Author Archives: ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ – Newsbeast

Eurovision 2019: Τι δήλωσαν Κατερίνα Ντούσκα και Τάμτα αμέσως μετά τ’ αποτελέσματα

Μπορεί τ’ αποτελέσματα και για τις δυο να μην ήταν και τα καλύτερα δυνατά αλλά στις πρώτες τους δηλώσεις λίγο μετά το φινάλε του τελικού της Eurovision 2019 η Κατερίνα Ντούσκα και η Τάμτα, έδειξαν πως δεν έχασαν το κέφι τους. Έξω από το EXPO Tel Aviv μίλησαν στην κάμερα του ΑΝΤ1. «Νιώθω υπερήφανη. Το έλεγα εξαρχής ότι αν νιώσω ότι πραγματικά τα έχουμε δώσει όλα και είμαστε εμείς περήφανοι με το αποτέλεσμα, θα είμαι εντάξει με το οποιοδήποτε αποτέλεσμα», είπε η Κατερίνα Ντούσκα. «Μου αρκεί που το χάρηκα, γιατί το χάρηκα μέσα από την καρδιά μου», τόνισε η Τάμτα, ενώ ο Γιώργος Καπουτζίδης είπε: «Ελπίζαμε κάτι παραπάνω. Χαρούμενοι ήμασταν που περάσαμε στον τελικό, αλλά θέλαμε και κάποιες θέσεις παραπάνω». ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR Let's block ads! (Why?)

