράφεται στην μπάρα του, όπου δυστυχώς δεν γίνοτναι κρατήσεις. Harry’s Bar New York, Παρίσι Μετρώντας περισσότερο από έναν αιώνα λειτουργίας το Harry’s Bar New York στο Παρίσι χαρακτηρίζεται για το κοσμοπολίτικο, σοφιστικέ και κομψό στυλ του, καθώς και για την αντίστοιχης φιλοσοφίας πελατεία του. Σερβίρει εξαιρετικά κοκτέιλ από το 1911 ενώ ανάμεσα στους εκλεκτούς θαμώνες του συγκαταλέγονταν ο πανταχού παρών Έρνεστ Χέμινγουεϊ και οι Κοκό Σανέλ, Ρίτα Χέιγουορθ, Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ κ.α. Ακόμη ένα μπαρ που διεκδικεί την «πατρότητα» του Bloody Mary (όπως και το The King Cole στη Νέα Υόρκη) χωρίς, ωστόσο, το «μυστήριο» να έχει διαλευκανθεί επακριβώς. Harry’s Bar, Βενετία Στην Πλατεία Σαν Μάρκο στη Βενετία, το Harry’s Bar γράφει τη δική του ιστορία στο χρόνο από το 1931, ενώ επτά δεκαετίες αργότερα (το 2001) ανακηρύχθηκε ως εθνικό μνημείο από το ιταλικό υπουργείο Πολιτισμού. Μικρό, ζεστό και ιδιαιτέρως αγαπητό στο κοινό, όχι μόνο στους κατοίκους της πόλης αλλά και στους επισκέπτες της, αποτελεί σημείο αναφοράς για ένα αυθεντικό κοκτέιλ Bellini καθώς και για το μοσχαρίσιο καρπάτσιο του. Είναι, επίσης, γνωστό για το Dry Martini, που το σερβίρει σε χαμηλό ποτήρι, και όχι σε κολονάτο όπως θα περίμενε κανείς. Από τα τραπέζια του έχουν περάσει σπουδαίες προσωπικότητες όπως οι Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Τσάρλι Τσάπλιν, Αριστοτέλης Ωνάσης, Άλφρεντ Χίτσκοκ, Τρούμαν Καπότε κ.α. Gordon’s Wine Bar, Λονδίνο Θεωρείται το παλιότερο wine bar στο Λονδίνο, καθώς λειτουργεί ασταμάτητα από το 1890. Βρίσκεται δίπλα στη στάση μετρό Embankment και όποιος το επισκεφτεί, πραγματοποιεί ένα υπέροχο ταξίδι στο χρόνο. Υπόγειο, ατμοσφαιρικό, σκοτεινό –στο χώρο του εστιατορίου στο κελάρι ο φωτισμός βασίζεται μόνο σε κεριά– και με χαρακτήρα εκπλήσσει ευχάριστα τόσο με τον εντυπωσιακό χώρο του, όσο και με την ενημερωμένη λίστα κρασιών (σερβίρονται απευθείας από τα βαρέλια πίσω στο μπαρ). Θα έλεγε κανείς ότι για τους λάτρεις του κρασιού αποτελεί «θεσμό» στη βρετανική πρωτεύουσα. El Floridita, Αβάνα Από τα αγαπημένα μπαρ των εκπατρισμένων Αμερικανών, πολύ πριν το ανακαλύψει ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ τη δεκαετία του ’30 και το μετατρέψει σε μπαρ- συνώνυμό του. Ιδρύθηκε το 1817 και είναι το μέρος όπου ο μπάρμαν Constante Ribalaigua λίγο μετά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο εμπνεύστηκε το φημισμένο daiquiri. Η φήμη του διαδόθηκε από τον κοσμογυρισμένο Χέμινγουεϊ και προς τιμή του οι ιθύνοντες του El Floridita δημιούργησαν το Papa Hemingway Special, ένα daiquiri με γεύση γκρέιπφρουτ. Χαρακτηριστικό του μπαρ το επιβλητικό γλυπτό του συγγραφέα που φαίνεται να ακουμπά στη μπάρα του El Floridita κρατώντας συντροφιά στους θαμώνες του. Bar Hemingway- The Ritz, Παρίσι Ο Φιτζέραλντ είχε την αγαπημένη του θέση εδώ, ενώ οι Χέμινγουεϊ και Κούπερ το είχαν καθιερώσει ως απαραίτητη καθημερινή στάση στο Παρίσι για ποτό και συζητήσεις που διαρκούσαν ώρες. Αυτό το μικροσκοπικό και θρυλικό μπαρ στο The Ritz Paris στην Place Vendome αποτελεί θρύλο για την νυχτερινή ζωή στην Πόλη του Φωτός. Τα cocktails του επί χρόνια head bartender Colin Field αποτελούν σημείο αναφοράς τόσο για τους Παριζιάνους, όσο και για τους απανταχού λάτρεις των cocktails. American Bar, Λονδίνο Κλασικό μπαρ με την φήμη του να ξεπερνάει τα σύνορα της Μεγάλης Βρετανίας –βρίσκεται στο Λονδίνο και λειτουργεί στο θρυλικό Savoy Hotel–, ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1830 και το 2017 βραβεύτηκε ως το καλύτερο μπαρ του κόσμου στο θεσμό των World’s 50 Best Bars. Πρόκειται για το μακροβιότερο cocktail bar στη βρετανική πρωτεύουσα, ενώ το βιβλίο Savoy Cocktail Book που έγραψε ο θρυλικός bartender Harry Craddock που βρισκόταν πίσω από την μπάρα του τις δεκαετίες των ‘20s και ‘30s, θεωρείται ως η βίβλος της κλασικής μιξολογίας. Ονόματα όπως Φρανκ Σινάτρα, Μάρλον Μπράντο, Κριστιάν Ντιόρ, Τσάρλι Τσάπλιν, Ρίτσαρντ Μπάρτον έχουν αφήσει το δικό τους στίγμα στο χώρο. Την φινετσάτη αισθητική του μπαρ και τα εξαιρετικής ποιότητας cocktails του συμπληρώνει η live αμερικάνικη τζαζ μουσική από το πιάνο σε καθημερινή βάση. Al Brindisi, Φερράρα Το παλιότερο μπαρ της λίστας αλλά και το παλιότερο wine bar του κόσμου σύμφωνα με το Guinness βρίσκεται στην πόλη Φερράρα, στην επαρχία Εμίλια Ρομάνα στη βόρεια Ιταλία, και λειτουργεί πολύ πριν από το 1.100 μ.Χ. Για την ιστορία, ο Κοπέρνικος όταν σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο της Φερράρα ζούσε στα δωμάτια πάνω από το μπαρ, ενώ κατά τους εορτασμούς για τα 500 χρόνια από την ημερομηνία γέννησης του Πολωνού αστρονόμου, πραγματοποίησαν μια στάση εδώ ο μελλοντικός (τότε) Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ με τον καρδινάλιο Βισζίνσκι. Μια ευρεία λίστα κρασιών από την Ιταλία, τα περισσότερα σερβίρονται και σε ποτήρι, και ντόπια πιάτα στα χαρακτηριστικά του σημερινού μενού του. Let's block ads! (Why?)

Ο ΛεΜπρον ανέβηκε πάνω στη σκηνή με τον Ντρέικ και έγινε… χαμός

Ο διάσημος ράπερ Ντρέικ έδινε συναυλία στο «Staples Center» του Λος Άντζελες μαζί με τον Τράβις Σκοτ, αλλά εκείνος που έκλεψε την παράσταση ήταν ο ΛεΜπρόν Τζέιμς. Ο νέος «βασιλιάς» στην «πόλη των αγγέλων» ανέβηκε στο stage μαζί με τους δύο τραγουδιστές και άρχισε και εκείνος με τη σειρά του να... ραπάρει. Φυσικά γνώρισε την αποθέωση από το κοινό του Λος Άντζελες, ειδικά τη στιγμή που έδειχνε να το απολαμβάνει και μάλιστα με το παραπάνω. Δείτε τα σχετικά βίντεο: Drake brought out Travis Scott and LeBron James to perform SICKO MODE in LA pic.twitter.com/AeSFxmsXZ4 — Rodeo 🎪 (@RodeoTheAlbum) 14 Οκτωβρίου 2018 LeBron joined Drake & Travis Scott on stage at Staples! (VIA @Jim_ICE) pic.twitter.com/E2Xphi5yCg — Ballislife.com (@Ballislife) 14 Οκτωβρίου 2018 Drake brought out LEBRON and TRAVIS SCOTT for SICKO MODE 😱 (via mellany_sanchez/IG) pic.twitter.com/aeqRFQUlEA — Overtime (@overtime) 14 Οκτωβρίου 2018 Πηγή: gazzetta.gr Let's block ads! (Why?)