Ιρανικές ταινίες που είναι κινηματογραφικά αριστουργήματα

Δεν είναι μυστικό πως το Ιράν είναι εδώ και δεκαετίες ένας ολάνθιστος κινηματογραφικός κήπος, γνωστός για την ωμότητα, την απλότητα και τη συναισθηματική αμεσότητα των λουλουδιών του. Ιρανικές παραγωγές περιλαμβάνονται εξάλλου εδώ και χρόνια στις λίστες των σημαντικότερων κινηματογραφικών ενώσεων και φορέων με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, την ίδια ώρα που μια μακρά σειρά από ιρανούς σκηνοθέτες δρέπουν δάφνες στα κορυφαία φεστιβάλ του πλανήτη. Και δεν ήταν μόνο ο Κιαροστάμι! Το ευρύτατο τοπίο του ιρανικού σινεμά απλώνεται σε έναν και πλέον αιώνα ζωής, απαρτίζοντας ένα πολύχρωμο μωσαϊκό μεγάλων κινηματογραφικών στιγμών. Αλλά και ένα ιδιοσυγκρασιακό μονοπάτι ταυτοχρόνως, καθώς το εθνικό σινεμά της χώρας στήνεται σε εξόχως τοπικά υλικά, μια από τις πολλές και μεγάλες δυνάμεις του. Και, την ίδια ώρα, δεν έχει υπάρξει ούτε μία στιγμή στη μακρά και πλούσια ιστορία της ιρανικής κινηματογραφίας που να κλείστηκε στα όρια της χώρας της. Κάθε άλλο. Ένα κατάφωρα ντόπιο σινεμά είχε πάντα διεθνή απήχηση, καθώς μιλά προφανώς για θέματα παγκόσμια και διαχρονικά. Ήταν ωστόσο μετά την Ιρανική Επανάσταση του 1977-1979 που το παγκόσμιο κοινό άρχισε να προσέχει περισσότερο τα ιρανικά φιλμ. Ο Αμίρ Ναντέρι με το αριστουργηματικό «The Runner» (1984) έριξε τους παγκόσμιους προβολείς στο Ιράν, έθεσε το ορόσημο για τους ντόπιους κινηματογραφιστές και έδωσε τη σκυτάλη στο φαινόμενο του ιρανικού σινεμά, τον Αμπάς Κιαροστάμι. Ονόματα-σταθμοί όπως ο κατατρεγμένος από το καθεστώς Τζαφάρ Παναχί πήραν κατόπιν το ιρανικό σινεμά από το χέρι και το οδήγησαν στην ενηλικίωσή του. Προοιωνίζοντας τα σύγχρονα αριστουργήματα που χαρίζουν πια απλόχερα δημιουργοί όπως ο Ασγκάρ Φαραντί, που έχουν αλλάξει εντελώς τον τρόπο που βλέπουμε την ιρανική κινηματογραφία. Άρτιο αισθητικά και πολυεπίπεδο θεματικά, κάθε σινεφίλ που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να τριφτεί με τα μικρότερα και μεγαλύτερα διαμαντάκια του ιρανικού σινεμά. Να και μερικές ιδανικές εισαγωγές στον μυσταγωγικό κήπο της ιρανικής φιλμογραφίας… «Η αγελάδα» (1969) Το μεγάλο ορόσημο του ιρανικού σινεμά, η ταινία που διαφήμισε τον εθνικό του κινηματογράφο στα πέρατα του κόσμου, παραμένει μια από τις πιο ξεχωριστές και εμβληματικές στιγμές του. Το έπος του Νταριούς Μεχρζουί αποτέλεσε την απαρχή του νέου ιρανικού κύματος, την ταινία που έβαλε δαιμόνια ο Φαραντί να τη συζητά ο πρωταγωνιστής του δικού του «Εμποράκου» (2016) ως το αρχιμήδειο σημείο του ιρανικού σινεμά. Ο Μεχρζουί φυγάδευσε την ταινία του εκτός Ιράν, ώστε να παιχτεί στη Βενετία το 1971 και να αποσπάσει το βραβείο της ένωσης κριτικών (Fipresci), πριν την επόμενη προβολή της στο Βερολίνο που θα έστρεφε τα παγκόσμια βλέμματα στο Ιράν. Η ταινία διηγείται φαινομενικά την ιστορία ενός χωριανού και την ιδιαίτερη σχέση που έχει αναπτύξει με το ζώο του. Κάποια στιγμή που λείπει σε ταξίδι, η αγελάδα πεθαίνει και οι συγχωριανοί του αποφασίζουν να του το κρύψουν, θέλοντας να τον σώσουν από τον πόνο της απώλειας. Ό,τι ακολουθεί, είναι ένα οδοιπορικό στα στροβιλίζοντα μονοπάτια του ψυχισμού ως την παράνοια. Η ταινία δεν αφορά φυσικά στην αγελάδα, αλλά στον φουκαρά Χασάν και τις σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω του, τους συλλογικούς φόβους και την ξενοφοβία. Ένας άντρας απέναντι στην κοινωνία, το παλιό Ιράν κόντρα στο καινούριο του Χομεϊνί που ανατέλλει σιγά-σιγά, μια εξαίσια αληγορία μιας ταραγμένης εποχής που θέλει να προχωρήσει μπροστά αλλά φοβάται μη χάσει τις παραδόσεις της. Ποιος είναι τελικά η αγελάδα, ο τρελός Χασάν ή όλοι οι άλλοι; [embedded content] «Μια στιγμή αθωότητας» (1996) Σε μια βίαιη σπουδαστική διαδήλωση της δεκαετίας του 1970, ο Μοχσέν Μαχμαλμπάφ μαχαίρωσε έναν αστυνομικό. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο σκηνοθέτης έψαξε και βρήκε τον χωροφύλακα για να κάνει μια ταινία για το τι συνέβη εκείνη τη μοιραία μέρα. Σε ένα εξαιρετικό μείγμα ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, ο μεγάλος Ιρανός αναπαριστά τα γεγονότα θέλοντας να μιλήσει για το ίδιο το σινεμά τελικά. Πώς επηρεάζεται η μνήμη από αυτό που είσαι και έγινες σε δυο δεκαετίες; Πώς εμπλέκεται το κινηματογραφικό ιδιάζον στην αναπαράσταση των γεγονότων; Το πολυεπίπεδο και ευρηματικό φιλμ, μια εξόχως προσωπική δουλειά του Μαχμαλμπάφ, συζητά για τη μνήμη, τον χρόνο και την ενοχή, αλλά και τα όρια γεγονότος και φαντασίας. Μπορεί άραγε ένα φιλμ που βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα να ανασυγκροτήσει πιστά την πραγματικότητα; Αριστουργηματικό σε κάθε του σεκάνς, ο Μαχμαλμπάφ τόλμησε να αφήσει τον πραγματικό αστυνομικό να κατευθύνει τον ηθοποιό που ενσαρκώνει τον νεότερο εαυτό του στο ψευδοντοκιμαντέρ, όπως κάνει κι αυτός εξάλλου στον δικό του ηθοποιό, αλλάζοντας ο καθένας κατά το δοκούν τις διηγήσεις τους για εκείνη τη μέρα. Όσο η ταινία προχωρά, περιλαμβάνοντας και σκηνές από την καθοδήγηση των ηθοποιών από τους πραγματικούς πρωταγωνιστές, βγαίνουν στην επιφάνεια η ένταση και ο θυμός του τότε, αλλά και η λύπη και η μεταμέλεια του τώρα. Ένας γνήσιος αναστοχασμός πάνω στο παρελθόν και το παρόν, μια στιγμή μεγάλου κινηματογράφου… [embedded content] «Κοντινό πλάνο» (1990) Την ώρα που η λίστα μας θα μπορούσε κάλλιστα να έχει πολύ Κιαροστάμι ή διαφορετικό Κιαροστάμι εντός της, όπως την εκπληκτική «Γεύση του κερασιού» (1997) που έφυγε από τις Κάννες με τον Χρυσό Φοίνικα στέλνοντάς τον μεμιάς στον πάνθεο των κορυφαίων δημιουργών του καιρού του, εμείς επιλέγουμε το πολύ πιο προσωπικό «Close Up». Σαν τη «Στιγμή αθωότητας», είναι επίσης ένα ευρηματικό υβρίδιο τεκμηρίωσης και μυθοπλασίας, ένα εκρηκτικό μείγμα συναρπαστικού σινεμά. Ή ένα φιλοσοφικό δοκίμιο γύρω από τις έννοιες της ταυτότητας, της δικαιοσύνης και της ίδιας της πραγματικότητας. Εδώ έχουμε τον βασικό χαρακτήρα που συλλαμβάνεται για απάτη, καθώς υποδύεται στην πραγματικότητα τον μεγάλο Μοχσέν Μαχμαλμπάφ! Σε συνάντησή του με τον Κιαροστάμι, καθώς το φιλμ βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, ο παραχαράκτης αποδεικνύεται τόσο αθεράπευτα ερωτευμένος με το σινεμά που δανείζεται την ταυτότητα του σκηνοθέτη για να περάσει το μήνυμά του. Ο τύπος εξαπάτησε όμως και μια οικογένεια, αποσπώντας χρήματα για να παίξουν υποτίθεται τα παιδιά της στην ταινία του, τη νέα ταινία του Μαχμαλμπάφ, αφού είναι ο Μαχμαλμπάφ. Τον ξετρύπωσαν όμως και τον έστειλαν σε δίκη, απ’ όπου και θα ξεκινήσει το αριστουργηματικό οδοιπορικό του Κιαροστάμι και ο τρελός χορός της κάμεράς του. Ο Κιαροστάμι φέρνει κάποια στιγμή αντιμέτωπους τον Μαχμαλμπάφ και τον παραχαράκτη του σε μια ταινία που πρέπει να δεις για να εκτιμήσεις τη μεγαλοπρέπειά της, μιας και τα λόγια είναι φτωχά εδώ να μιλήσουν για την εικόνα. Ελεγεία πραγματική για την ταυτότητα, τον άνθρωπο αλλά και το ίδιο το σινεμά, μια κολοσσιαία στιγμή ενός συγκλονιστικού δημιουργού… [embedded content] «Και οι χελώνες μπορούν να πετάξουν» (2004) Ο Μαχμάν Γκομπαντί έμαθε σινεμά δίπλα στον Κιαροστάμι, δουλεύοντας ως βοηθός του στο νοσταλγικό «Ο άνεμος θα μας πάρει» του 1999 (Αργυρός Λέοντας στη Βενετία), και με την πρώτη του κιόλας ταινία, τα «Μεθυσμένα άλογα», απέσπασε τη Χρυσή Κάμερα στις Κάννες το 2000 ως πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης. Εμείς θα μιλήσουμε όμως για το τρίτο του φιλμ, στο οποίο επιστρέφει για άλλη μια φορά στο άβολο θέμα των παιδιών προσφύγων που μπλέκονται στα αδυσώπητα γρανάζια του πολέμου. Η ταινία εκτυλίσσεται σε έναν καταυλισμό κούρδων προσφύγων στα ιρακινο-τουρκικά σύνορα και παρακολουθεί τις σχέσεις μιας ομάδας παιδιών που δουλεύουν ως ναρκαλιευτές. Η χελώνα είναι μια μεταφορά εδώ για την κουρδική διασπορά, αυτούς τους ανεπιθύμητους που επιβίωσαν από γενοκτονίες και εκτοπίσεις και προσπαθούν να ζήσουν με μια κανονικότητα. Έστω κι αν κανονικότητα λογίζεται εδώ ο