Πέντε λατρεμένες μαφιόζικες ταινίες

Τι πρέπει άραγε να έχει μια γκαγκστερική ταινία για να γίνει σταθμός στο genre και να τη θυμάσαι για το υπόλοιπο της ζωής σου; Μα τουλάχιστον τρία απαράβατα συστατικά: χαρακτήρες να κολλάς μαζί τους, αξέχαστες ατάκες και βία φυσικά, πολλή, αιματηρή και σαδιστική βία! Κι ενώ η τριλογία του «Νονού» (1972-1990) του Φράνσις Φορντ Κόπολα είναι αναγκαστικά εδώ το μεγάλο ορόσημο, αυτός ο κινηματογραφικός ογκόλιθος που σφράγισε το είδος, υπάρχουν αρκετά ακόμα διαμαντάκια που εποφθαλμιούν τον θρόνο του. Το μεγάλο μαφιόζικο έπος του 1972 παραμένει βασιλιάς στρώνοντας τα ίδια τα θεμέλια του γκαγκστερικού φιλμ, μόνο που μετρά ήδη μισό σχεδόν αιώνα ζωής, αφήνοντας έτσι χώρο για πιο μοντέρνες εκδοχές της ίδια ουσιαστικά ιστορίας. Η σιτσιλιάνικη Μαφία μετατράπηκε σε γιαπωνέζικη Γιακούζα, ρώσικη Μπράτβα και κινέζικη Τριάδα, αν και τα συστατικά του ατμοσφαιρικού μαφιόζικου φιλμ παραμένουν αναλλοίωτα. Καταπληκτικά σύγχρονα μαφιόζικα μπορεί να απαριθμήσει κανείς πολλά, καθώς το είδος δεν σταμάτησε ποτέ να έχει απήχηση στο πλατύ κοινό: από τα «Δημόσιος κίνδυνος» (2009), «Ο άντρας που η Μαφία δεν μπορούσε να σκοτώσει» (2011) και «Γόμορρα» (2008) μέχρι τα «American gangster» (2007), «Επικίνδυνες υποσχέσεις» (2007) και «Ο πληροφοριοδότης» (2006), όλα μάγεψαν με τη μοντέρνα αισθητική τους πάνω στην κλασική μυθολογία του οργανωμένου εγκλήματος. Και την ίδια στιγμή πώς να μη μνημονεύσεις τα παλιότερα κοσμήματα του είδους, όταν Μπράιαν ντε Πάλμα και Μάρτιν Σκορσέζε απαθανάτιζαν με αριστουργηματικό τρόπο την Κόζα Νόστρα στο πανί; Καλά, εννοείται πως θα μπορούσαμε να βάζαμε μόνο ταινίες των δυο τους στη λίστα και πάλι να ήταν υπερπλήρης. Ας θυμίσουμε απλώς τους «Κακόφημους δρόμους» (1973) του Σκορσέζε και τους «Αδιάφθορους» (1987) του ντε Πάλμα και κλείσαμε! Η κατεξοχήν δεκαετία όπου βασίλεψε το γκαγκστερικό ήταν βέβαια τα 90s, όταν κάτι «Ιστορίες του Μπρονξ» (1993) του Ντε Νίρο, «Bugsy» (1991) του Μπάρι Λέβινσον και «Ντόνι Μπράσκο» (1997) του Μάικ Νιούελ άφηναν το κινηματογραφόφιλο κοινό με το στόμα ανοιχτό. Ή κάτι ταινιάρες σαν τις παρακάτω… «Τα καλά παιδιά» (1990) Το έπος του Σκορσέζε και ένα από τα πιο απαστράπτοντα γκαγκστερικά όλων των εποχών, το φοβερό «Goodfellas», δεν το χορταίνεις όσες φορές κι αν το δεις. Διάλογοι που τσακίζουν κόκαλα, βία που κάνει το στομάχι να στριφογυρνά και μια κάμερα να προσκολλάται με εμμονή στη δράση, είτε μιλάμε για ένα μισοπεθαμένο σώμα στο πορτμπαγκάζ είτε για έναν άντρα που κολλά το πιστόλι στον κρόταφο της συζύγου του. Εσύ μπορεί να οπισθοχωρήσεις, η μηχανή λήψης του Σκορσέζε ποτέ! Βασισμένη στην πραγματική ιστορία μιας από τις πλέον μοχθηρές «οικογένειες» της Νέας Υόρκης, η ταινία ακολουθεί την άνοδο και την πτώση ενός «νονού» από το Μπρούκλιν. Στα υπερατού της, ότι τόσο το δέλεαρ της εκτός νόμου ζωής όσο και η παράνοια που έπεται αντικατοπτρίζονται στα μάτια των τριών βασικών χαρακτήρων: του γκάγκστερ που το μόνο πράγμα που λατρεύει περισσότερο από τη Μαφία είναι η κοκαΐνη (Ρέι Λιότα), του υπερβίαιου κολαούζου (Τζο Πέσι) και του μονίμως εξυπνάκια (Ρόμπερτ ντε Νίρο). Τρέμε «Νονέ» δηλαδή… [embedded content] «Ο σημαδεμένος» (1983) Άλλο ένα αψεγάδιαστο κλασικό της κατηγορίας που δεν μπορείς να αφήσεις έξω, θες δεν θες. Η τουλάχιστον ηλεκτρισμένη ερμηνεία του Αλ Πατσίνο στο εμβληματικό «Scarface» του Μπράιαν Ντε Πάλμα μας έχει χαρίσει ατάκες και ατάκες που δύσκολα ξεχνάς. Σαν αυτόν τον «μικρό μου φίλο», ξέρετε εσείς. Η ταινία παρακολουθεί την άνοδο και την πτώση ενός κουβανού μετανάστη που μετατρέπεται σε αφεντικό του υποκόσμου πριν μεταμορφωθεί σε έναν παράφρονα τελικά, με τα ρουθούνια του μονίμως «σκονισμένα» και τα μάτια του να έχουν φτάσει στην πλάτη. Όσο για τα δικά σου μάτια, είναι μονίμως κολλημένα πάνω του, μιας και ο «νονός» του Πατσίνο βάζει προφανώς τα γυαλιά σε όλους τους άλλους κινηματογραφικούς μαφιόζους (εξαιρουμένου πιθανότατα του ντε Νίρο)… [embedded content] «Κάποτε στην Αμερική» (1984) Εδώ ήταν ο βασιλιάς του σπαγγέτι γουέστερν, Σέρτζιο Λεόνε, που είπε να γυρίσει αυτό που θα ήταν η τελευταία του ταινία παραδίδοντάς μας ένα τετράωρο έπος για να χαθείς κυριολεκτικά εντός του ένα ολόκληρο απογευματάκι Κυριακής. Σε μια ιστορία που απλώνεται χρονικά σε αρκετές δεκαετίες, μια ομάδα εβραιόπουλων της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 1920 βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στον σκοτεινό κόσμο του οργανωμένου εγκλήματος, παίζοντας με flash-backs και μη χρονολογική αφήγηση. Εδώ η βία αποκτά ποιητική διάσταση και το γκαγκστερικό θέαμα μπολιάζεται με γερές δόσεις ανθρώπινων σχέσεων και εκδίκησης. Η μαγεία της κάμερας του Λεόνε και η ολότελα ιδιοσυγκρασιακή ερμηνεία του ντε Νίρο θα ήταν αρκετές, μόνο που το «Κάποτε στην Αμερική» έχει και τη μουσική του μεγάλου Ένιο Μορικόνε στα υπερόπλα της, μουσκεύοντας λες όλο το φιλμ με πολλαπλά στρώματα συναισθήματος… [embedded content] «Καζίνο» (1995) Άλλο ένα ανεπανάληπτο γκαγκστερικό έπος του Σκορσέζε ήρθε να σφραγίσει τη μυθολογία του μεγαλοαφεντικών του εγκλήματος. Και παρά την τρίωρη διάρκειά του δεν ξεστρατίζει ούτε δευτερόλεπτο, απεικονίζοντας με κομμένη την ανάσα μια κοτζάμ αυτοκρατορία τζόγου, μια σειρά από αδυσώπητους κακοποιούς και μια πανέμορφη γυναίκα-τρόπαιο. Είναι σαν τα «Καλά παιδιά» να μετακόμισαν στο Λας Βέγκας! Κι ενώ την πρώτη παράσταση κλέβει αναμφίβολα ο Τζο Πέσι, όντας απλώς ο Τζο Πέσι, είναι ουσιαστικά η πολυπλοκότητα των σχέσεων και η πανταχού παρούσα ανθρώπινη κατάσταση αυτά που ξεπηδούν από το φιλμ και το κάνουν κλασικό. Ο γάμος συμφέροντος του ντε Νίρο και της Σάρον Στόουν, οι δυο παλιοί φίλοι που απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο και όσα μπαίνουν τελικά ανάμεσά τους. Κανείς δεν έκανε γκαγκστερικό σαν τον Σκορσέζε, λένε πολλοί, γιατί ο Σκορσέζε ποτέ δεν έκανε (μόνο) γκαγκστερικό… [embedded content] «Βρόμικο Σαββατοκύριακο» (1980) «Η Μαφία; Τους έχω χεσ…νους!», έτσι αντιμετωπίζουν οι λονδρέζοι μαφιόζοι σαν τον Χάρολντ Σαντ (Μπομπ Χόσκινς) τους αμερικανούς «νονούς» της Μαφίας στο εκπληκτικό βρετανικό φιλμ του Τζον Μακένζι. Ο Σαντ είναι το αδιαφιλονίκητο αφεντικό του υποκόσμου της αγγλικής μητρόπολης που παραέγινε άπληστο και μάλλον θα το πληρώσει. Και όταν οι βόμβες αρχίζουν να εκρήγνυνται και οι φόνοι να λαμβάνουν χώρα ο ένας πίσω από τον άλλο, τότε αναγκαστικά και το έδαφος κάτω από τα πόδια του θα αρχίσει να τρέμει. Το «The Long Good Friday» ξαναλέει μια γνώριμη γκαγκστερική πλοκή (ο βαρόνος του εγκλήματος που θέλει να φτιάξει ένα καζίνο με βρόμικα αμερικανικά δολάρια), μόνο που το κάνει με βρετανική προφορά, απίθανες ατάκες και μια ιστορική ανατροπή, καθώς εδώ είναι ο IRA που αρχίζει να τον βομβαρδίζει χωρίς να ξέρει γιατί. Ακόμα και ο ακραία σαδιστής τύπος που ενσαρκώνει ο Μπομπ Χόσκινς αξιώνει ωστόσο τη συμπάθειά μας, καθώς είναι αυθεντικά κακός. Και φέρεται καλά στα παιδιά και την ερωμένη του, κάτι είναι κι αυτό! [embedded content] Let's block ads! (Why?)