πόλεμος. Ή, σωστότερα, η απειλή του πολέμου. Κορυφαίο και εξόχως μοντέρνο αντιπολεμικό δράμα, μιλά για αυτό που όλοι περιμένουν αλλά ποτέ δεν έρχεται: τον πόλεμο. Κι όμως είναι πάντα εκεί, στα ακρωτηριασμένα μέλη των παιδιών, στους γονείς που λείπουν πάντα, στο πικρό χιούμορ, στον ωμό ρεαλισμό μιας ζωής που είναι αναγκασμένη να επιβιώσει. Είναι όμως ο πόλεμος παιχνίδι; [embedded content] «Ένας χωρισμός» (2011) Ιρανικό σινεμά χωρίς τον τωρινό ογκόλιθό του δεν νοείται. Το «Ένας χωρισμός» σάρωσε δικαίως τα βραβεία, μεταξύ αυτών τη Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο, το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας και τη Χρυσή Σφαίρα Ξενόγλωσσης, ως ένα κινηματογραφικό φαινόμενο των τελευταίων χρόνων. Κι αυτό γιατί είναι μια αριστουργηματική σπουδή πάνω στους πολύπλοκους επηρεασμούς των θεσμών στις ζωές μας, κυρίως του κράτους, της θρησκείας και της οικογένειας, και πώς όλα αυτά επιδρούν στο άτομο και την κοινωνία, διαβρώνοντας τη συλλογική συνείδηση και μαστίζοντας την προσωπική ηθική. Πανανθρώπινη και διαχρονική στα θέματα που πραγματεύεται, όλα αρχίζουν και τελειώνουν σε αυτό το ζευγάρι που έπειτα από 14 χρόνια γάμου θα βρεθεί μπροστά στον δικαστή για να πάρει διαζύγιο. Εκείνη θέλει να φύγουν από το Ιράν αναζητώντας αλλού την τύχη τους, εκείνος έχει να σκεφτεί τον ανήμπορο πατέρα του και επέρχεται η ρήξη. Μια σειρά παρεξηγήσεων, ψεμάτων και προσωπικών δραμάτων μετά, θα διαλυθούν όχι ένα, αλλά δύο σπιτικά. Οι ιστορίες όλων δεν είναι βλέπετε μόνο προσωπικές, αλλά συλλογικές και βαθύτατα πολιτικές. Ένα καθεστώς, όποιο καθεστώς, μια θρησκεία, όποια θρησκεία, και μια μικρομεσαία οικογένεια της Τεχεράνης, όποια μεσοαστική οικογένεια του κόσμου θέλετε, συγκροτούν ένα σπαρακτικό δράμα όχι μόνο για τη διάλυση ενός γάμου, αλλά για τη διάβρωση της ανθρωπότητας. Θύματα και θύτες δεν υπάρχουν εδώ, πλευρά δύσκολα μπορείς να διαλέξεις, όλοι παρασύρονται από τις εξελίξεις μοιάζοντας εξίσου αθώοι και ένοχοι. Συνυπεύθυνοι ανισοτήτων ταξικών, θρησκευτικών και οικονομικών, έρμαια ενός κράτους σε διάλυση και μιας κοινωνίας σε παραίτηση… [embedded content] «Ταξί στην Τεχεράνη» (2015) Σε κατ’ οίκον περιορισμό από το 2011 και 20χρονη απαγόρευση να κάνει ταινίες, ο Τζαφάρ Παναχί δεν αφήνει τέτοιες καθεστωτικές αναποδιές να τον αποτραβήξουν από το σινεμά. Κάθε άλλο, έχει κάνει ήδη τρεις ταινίες μετά τη σύλληψή του, όλες κομψοτεχνήματα φόρμας και περιεχομένου, καθώς η κατάστασή του καλεί σε ανατρεπτικές λύσεις. Εδώ μιλάμε για έναν δημιουργό που μόλις η πρώτη του ταινία, το «Λευκό μπαλόνι» (1995), έγινε με τη βούλα του Ιράν. Όλες οι επόμενες, εφτά στον αριθμό, φτιάχτηκαν μυστικά και παράνομα και φυγαδεύτηκαν εκτός χώρας, για να αποθεωθούν στα φεστιβάλ της Δύσης. Έτσι έγινε και το ιδιαίτερο «Ταξί στην Τεχεράνη», το οποίο έφτασε μάλιστα οδικώς ως το Βερολίνο για να αποσπάσει τη Χρυσή Άρκτο εκείνης της χρονιάς! Ο Παναχί, πέρα από ακτιβισμό και αντικυβερνητικό αγώνα, κάνει όμως και μεγάλες ταινίες. Στο «Ταξί» του λοιπόν κάθεται ο ίδιος στο βολάν ενός πραγματικού ταξί, οργώνοντας την ολοζώντανη Τεχεράνη και τραβώντας με μια κάμερα τους επιβάτες του πίσω καθίσματος. Μέσα στις διπλοκούρσες και τις τριπλοκούρσες και τα καυτά θέματα που τίθενται προς συζήτηση, παρελαύνουν από μπροστά μας τα σύγχρονα ήθη του Ιράν, αλλά και όσα κρύβονται από κάτω και απειλούν την καθημερινότητα. Μη γελιέστε όμως, το «Ταξί» δεν είναι ντοκιμαντέρ, είναι κανονική ταινία μυθοπλασίας με ερασιτέχνες ηθοποιούς και καλοδουλεμένο σενάριο. Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί; Κάποιο έγκλημα. Άλλοτε αληθινό, άλλοτε έγκλημα στα μάτια του καθεστώτος. Κι ο σκηνοθέτης εξάλλου εγκληματίας δεν είναι με κάθε πλάνο που γυρίζει, αψηφώντας τον αυστηρό περιορισμό του; Μια εξαίσια, απλή και ανθρώπινη τοπογραφία μιας κοινωνικής πραγματικότητας τελείως διαφορετικής από τη δική μας, κι όμως τόσο οικείας… [embedded content] Let's block ads! (Why?)

Eurovision 2019: Σάλος και απογοήτευση από τα φάλτσα της Μαντόνα

Σκληρή είναι η κριτική και όχι άδικη που ασκεί η γερμανική Welt στην χθεσινοβραδινή εμφάνιση της ποπ σταρ Μαντόνα στον τελικό της 64ης Eurovision, με ένα άρθρο της εφημερίδας που κλείνει με τη φράση: «Ήταν το βράδυ που η Γερμανία τραγούδησε καλύτερα από την Μαντόνα». Η εμφάνιση της σούπερ σταρ ήταν αδύναμη. Ξεκίνησε με την προσπάθειά της να τραγουδήσει μία διασκευή του «Like a Prayer», που έκλεισε φέτος 30 χρόνια από την κυκλοφορία του, αλλά η φωνή έβγαινε λάθος καθ' όλη τη διάρκεια του τραγουδιού με τη Μαντόνα να δείχνει ότι πασχίζει να τραγουδήσει και να κινείται με δυσκολία πάνω στη σκηνή. Στη συνέχεια τραγούδησε το νέο της single «Future», αυτή τη φορά προφανώς ηχογραφημένο, αλλά με την ίδια να κινείται με δυσκολία πάνω στη σκηνή, χωρίς ρυθμό και νεύρο. Έτσι ένα τόσο σημαντικό γεγονός για τη διοργάνωση, αυτό της εμφάνισης της «Βασίλισσας της Ποπ», που επισκίασε ακόμα και τον Ολλανδό νικητή Ντάνκαν Λόρενς, θα το θυμούνται όλοι για το πόσο κακή ήταν η εμφάνιση της Μαντόνα και η εφημερίδα αναρωτιέται εάν η Μαντόνα ξέχασε να τραγουδάει ή τραγουδούσε έτσι πάντα, όπως μεταδίδει το ΑΜΠΕ. [embedded content] Βέβαια το άρθρο της Welt κάνει αναφορά και στη γερμανική συμμετοχή που με τα βίας έφτασε στην 23η θέση, με 32 βαθμούς, κι αυτό χάρη στις επιτροπές. Από τις 41 χώρες μόνο έξι επιτροπές έδωσαν βαθμούς στη Γερμανία -η Αυστραλία, η Λιθουανία, η Ελβετία, η Δανία, η Ιρλανδία και η Λευκορωσία. Οι S!sters με το «Sisters» δεν κατάφερε να συγκινήσει το ευρωπαϊκό κοινό και δεν πήρε κανέναν βαθμό από το televoting, καθώς προφανώς τον διαγωνισμό δεν παρακολούθησαν ούτε η Γερμανοί που ζουν έξω από τη χώρα τους. Let's block ads! (Why?)

Eurovision 2019: Οι χώρες που ψήφισαν την Τάμτα

Στην 15η θέση της Eurovision 2019 τερμάτισε η Κύπρος. Η Τάμτα μπορεί να έδωσε τον καλύτερό της εαυτό πάνω στη σκηνή ωστόσο δεν άρεσε και τόσο σε επιτροπές αλλά και τηλεοπτικό κοινό. Οι ψήφοι των Επιτροπές για Κύπρο: 1: Βόρεια Μακεδονία, Ολλανδία, Νορβηγία, 2: Βέλγιο 3: Αζερμπαϊτζαν 5: Σαν Μαρίνο, Μαυροβούνιο, Ισπανία 6: Μάλτα, Γεωργία 7: Αλβανία, Σουηδία 8: Ρωσία 12: Ελλάδα Επιτροπές: 69 Κοινό: 32 Σύνολο: 101 βαθμοί Θέση: 15 Η εμφάνιση της Τάμτα στον τελικό της Eurovision 2019: [embedded content] ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR Let's block ads! (Why?)