Ο πιο διάσημος «βλάκας» του ελληνικού κινηματογράφου με μετάλλιο ανδρείας και σπουδές στη Νομική

Είθισται στη διάρκεια της καριέρας ενός ηθοποιού, να υπάρξει κάποιος ρόλος, που θα τον στιγματίσει και όσα χρόνια και αν περάσουν στη συνείδηση του κοινού θα μείνει με το συγκεκριμένο ρόλο. Τα παραδείγματα πολλά σε ελληνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Στον ελληνικό κινηματογράφο, από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα, είναι χωρίς αμφιβολία εκείνο του Χρήστου Ευθυμίου. Πρόκειται για τον πιο διάσημο και συνάμα γλυκό «βλάκα», που πέρασε από την ιστορία του κινηματογράφου. Ένας ρόλος που εκτόξευσε την καριέρα του, αλλά και του έδωσε μία ξεχωριστή θέση στην καρδιά του κοινού. Ο κόσμος λάτρεψε τον κινηματογραφικό χαρακτήρα του αφελή, που με τόσο πειστικότητα υποδύθηκε στο πανί ο Χρήστος Ευθυμίου. Και ήταν τόσο μέσα στο πετσί του ρόλου, που θαρρείς ότι και στην πραγματική του ζωή ο ηθοποιός ήταν τόσο γλυκά… αφελής. Αλλά αυτή είναι και η δύναμη της Υποκριτικής: να υποδύεσαι έναν χαρακτήρα διαφορετικό από αυτό που είσαι και να πείθεις τον κόσμο ότι έτσι είσαι και στη ζωή σου. Και ο Χρήστος Ευθυμίου, μόνο σαν τον υπέροχο και καλοκάγαθο «βλάκα» του Γιάννη Δαλιανίδη, στην ταινία «Ένας βλάκας και μισός», δεν ήταν. Αντίθετα, ήταν ιδιαίτερα καλλιεργημένος και μάλιστα είχε τελειώσει τη Νομική Σχολή των Αθηνών! Η Νομική και η Μικρασιατική εκστρατεία Ήταν 3 Αυγούστου το 1900, όταν στο Κωσταλέξι της Φθιώτιδας είδε το πρώτο φως ο Χρήστος Ευθυμίου. Γεννημένος σε μία έντονα -για την εποχή- καλλιτεχνική οικογένεια, η Υποκριτική ήταν μάλλον προδιαγραμμένο να μπει στη ζωή του. Έστω και με καθυστέρηση, όπως αποδείχθηκε στα μετέπειτα χρόνια. Ο πατέρας του διατηρούσε στο χωριό ένα καφεζυθοπωλείο, όμως, ήταν κι ερασιτέχνης ηθοποιός. Εκείνο, λοιπόν, το μικρό καφενεδάκι, τα βράδια μετατρεπόταν σε θέατρο, φιλοξενώντας διάφορους αθηναϊκούς θιάσους αλλά και ερασιτεχνικές παραστάσεις με ντόπιους συντελεστές. Και κάπως έτσι και με αυτές τις εικόνες μεγάλωσε ο ηθοποιός. Αλλά η Υποκριτική θα αργούσε να μπει στη ζωή του. Όταν τελείωσε το Γυμνάσιο στη Λαμία, πήρε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία κάνοντας τη στρατιωτική του θητεία. Ήταν σε μάχιμη μονάδα του Ελληνικού στρατού και αποβιβάστηκε από τους πρώτους στη Σμύρνη, τον Μάιο του 1919. Μάλιστα, αργότερα, τα ανδραγαθήματα τιμήθηκαν με το μετάλλιο ανδρείας. Ένας λεοντόκαρδος, λοιπόν, άνδρας με καρδιά μικρού παιδιού. Μετά τον στρατό, μπήκε στη Νομική Αθηνών, όμως, στα χρόνια της φοίτησης του, μπήκε στο μυαλό του και η Υποκριτική. Ήταν ένας ανομολόγητος έρωτας που πήρε σάρκα και οστά, όταν πέρασε θριαμβευτικά στη νεοϊδρυθείσα Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου, του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Το ανυπέρβλητο ταλέντο του Χρήστου Ευθυμίου έγινε αντιληπτό από τους καθηγητές της Σχολής, οι οποίοι εντυπωσιάστηκαν τόσο από το παρουσιαστικό του, όσο και από τις γκριμάτσες του. Όπλα που αργότερα αποδείχτηκαν… άσος στο μανίκι του. Όσο για τη δικηγορία; Τελείωσε τη Σχολή, ενώ προηγουμένως για να βγάζει τα προς τα ζην, δούλεψε στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Όμως, ήξερε ότι αυτή η σχέση είχε ημερομηνία λήξης. Τα μυαλά του 25χρονου, τότε Χρήστου τα είχε πάρει ήδη η Υποκριτική. «Πιστεύεις αλήθεια ότι κάνεις εσύ για Οιδίποδας ή για Σέξπιρ;» Η οικογένειά του ήταν πάντα στο πλευρό του. Οι εποχές, όμως, ήταν δύσκολες και τα χρόνια φτωχικά. Έτσι, για να μπορέσει να επιβιώσει, αναγκαζόταν να δουλεύει, όσο σπούδαζε. Εκτός από το υπουργείο Δικαιοσύνης, δούλεψε και ως υποβολέας σε θεατρικές σκηνές. Εκεί, λέγεται ότι συνέβη ένα περιστατικό, που τον πείσμωσε για την μετέπειτα καλλιτεχνική του πορεία. Ο ηθοποιός φέρεται να είχε δυσανασχετήσει που οι καθηγητές του τού έδιναν μόνο κωμικούς ρόλους. Και μία μέρα έπιασε τον διευθυντή της Σχολής και του εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του. Εκείνος, θυμωμένος με το νεαρό σπουδαστή, τον έπιασε από το γιακά, τον πήγε μπροστά από έναν καθρέφτη και φέρεται να του είπε: «Πιστεύεις στ’ αλήθεια ότι κάνεις εσύ για Οιδίποδας ή για Σέξπιρ; Κοίτα τη φάτσα σου και πες μου!». Η αντίδραση του καθηγητή δεν στάθηκε ικανή να τον πάρει από κάτω και να γκρεμίσει το όνειρό του να παίξει στο θέατρο. Ήταν ένα διακαής πόθος και το 1929 όταν πήρε το πτυχίο του, ήξερε πώς θα κυνηγήσει το όνειρό του. Όπως και να είχε. Άλλωστε, αποφοίτησε από τη Σχολή ως ένα εξαιρετικό ταλέντο και αυτό ήταν ένα δυνατό «όπλο», για τη συνέχεια. Με το πτυχίο στο χέρι και το ταλέντο στο «δισάκι» του, ο Χρήστος Ευθυμίου ξεκίνησε το μαγευτικό του ταξίδι στο θέατρο με τον θίασο της σπουδαίας Κυβέλης. Ποιος να φανταζόταν, ένα τέτοιο ονειρικό ξεκίνημα. Στη ζωή του, πολύ νωρίς μπήκε το τότε νεοσύστατο Βασιλικό Θέατρο (το σημερινό Εθνικό) και παρέμεινε στην κεντρική του σκηνή, ως ιδρυτικό μέλος μέχρι το 1955. Μέσα σε αυτά τα χρόνια, πρωταγωνίστησε σε πλείστες θεατρικές παραστάσεις, όπου το κωμικό του ταλέντο ξεχείλιζε στη σκηνή. Μάλιστα, το 1952 δίπλα στο παράσημο ανδρείας από τη Μικρασιατική εκστρατεία για τα ανδραγαθήματά του, ήρθε να προστεθεί ένα ακόμη παράσημο, αυτό από το Γαλλικό κράτος για την εξαιρετική ερμηνεία του στον Μολιέρο. Χαρακτηρίστηκε ως μία «κωμική διάνοια», την αξία της οποίας είχε την τύχη να γνωρίσει το ευρύ κοινό και μέσα από τον κινηματογράφο. Και ας μην πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες. «Ένας βλάκας και μισός» Η αλήθεια είναι ότι πολλοί ηθοποιοί έχουν χαρακτηριστεί από έναν ρόλο που έχουν υποδυθεί και με αυτόν έχουν περάσει στη συνείδηση του κοινού. Και σίγουρα αυτό ισχύει και με την περίπτωση του Χρήστου Ευθυμίου. Το 1959, ο Γιάννης Δαλιανίδης μετέφερε στη μεγάλη οθόνη το θεατρικό έργο του Δημήτρη Ψαθά, «Ένας βλάκας και μισός». Στο ρόλο του καλοκάγαθου, μα αφελή Θωμά Κατσαρού επιλέχθηκε ο Χρήστος Ευθυμίου, ο οποίος είχε ήδη δώσει το στίγμα του στο ρόλο του ανόητου φουκαρά. Η ταινία γνώρισε τεράστια επιτυχία και το κοινό λάτρεψε τον αφελή αυτό χαρακτήρα, με τη χαρακτηριστική φωνή. Ο Χρήστος Ευθυμίου καθιερώθηκε στη συνείδηση όλων ως ο πιο «γλυκός βλάκας», που πέρασε ποτέ από το πανί. Και δεν έχουν άδικο. Ένα χρόνο αργότερα, συμμετείχε σε ακόμη μία μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία, του Ιάκωβου Καμπανέλλη στην ταινία «Η Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλίκαρα». Μία ταινία που ο κόσμος έκανε ουρές έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες και είχε ακόμη και εφτά προβολές μέσα στην ημέρα. Ο λόγος; Συμμετείχαν σε αυτήν, τα μεγαλύτερα αστέρια της εποχής. Από την Τζένη Καρέζη και τον Ανδρέα Μπάρκουλη, μέχρι τον Ορέστη Μακρή, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, τον Μίμη φωτόπουλο, τον Βασίλη Αυλωνίτη, το Νίκο Σταυρίδη, τη Δέσπω Διαμαντίδου, τον Αλέκο Λειβαδίτη και τον Χρήστο Ευθυμίου, στο ρόλο του γλυκού κι ευγενικού γιατρού. Μάλιστα, λέγεται ότι την ταινία την είχε απορρίψει ο Φίνος, επειδή φοβήθηκε πώς με τόσα αστέρια μαζεμένα, δεν θα έλειπαν οι γκρίνιες και τα προβλήματα. Κάτι βέβαια, που δεν ίσχυσε ποτέ. Αυτή ήταν και η τελευταία του ταινία, αφού ο ηθοποιός αποφάσισε να κλείσει το σύντομο, αλλά «χρυσό» κύκλο στον κινηματογράφο. Αφοσιώθηκε στο θέατρο, όπου πήρε ακόμη ένα παράσημο για το τεράστιο ταλέντο του και την προσφορά του στο θέατρο, από τον Βασιλιά Παύλο. Ένας γλυκός άνθρωπος Η αλήθεια είναι πως για την προσωπική του ζωή δεν γνωρίζουμε πολλά. Και όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, είναι κυρίως μέσα από διηγήσεις φίλων και συναδέλφων του. Και όλοι συμφωνούσαν ότι ο Χρήστος Ευθυμίου ήταν και στην κανονική του ζωή ένας γλυκύτατος άνθρωπος, ευγενικός και χαμηλών τόνων. Κανείς δεν είχε να πει κάτι αρνητικό για εκείνον. Αντίθετα, ένιωθαν μόνο γλυκά συναισθήματα, που τα ενέπνεε η τόσο ευγενική φυσιογνωμία του. Με όλους τους συναδέλφους του είχε καλή σχέση, ενώ δεν έλεγε όχι σε βραδινές εξόδους για ένα κρασάκι, με παρέα που απαρτιζόταν κυρίως, από ηθοποιούς, όπως ο Μίμης Φωτόπουλος (είχαν παίξει μαζί στην ταινία Η Άγνωστος), ο Νίκος Σταυρίδης, ο Γιάννης Γκιωνάκης κ.α. Μάλιστα, στον Τύπο της εποχής δημοσιεύονταν κατά καιρούς φωτογραφίες από εκείνες τις εξόδους. Ήταν, όμως και μοναχικός τύπος και του άρεσε να πηγαίνει στο μαγαζάκι κοντά στο σπίτι του και να πίνει καθισμένος μόνος σε ένα τραπεζάκι το κρασί του. Ο γλυκός ηθοποιός, ο πιο διάσημος και αγαπημένος «βλάκας» του κινηματογράφου έφυγε από τη ζωή, στις 4 Μαΐου το 1971. Let's block ads! (Why?)