Εννιά πράγματα που δεν γνωρίζατε για τον Εθνικό Κήπο

Λίγα μόλις βήματα από την πιο πολυσύχναστη πλατεία στο κέντρο της Αθήνας, το Σύνταγμα, μια πραγματική όαση πρασίνου αποκαλύπτεται στα μάτια του κάθε επισκέπτη. Ο Εθνικός Κήπος, λοιπόν, αποτελεί ιδανικό προορισμό για όσους θέλουν να απολαύσουν καταπράσινες εικόνες στην καρδιά της πόλης. Ειδικά τώρα που την Άνοιξη όλα μοιάζουν πιο όμορφα και πολύχρωμα από ποτέ. Πόσες πληροφορίες, ωστόσο, γνωρίζετε για την ιστορία του; Μάθετε παρακάτω όλα όσα θα θέλατε να ξέρετε για την επόμενη βόλτα σας σε αυτόν. Η πρόσβαση σε αυτόν γίνεται από επτά διαφορετικές εισόδους, ενώ απλώνεται σε μία έκταση 150 στρεμμάτων, μαζί με τον κήπο του Ζαππείου. Η αρχική ονομασία του Εθνικού Κήπου ήταν «Βασιλικός Κήπος» ή «Κήπος της Αμαλίας», στην οποία άλλωστε οφείλεται και η ύπαρξή του. Για την δημιουργία του μεταφέρθηκαν 15.000 καλλωπιστικά φυτά από τη Γένοβα και πολλά ακόμη αυτοφυή είδη από την Εύβοια και το Σούνιο. Οι εργασίες για την διαμόρφωσή του ξεκίνησαν το και ολοκληρώθηκαν το 1917. Τις πρώτες φυτευτικές εργασίες ανέλαβε ο βαυαρός γεωπόνος Σμάρατ, ενώ στη συνέχεια τα ηνία πέρασαν στον Γάλλο κηποτέχνη Φ. Μπαρό, ο οποίος ευθύνεται και για την διαμόρφωση των κήπων του Ντολμά Μπαξέ στην Κωνσταντινούπολη. Το κοινό απέκτησε ελεύθερη πρόσβαση σε αυτόν το 1923, ενώ η σημερινή ονομασία του καθιερώθηκε με υπουργικό διάταγμα το 1927. Οι χαρακτηριστικές Ουασινγκτόνιες που βρίσκονται στην είσοδο του κήπου από την πλευρά της Λεωφόρου Βασιλίσσης Αμαλίας φυτεύτηκαν από την ίδια την Αμαλία και έχουν ύψος περίπου 25 μέτρων. Συνολικά στον κήπο υπάρχουν περίπου 7.000 δέντρα, 40.000 θάμνοι και φυτά που ανήκουν σε 519 διαφορετικά είδη, από τα οποία τα 102 είναι ελληνικά. Η σκιά του δείκτη του ηλιακού ρολογιού στην κεντρική είσοδο ανάλογα με την θέση του ήλιου, δείχνει την πραγματική ώρα. ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR Let's block ads! (Why?)

Eurovision 2019: Απόψε ο φαντασμαγορικός τελικός, σε ποια θέση εμφανίζονται Ελλάδα και Κύπρος