Καλλιτεχνική αύρα στο Salon de Bricolage για τον Φάρο του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη

Στην ιδιωτική λέσχη Salon de Bricolage βρέθηκαν, ως μέλη της λέσχης, οι συντελεστές της παράστασης «Ο Φάρος» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, για την πρεμιέρα της επιτυχημένης παράστασης που συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Αθηνών την Τετάρτη 10 Οκτωβρίου. Μίνως Μάτσας, Χάρις Αλεξίου Στο χώρο ξεχωρίζει το μοναδικής αισθητικής winter garden της ιδιωτικής λέσχης με διακόσμηση από εξωτικά φυτά και μπαμπού πολυθρόνες από την προσωπική συλλογή της οικογένειας Πανά, ενώ σύντομα στον εξωτερικό χώρο δίπλα από το winter garden θα λειτουργεί και food trolley με street food. Θέμις Μπαζάκα, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Έλενα Σκουλά Οι πρωταγωνιστές της παράστασης Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Αιμίλιος Χειλάκης, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Νίκος Ψαρράς και Προμηθέας Αλειφειρόπουλος απόλαυσαν τα cocktails τους στο Salon de Bricolage, ενώ ανάμεσα στους καλεσμένους βρέθηκαν η Χαρούλα Αλεξίου, ο Μίνως Μάτσας, ο Χρήστος Χωμενίδης, η Γωγώ Μπρέμπου, η Θέμις Μπαζάκα, η Νίκη Σερέτη και η Φωτεινή Μπαξεβάνη. Άρης Κατωπόδης, Γεωργία Τριποδη, Μαρία Πετεβη Μάγδα Λαδά, Κάτια Δημοπούλου Νίκη Σερέτη, Φωτεινή Μπαξεβάνη Προμηθέας Αλειφερόπουλος Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Αιμίλιος Χειλάκης ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR Let's block ads! (Why?)

Ο Μαρξ στο Σόχο, ένας μονόλογος του Χάουαρντ Ζιν

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος σκηνοθετεί και ερμηνεύει τον μονόλογο του Χάουαρντ Ζιν «Ο Μαρξ στο Σόχο» στην κεντρική σκηνή του θεάτρου Άλμα, με αφορμή τα 200 χρόνια από την γέννηση του Καρλ Μαρξ. Η αυλαία ανοίγει την Παρασκευή 12 Οκτωβρίου. Ο Χάουαρντ Ζιν, ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας παρουσιάζει μια φανταστική επάνοδο του Μαρξ στη σημερινή εποχή. Δυστυχώς όμως οι αρχές του άλλου κόσμου, όποιες κι αν είναι, τον έστειλαν από γραφειοκρατικό λάθος, όχι στο Σόχο του Λονδίνου όπου είχε ζήσει, αλλά… στο Σόχο της Νέας Υόρκης. Ο Μαρξ «επανεμφανίζεται» λοιπόν σήμερα στη Νέα Υόρκη, το κέντρο του καπιταλισμού, για «να αποκαταστήσει το όνομά του». Με χιούμορ αλλά και με παράπονο ο Γερμανός διανοούμενος που σημάδεψε την παγκόσμια Ιστορία, θυμάται με συγκίνηση και αγάπη την οικογένεια του, «ξεκαθαρίζει» τις περίφημες ρήσεις του, νοσταλγεί και συνδιαλέγεται με τους άλλους μεγάλους της εποχής του – τον Ένγκελς, τον Μπακούνιν… – και τελικά διαπιστώνει ότι τίποτα δεν άλλαξε στον κόσμο τα τελευταία εκατό χρόνια. Ερμηνεύει ο Άγγελος Αντωνόπουλος Μετάφραση: Άρης Λασκαράτος Σκηνοθεσία: Άγγελος Αντωνόπουλος Δραματουργική επεξεργασία: Άγγελος Αντωνόπουλος Σκηνικά- Κοστούμια: Γιώργος Ασημακόπουλος Επιμέλεια σκηνικού: Γιώργος Λυντζέρης Φωτισμοί-video:  Βασίλης Κλωτσοτήρας Eπεξεργασία video Νίκος Γιαβρόπουλος Μουσική επιμέλεια-Οργάνωση παραγωγής: Βάνα Πεφάνη Φωτογραφίες: Παύλος Φυσάκης Δημιουργικό έντυπου υλικού: Γιάννης Καρδάσης Επικοινωνία και προβολή της παράστασης: Νταίζη Λεμπέση, [email protected], τηλ 6908502631 Ημέρες και ώρες Παραστάσεων: Παρασκευή και Σάββατο 21.00 Κυριακή 19.30 Τιμές εισιτηρίων Γενική είσοδος: 15 ευρώ Ανέργων, φοιτητικό και άνω των 65: 10 ευρώ Προπώληση εισιτηρίων στο ταμείο του θεάτρου Άλμα (Αγίου Κωνσταντίνου και Ακομινάτου 15- 17 Μεταξουργείο, τηλέφωνο ταμείου 210 5220100) και στο viva.gr. Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά χωρίς διάλειμμα Προπώληση  viva.gr Let's block ads! (Why?)

Δείτε πώς είναι σήμερα οι πρωταγωνιστές της «Γαλάζιας λίμνης»

Ήταν αρχές της δεκαετίας του ‘80, όταν στις κινηματογραφικές αίθουσες έκανε πρεμιέρα η ταινία «Γαλάζια λίμνη». Πρωταγωνιστές δύο νεαρά παιδιά. Η έφηβη και πανέμορφη Μπρουκ Σιλντς και το κατάξανθο αγόρι, Κρίστοφερ Άτκινς. Η ταινία από την πρώτη κιόλας ημέρα προβολής της προκάλεσε αίσθηση για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Το μοναδικής ομορφιάς φυσικό τοπίο, όπου πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα, ήταν ένας καλός λόγος για να μείνει ο θεατής εντυπωσιασμένος με την ταινία. Τα γυρίσματα έγιναν στην Τζαμάικα, σε ένα ιδιωτικό νησί που ανήκει στα Φίτζι και κάποιες λίγες σκηνές στη Μάλτα. Ωστόσο, το πρωταγωνιστικό δίδυμο ήταν εκείνο που δημιούργησε το μεγάλο ντόρο κι έφτασε το θέμα της ταινίας, μέχρι και στην Γερουσία των ΗΠΑ. Ο λόγος; Η πρωταγωνίστρια, Μπρουκ Σιλντς ήταν μόλις 14 ετών! Και η «Γαλάζια λίμνη» λόγω της πλοκής, όπου δύο νεαρά παιδιά – ναυαγοί, προσπαθούσαν να επιβιώσουν σε ένα μαγευτικό μεν, αλλά στη μέση του πουθενά μέρος, περιείχε αρκετό γυμνό. Άλλωστε ως ναυαγοί οι δύο νεαροί πρωταγωνιστές ήταν ενδεδυμένοι με τα απολύτως απαραίτητα. Και η ιδέα της γυμνόστηθης 14χρονης Σιλντς (είχε βέβαια πάντα τα μακριά μαλλιά της κολλημένα στο στήθος με ένα τρικ της παραγωγής ) ήταν αρκετή για να προκαλέσει μαζικές αντιδράσεις. Όπως και οι ερωτικές σκηνές ανάμεσα στο πρωταγωνιστικό δίδυμο. Αν και οι παραγωγοί είχαν ξεκαθαρίσει ότι στις σκηνές αυτές, μία ενήλικη ηθοποιός ντούμπλαρε τη νεαρή Μπρουκ. Παρόλες τις αντιδράσεις, η επιτυχία της ταινίας ήταν τεράστια. Σχεδόν σημάδεψε μία εποχή. Και θα περίμενε κανείς πως οι δύο πρωταγωνιστές θα εξαργύρωναν την επιτυχία στη συνέχεια. Η Μπρουκ Σιλντς τα κατάφερε κι έγινε μία σταρ της εποχής, ενώ η δήλωση της ότι θα παρέμενε παρθένα μέχρι το γάμο της, ενίσχυαν τη δημοφιλία της. Χρόνια αργότερα, έγινε μητέρα, αλλά πέρασε επιλόχεια κατάθλιψη και για μεγάλο διάστημα είχε απομακρυνθεί από τη δημοσιότητα. Στη συνέχεια, ανέκαμψε συμμετέχοντας, κυρίως σε τηλεοπτικές σειρές. Σήμερα είναι 53 χρόνων και παραμένει μία γοητευτική γυναίκα. Όσο για το κατάξανθο αγόρι, που έκανε πολλές καρδιές να σκιρτήσουν, δεν εισέπραξε την επιτυχία, όσο θα περίμενε κανείς. Η δεκαετία του ’80 ήταν ιδιαίτερα παραγωγική για εκείνον. Όμως, τα επόμενα χρόνια η καριέρα του άρχισε σταδιακά να μπαίνει σε τέλμα. Στο βιογραφικό του δεν προστέθηκαν πολλές δουλειές και σίγουρα δεν ήταν πετυχημένες. Το 2009 συμμετείχε σε ένα ριάλιτι, ενώ την ίδια χρονιά αποκάλυψε ότι τη δεκαετία του ’80, τότε που επαγγελματικά μεσουρανούσε, έδινε τη δική του μάχη με τον αλκοολισμό. Ωστόσο, στη συνέντευξη εκείνη είχε ξεκαθαρίσει πώς ήταν καθαρός από το 1987. Σήμερα, ο Κρίστοφερ Άτκινς είναι 57 χρόνων και παραμένει ένας γοητευτικός άνδρας. Let's block ads! (Why?)

Η Ηρώ live στο Arch – café eaterie

Οι επιτυχημένες μουσικές βραδιές του Arch café eaterie συνεχίζονται με δυο ατμοσφαιρικά live την Πέμπτη 18 Οκτωβρίου και 1η Νοεμβρίου. Στο stage του αγαπημένου σας all day meeting point στην καρδιά της Κηφισιάς, ανεβαίνει η Ηρώ η ταλαντούχα ερμηνεύτρια και τραγουδοποιός που με την εκφραστική φωνή της και τα μαγικά της δάχτυλα στο πιάνο μας τραγουδά «Έτσι είμαι εγώ». Νοσταλγικές μελωδίες, ελληνικά αλλά και ξένα τραγούδια που έχουν αγαπηθεί και έχουν παραμείνει κλασικά και αναλλοίωτα στον χρόνο, όπως το «Θα κλείσω τα μάτια», το «Θέλω να με κρατάς» ή το «I ll always love you»,  θα μας παρασύρουν σε μουσικές διαδρομές γεμάτες συναίσθημα, αναμνήσεις αλλά και κέφι! Σας περιμένουμε να απολαύσουμε μαζί δυο όμορφες φθινοπωρινές βραδιές παρέα με ένα πιάνο, μια φωνή, αγαπημένες μουσικές, τα φημισμένα μας cocktails αλλά και τις γευστικές αλμυρές και γλυκές προτάσεις του μενού μας που θα σας ανεβάσουν τη διάθεση. Arch café eaterie, εκεί που πάντα κάτι γίνεται! #keeparching Arch – café eaterie Αργυροπούλου 1-3, Κηφισιά Τηλέφωνο κρατήσεων 210 8080801 Let's block ads! (Why?)