Απόψε το βράδυ, θα διεξαχθεί ο τελικός της Eurovision 2019 με την Ελλάδα και την Κατερίνα Ντούσκα να εμφανίζεται στην 13η θέση, ενώ η Κύπρος και η Τάμτα θα εμφανιστεί στην 11η θέση. Στον τελικό παίρνουν μέρος 26 χώρες που προέκυψαν από τους δύο ημιτελικούς, τις χώρες των «Big Five» και την διοργανώτρια χώρα. Αναλυτικά η σειρά εμφάνισης έχει ως εξής: Μάλτα Αλβανία Τσεχία Γερμανία Ρωσία Δανία Άγιος Μαρίνος Βόρεια Μακεδονία Σουηδία Σλοβενία Κύπρος Ολλανδία Ελλάδα Ισραήλ Νορβηγία Ηνωμένο Βασίλειο Ισλανδία Εσθονία Λευκορωσία Αζερμπαϊτζάν Γαλλία Ιταλία Σερβία Ελβετία Αυστραλία Ισπανία Στη σκηνή του Εκθεσιακού Κέντρου που φιλοξενεί την 64η διοργάνωση θα εμφανιστεί η παγκόσμια σούπερ σταρ Μαντόνα, η οποία θα παρουσιάσει δύο τραγούδια. Το νέο της single «Future», που συμπεριλαμβάνεται στο νέο της άλμπουμ με τίτλο «MADAME X», και το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 14 Ιουνίου και τη διαχρονική της επιτυχία «Like a Prayer». Δεν θα είναι όμως μόνο η Μαντόνα που θα εμφανιστεί στον τελικό του διαγωνισμού. Στη σκηνή θα ανέβει και η Ελένη Φουρέιρα, -που πέρσι έφτασε στη δεύτερη θέση του διαγωνισμού, εκπροσωπώντας την Κύπρο-, σε μία ενότητα με τίτλο «Eurovision Legends», μαζί της θα είναι και οι: Conchita Wurst, Mans Zelmerlow και Verka Serduchka. Tamta of Cyprus performs the song "Replay" during the 2019 Eurovision Song Contest grand final rehearsal in Tel Aviv, Israel, Friday, May 17, 2019. (AP Photo/Sebastian Scheiner) Η Ελένη Φουρέιρα θα ερμηνεύσει το «Dancing Lasha Tumbai», με το οποίο η Verka Serduchka εκπροσώπησε την Ουκρανία το 2007, ενώ στη συνέχεια, όλοι οι καλλιτέχνες θα πουν το «Hallelujah» με το οποίο το Ισραήλ κέρδισε την Eurovision το 1979. Ο τελικός της 64ης διοργάνωσης θα μεταδοθεί από την ΕΡΤ2 στις 22:00 και από το κανάλι υψηλής ευκρίνειας της ΕΡΤ, ραδιοφωνικά από το Δεύτερο Πρόγραμμα και τη Φωνή της Ελλάδας, καθώς και διαδικτυακά από την υπηρεσία WebTV στο www.ert.gr. Στον σχολιασμό και την παρουσίαση θα είναι η Μαρία Κοζάκου και ο Γιώργος Καπουτζίδης. Στη ραδιοφωνική μετάδοση για το Δεύτερο Πρόγραμμα και τη Φωνή της Ελλάδας, ο Δημήτρης Μεϊδάνης. Οικοδεσπότες και του τελικού θα είναι ο Ερέζ Ταλ, η Μπαρ Ραφαέλι, ο Ασσί Αζάρ και η Λούσι Αγιούμπ. Στον τελικό ψηφίζουν και οι 41 χώρες που έλαβαν μέρος στη διοργάνωση. Οι τηλεθεατές από την Ελλάδα θα μπορούν να ψηφίσουν, καλώντας στο 901 600 41 ΧΧ (προσθέτοντας τα δύο τελευταία νούμερα που αντιστοιχούν στη σειρά εμφάνισης των χωρών τη βραδιά του Τελικού) ή στέλνοντας γραπτό μήνυμα (SMS) στο 19559 με τον κωδικό της χώρας. Η χρέωση για κάθε τηλεφωνική κλήση από σταθερό είναι 0,65 ευρώ και από κινητό ή SMS 0,62 ευρώ (συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ). Εφαρμόζεται επιπλέον τέλος κινητής 12%, 15%, 18% ή 20% βάσει μηνιαίου λογαριασμού. Επίσης, οι θεατές έχουν τη δυνατότητα να ψηφίσουν μέσα από την επίσημη εφαρμογή της διοργάνωσης (Eurovision Song Contest App). Οι τηλεθεατές μπορούν να ψηφίσουν αμέσως μετά την ολοκλήρωση της παρουσίασης όλων των τραγουδιών, σε χρονικό διάστημα που θα ανακοινωθεί στον «αέρα» από τους παρουσιαστές. Let's block ads! (Why?)

«Με δύναμη από την Κηφισιά» με παράλληλη διερμηνεία στη νοηματική

Με παράλληλη διερμηνεία στη νοηματική θα παρουσιαστεί την Τετάρτη 22 Μαΐου και την Πέμπτη 23 Μαΐου η παράσταση «Με δύναμη από την Κηφισιά», που ανεβαίνει έως το τέλος του μήνα στο Θέατρο Φούρνος. Το θεατρικό έργο των Δημήτρη Κεχαϊδη και Ελένης Χαβαριά «Με δύναμη από την Κηφισιά», σε σκηνοθεσία Εμμανουέλλας Κοντογιώργου παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:15 από μία νέα ομάδα ηθοποιών, η οποία ξαναδιαβάζει αλλιώς, μακριά από κάθε είδους κλισέ, ένα έργο της νεοελληνικής δραματουργίας, το οποίο, αν και γραμμένο το 1994, θεωρείται ήδη κλασικό. Στις 22 και 23 Μαΐου, οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν με παράλληλη διερμηνεία στη νοηματική από την Ανδρονίκη Ξανθοπούλου. Ελπίδα Μουμουλίδου Στην Αθήνα του σήμερα. Ένα σκηνικό από βαλίτσες. Τρεις γυναίκες που ετοιμάζονται να φύγουν για την Ταϊλάνδη και μία κόρη που δεν βλέπει την ώρα να έχει το σπίτι δικό της. Όμως το ταξίδι της ελευθερίας, της δύναμης για μια νέα ζωή συνεχώς αναβάλλεται. Οι βαλίτσες γεμίζουν, αλλά το ταξίδι γίνεται ολοένα και πιο μακρινό. Τελικά όσο το σκηνικό αποσυντίθεται τόσο φαίνεται πως και οι ίδιες δεν θέλουν να αφήσουν τις ζωές τους, που δεν είναι τίποτε άλλο από τους άντρες που τις καθόρισαν. Ελπίδα Μουμουλίδου Η Εμμανουέλλα Κοντογιώργου καταθέτει τη δική της γυναικεία, σκηνοθετική ματιά σ’ ένα έργο, όπου το κωμικό προκύπτει μέσα από το τραγικό. Τρεις γυναίκες παλεύουν να σπάσουν τα δεσμά με τους άντρες που τις ορίζουν. Όπως όλες οι γυναίκες. Τότε και τώρα. Ανεξαρτήτως ηλικίας και οικονομικής επιφάνειας.  Δεν έχει σημασία η ακριβής ηλικία, το πλούσιο σπίτι, τα τσιγάρα, αλλά οι γυναίκες αυτές καθ’ εαυτές και η μανία με την οποία «φωνάζουν» σε όλο το έργο: «Θέλω ν’ απελευθερωθώ! Θέλω ν’ απελευθερωθώ!» Ελπίδα Μουμουλίδου Εγκλωβισμένες στη γυναικεία μοίρα, αντιμέτωπες μ’ ένα τραγικό αδιέξοδο που καταντά αστείο, η Μάρω, η Φωτεινή και η Αλέκα αποζητούν την ευτυχία που θα τις ολοκληρώσει  σ’ ένα ταξίδι. Κάποτε. Στην Ταϊλάνδη. Μακάρι. Ελπίδα Μουμουλίδου Συντελεστές Σκηνοθεσία: Εμμανουέλλα Κοντογιώργου Σκηνογραφική επιμέλεια: Λίλια Χατζηγεωργίου Κοστούμια: Ανδρονίκη Τζάρτζαλου Φωτισμοί: Εμμανουέλλα Κοντογιώργου Φωτογραφίες: Ελπίδα Μουμουλίδου Trailer: Fig Leaf Production [embedded content] Παίζουν: Κωνσταντίνα Αλεξανδράτου (Ηλέκτρα), Αφροδίτη Φλώρου (Αλέκα), Κασσάνδρα Τζάρτζαλου (Φωτεινή), Βερόνικα Μπακόλα (Μάρω) Παραστάσεις: Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:15 (μέχρι τις 30 Μαΐου) Εισιτήρια: 12 (κανονικό), 8 (μειωμένο), 5 (ατέλεια, ανέργων) Διάρκεια: 105’ Ελπίδα Μουμουλίδου Θέατρο Φούρνος Μαυρομιχάλη 168, Νεάπολις Εξαρχείων Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 6460748 Let's block ads! (Why?)