Φαραντούρη: Ο Μίκης μου είχε πει ότι το «Μαουτχάουζεν» θα με σημάδευε για πάντα

Ένα αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό σύμβολο για όλους τους λαούς αποτελεί το «Μαουτχάουζεν» -το μνημειώδες έργο του Μίκη Θεοδωράκη σε ποίηση του Ιάκωβου Καμπανέλλη- που έχει σημαδέψει την ίδια για πάντα, τονίζει σε αποκλειστική συνέντευξή της στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων στη Βιέννη, η διεθνούς φήμης Ελληνίδα κορυφαία τραγουδίστρια Μαρία Φαραντούρη. Η Μαρία Φαραντούρη έτυχε θριαμβευτικής υποδοχής από το κοινό, που η ίδια «μάγεψε» κατά τη συναυλία της το βράδυ της Κυριακής στην πλατεία του Αγίου Στεφάνου στο κέντρο της Βιέννης, στο πλαίσιο ενός ολοήμερου αφιερώματος στον αξέχαστο μεγάλο συγγραφέα, ποιητή και ακαδημαϊκό Ιάκωβο Καμπανέλλη (1921-2011). Όπου και να βρεθεί στο εξωτερικό και ό,τι συναυλία και να έχει, όλοι της ζητούν να τραγουδήσει αυτό το έργο, το «Μαουτχάουζεν», που είναι «αρεστό στους πάντες και όχι μόνον στους άμεσα ενδιαφερόμενους- είτε είναι κόσμος του Ισραήλ ή γενικότερα οι Εβραίοι» σημειώνει η Μαρία Φαραντούρη. «Όλος ο κόσμος αναφέρεται σε αυτή την ποιότητα, τη λυρική αυτής της μουσικής και σε αυτό το εξαίσιο ποίημα, που είναι συμβολικό και μπορείς να το δεις και σε άλλους λαούς, και στη βαρβαρότητα των πολέμων, των σημερινών πολέμων» παρατηρεί χαρακτηριστικά η διάσημη Ελληνίδα. «Και αυτό το "Μαουτχάουζεν" το αφιερώνουμε σε αυτά τα θύματα, στα θύματα όπου γης, που αυτή τη στιγμή σκοτώνονται, εξορίζονται και χάνεται η ανθρώπινη αξία. Αυτόν τον γενικότερο συμβολισμό έχει το έργο, γι' αυτό και έχει μεγάλη αξία, πέρα από τη μουσική του, που είναι καταπληκτική, πραγματικά καταπληκτική» συμπληρώνει η ίδια. Στη συνέντευξη της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η Μαρία Φαραντούρη υπενθυμίζει πως όταν τραγούδησε το μελοποιημένο από τον Μίκη Θεοδωράκη «Μαουτχάουζεν» ήταν «νέο παιδί» και ξεκίνησε την πολύχρονη πορεία της στο τραγούδι, ε αυτό το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη που ήταν κρατούμενος στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Μαουτχάουζεν, και αυτό το έργο την έχει σημαδέψει «για πάντα». «Ο αγαπημένος μας μεγάλος συγγραφέας, ακαδημαϊκός και ποιητής Ιάκωβος Καμπανέλλης, έδωσε αυτά τα ποιήματα στον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος πολύ σωστά εμπνεύστηκε αμέσως. Και βρέθηκα εγώ σε αυτή την καταπληκτική συγκυρία -όπου θα μπορούσε να ήταν κάποιος άλλος, μία άλλη κοπέλα- ήμουν εγώ η τυχερή να βρεθώ σε αυτή τη χρονική στιγμή, να αρέσει πολύ η φωνή μου στον Μίκη και να τραγουδήσω το "Μαουτχάουζεν", το οποίο, όταν το πρωτοτραγούδησα, ο Μίκης μου είπε, "να θυμάσαι ότι αυτό το έργο θα σε ακολουθεί για πάντα"». Αναφερόμενη στη συναυλία της την περασμένη Κυριακή στη Βιέννη, στο πλαίσιο του αφιερώματος στον Ιάκωβο Καμπανέλλη -το οποίο τελούσε υπό την αιγίδα, μεταξύ άλλων, του πρώην ομοσπονδιακού Προέδρου της Αυστρίας Χάιντς Φίσερ, ο οποίος και διάβασε αποσπάσματα από το βιβλίο, και του τέως Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια- η Μαρία Φαραντούρη επισημαίνει πως ήταν κάτι το διαφορετικό σε σχέση με τις συνηθισμένες μεγάλες συναυλίες της. «Ζήσαμε αυτή τη μοναδική εμπειρία με πολύ κόσμο, με νέους και με μεγάλους και όλοι μαζί μέσα σε αυτήν τη σκηνή-τέντα στην πλατεία του Αγίου Στεφάνου, δώσαμε τον χαιρετισμό μας, την Ελλάδα μας, την πνευματική μας Ελλάδα, που εκείνα τα χρόνια του 1960, του 1970, διέπρεψε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και κάναμε τότε τόσο ωραία, σπουδαία, πράγματα, που μέσα από τα θεατρικά έργα του ξεκίνησαν ωραία τραγούδια» αναφέρει. «Από αυτά τα θεατρικά έργα εμπνεύστηκαν ο Μίκης Θεοδωράκης, όπως επίσης ο Μάνος Χατζηδάκης και ο Σταύρος Ξαρχάκος των οποίων κάποια τραγούδια είχα τη χαρά να τραγουδήσω και εδώ στην Βιέννη» προσθέτει. «Αισθάνομαι υπερήφανη, και ελπίζω και ο κόσμος που ήλθε στο αφιέρωμα για τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, να το αγκάλιασε, να άκουσε τις προσωπικότητες που απήγγειλαν και διάβασαν κείμενα από το βιβλίο "Μαουτχάουζεν", και αυτό είναι πολύ σημαντικό και μακάρι να το επαναλάβουν και σε άλλες χώρες της Ευρώπης» καταλήγει στην αποκλειστική συνέντευξή της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ στη Βιέννη, η κορυφαία Ελληνίδα τραγουδίστρια. Ο Μίκης Θεοδωράκης είχε γράψει το «Μαουτχάουζεν» το 1965, αλλά στον ίδιο τον τόπο του μαρτυρίου, στις εγκαταστάσεις του ομώνυμου πρώην γερμανοναζιστικού στρατόπεδου συγκέντρωσης στην Αυστρία, το παρουσίασε για πρώτη φορά, σε ένα είδος παγκόσμιας πρεμιέρας, τον Μάιο του 1988, έχοντας δίπλα του τον Ιάκωβο Καμπανέλλη. Σε εκείνη την ιστορική συναυλία, παρουσία του τότε ομοσπονδιακού καγκελάριου της Αυστρίας Φραντς Βρανίτσκι, το μνημειώδες έργο είχαν ερμηνεύσει στα ελληνικά η Μαρία Φαραντούρη, στα εβραϊκά η Ελινόαρ Μοάβ-Βιντιάδη και στα γερμανικά η Ανατολικογερμανίδα Γκίζελα Μάι. Τη συναυλία είχαν παρακολουθήσει δεκάδες χιλιάδες προσκυνητές από όλη την Ευρώπη, τιμώντας τη μνήμη των 122.797 θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας -ανάμεσά τους και 3.700 Έλληνες- που είχαν αφήσει την τελευταία τους πνοή στα κρεματόρια του Μαουτχάουζεν, στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Νοερά ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ήταν παρών, ως τιμώμενο πρόσωπο, στην επίσης ιστορικής σημασίας δεύτερη παρουσίαση του έργου από τον ίδιο τον Μίκη Θεοδωράκη -επίσης με τη Μαρία Φαραντούρη και παρουσία πάλι του καγκελάριου Φραντς Βρανίτσκι- τον Μάιο του 1995, στην 50η επέτειο από την απελευθέρωση του Μαουτχάουζεν. Let's block ads! (Why?)