Το μουσικό βίντεο που γυρίστηκε από σπόντα, έγραψε ιστορία και κατέκτησε την κορυφή

Τέσσερις φιγούρες αφώτιστες σε μαύρο φόντο- αρχικά φαίνεται μόνο το περίγραμμα των τριών- τραγουδούν a capella. Στη συνέχεια φωτίζονται τα πρόσωπά τους- έτσι «αποκαλύπτεται» και ο τέταρτος- και μπαίνει μαλακά το πιάνο. Το πρόσωπο του τέταρτου επικαλύπτει σταδιακά αυτά των υπολοίπων, ύστερα στο πλάνο επανέρχεται η τετράδα και ξανά το πρόσωπο. Και με «χαλί» το πιάνο, όλες οι φιγούρες σβήνουν και το πλάνο εστιάζει στα χέρια του ανθρώπου στα πλήκτρα. Και έτσι αρχίζει ένα από τα πιο εμβληματικά μουσικά βίντεο όλων των εποχών. Ας μην το πούμε βίντεο κλιπ, κυρίως επειδή εκείνα τα χρόνια- είμαστε στο 1975- ουσιαστικά τα βίντεο κλιπ δεν είχαν ακόμα «εφευρεθεί». Τουλάχιστον όχι με τον μαζικό, εμπορικό και καταλυτικό για την πορεία του τραγουδιού τρόπο που γνωρίζουμε σήμερα. Είμαστε άλλωστε επτά χρόνια πριν κάνει την εμφάνισή του το MTV και η μουσική βιομηχανία είναι αρκετά διαφορετική από αυτή που σήμερα ξέρουμε. Ωστόσο η λάμψη της τετράδας που πρωταγωνιστεί στο βίντεο διατηρείται ως σήμερα, τέσσερις δεκαετίες μετά. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι τα πράγματα, αφού πρόκειται για τους διαχρονικούς Queen και την αξεπέραστη «Ραψωδία» τους. To μουσικό βίντεο του Bohemian Rhapsody (από το άλμπουμ  A Night At The Opera), θεωρείται από πολλούς το εναρκτήριο λάκτισμα της οπτικοποίησης της μουσικής βιομηχανίας αλλά και αυτό που έφερε επανάσταση στο μάρκετινγκ της μουσικής του είδους. Αναμφίβολα η μουσική περσόνα του Φρέντι Μέρκιουρι, που εμπνεύστηκε και έγραψε το κομμάτι, έχει βάλει βαριά σφραγίδα. Χρειάστηκαν ωστόσο μόνο λίγες ώρες κι ένας όχι πολύ μεγάλος προϋπολογισμός για να φτιαχτεί ένα βίντεο- ταινιάκι μικρού μήκους το χαρακτήρισε ο Roger Wayne- που έμελλε να γράψει ιστορία. Ήταν 10 Νοεμβρίου του 1975. Οι Queen- Φρέντι Μέρκιουρι, Μπράιαν Μέι, Ρότζερ Τέιλορ και Τζον Ντίκον- αφιερώνουν μερικά λεπτά πρόβας και 4.500 λίρες για να φτιάξουν ένα προωθητικό βίντεο για το νέου τους single, που δεν είναι άλλο από το Bohemian Rhapsody. Και, παρά την απροθυμία τους, βάζουν ένα λιθαράκι- κάποιοι λένε τον θεμέλιο λίθο- για να περάσει η μουσική βιομηχανία σε νέα εποχή. Είναι κι αυτό άλλο ένα κομμάτι του απροσδόκητου παζλ που συνόδευε το κομμάτι ήδη από τη σύλληψή του. Οι προοπτικές, κατά κάποιους, δεν ήταν ευοίωνες γι’ αυτά τα έξι λεπτά μουσικής αποθέωσης. Το τραγούδι αποτελείται από πολύ διαφορετικά επιμέρους κομμάτια, χωρίς ρεφρέν. Μπαλάντα, όπερα, ροκ, μπορεί από μόνα τους να μοιάζουν ασύνδετα, όλα όμως δένουν αρμονικά, υπό την καθοδήγηση του Φρέντι Μέρκιουρι, και συνθέτουν το τελικό εξαιρετικό αποτέλεσμα. Η μπάντα χρειάστηκε να παλέψει για την κυκλοφορία του κομματιού, καθώς η δισκογραφική τους φοβόταν πως ήταν πολύ μεγάλο και πολύ παράξενο για να βρει χώρο στον ραδιοφωνικό αέρα. Με την κυκλοφορία του όμως, την 31η Οκτωβρίου, σκαρφάλωσε γρήγορα στα charts και παρέμεινε στην πρώτη θέση για εννέα συνεχόμενες εβδομάδες. Καθώς όμως ο δρόμος προς την επιτυχία άνοιγε γρήγορα, εκείνο το φθινόπωρο του 1975, οι Queen θα καλούνταν να παρουσιάσουν αυτό το πολύ πολύπλοκο και εξαιρετικά δύσκολο τραγούδι στο βρετανικό μουσικό σόου «Tops of the Pops»- ή να δουν να το χορεύουν οι Pans People. «Γυρίστηκε με σκοπό να παιχτεί στο Tops of the Pops. Για όσους το θυμόμαστε, δεν ήταν καλή εκπομπή. Δεν είχε καλή φήμη μεταξύ των μουσικών. Σε κανέναν δεν άρεσε, στην πραγματικότητα» είχε πει ο κιθαρίστας Μπράιαν Μέι στο BBC. «Ήταν σαν παρωδία. Αν η μουσική σου είχε οποιοδήποτε νόημα, αυτό έμοιαζε να χάνεται όταν στεκόσουν μέσα σε ένα κουτί, σε ένα στούντιο με πολλά παιδιά γύρω σου. Αλλά ήταν πολύ δύσκολο να το αποφύγεις επειδή έτσι έκαναν οι δίσκοι πωλήσεις». Αντιμέτωπο με αυτή τη δύσκολη κατάσταση, το συγκρότημα αυτοσχεδιάζει. Βάζει στην άκρη 4.500 λίρες και προσλαμβάνει τον Μπρους Γκόουερς για ένα 4ωρο γύρισμα (σύμφωνα με τον ίδιο ήταν 3.500 λίρες και τρεις ώρες γύρισμα) στα Elstree Studios του Λονδίνου. Το γύρισμα έγινε χωρίς σενάριο ούτε μεγάλης διάρκειας πρόβες, και με τους τέσσερις να έχουν τον νου τους στο ρολόι. Είχαν άλλωστε να πάνε και για μπίρες μετά. Και όπως είχε περιγράψει ο ίδιος το 1999: «Έφτασα στις 7μιση, αρχίσαμε το γύρισμα, τελειώσαμε στις:30 και στις 10:45 ήμαστε στην παμπ για μπίρες». Δεν ήταν ακριβώς ανύπαρκτα τα μουσικά βίντεο το 1975, αλλά παρέμεναν κάτι σαν καινοτομία και δεν εξασφάλιζαν το κοινό και την απήχηση που πρόσφερε ένα πρόγραμμα όπως το Top of the Pops. «Δεν πήρα προμήθεια, προσελήφθην απλώς ως freelancer» αφηγήθηκε αργότερα ο Γκόουερς. «Δεν ξέραμε τότε πόσο κόστιζαν αυτά τα πράγματα, δεν ήταν κάτι που κάναμε συχνά. Δεν είχαμε ιδέα αν οι 3.500 λίρες ήταν λίγες ή πολλές». Για να αναπληρώσουν την έλλειψη της προετοιμασίας τους, ο ίδιος και τα μέλη του συγκροτήματος απλώς έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν. «Όλα ήταν έτοιμα για την περιοδεία τους κι έτσι έπαιξαν σαν να βρίσκονταν μπροστά από κοινό- κι έμοιαζε σαν αυτό να συνέβαινε». Παρότι οι συνθήκες δημιουργίας του βίντεο χαρακτηρίζονταν μάλλον από βιασύνη- ειδικά αν ληφθούν υπόψη οι χρονικοί αλλά και οι οικονομικοί περιορισμοί- ο Γκόουερς θυμόταν πως το κλίμα εντός του συγκροτήματος ήταν εξαιρετικά δημιουργικό. «Δεν υπήρχαν μεγάλα ‘εγώ’, όλοι ήταν χαλαροί. Ο Φρέντι είχε πολύ επαγγελματική συμπεριφορά και ήξερε ακριβώς τι ήθελε». [embedded content] Μετά το γύρισμα- που τελείωσε πράγματι στην ώρα του όχι μόνο γιατί δεν υπήρχε άλλος χρόνος ή άλλα λεφτά αλλά κι επειδή το συγκρότημα είχε να πάει για μπίρες- ο Γκόουερς έκανε ό,τι μπορούσε για να διαχειριστεί όσο χρόνο post production διέθετε για να ενοποιήσει το άφθονο και ετερόκλητο υλικό και να δημιουργήσει ένα κλιπ που, παρά τον χαμηλό προϋπολογισμό του, είχε εντυπωσιακό στιλ. Μάλιστα κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν ήξερε καν εάν το βίντεο επρόκειτο να προβληθεί- μέχρι που το είδαν στον αέρα. «Καθόμασταν μπροστά στην τηλεόραση στο μοντάζ περιμένοντας, διερωτώμενοι εάν θα παιχτεί και ξαφνικά, να το!» αφηγήθηκε ο Γκόουερς. «Το τρελό είναι πως προβλήθηκε δεν ήταν μόνο οι θαυμαστές εκείνοι που το έβλεπαν για πρώτη φορά, αλλά και η ίδια η μπάντα!» Καλώς ή κακώς (καλώς, εκ του αποτελέσματος) η εκπομπή συνέχισε να παίζει το βίντεο για μήνες, και η προβολή του έδωσε ώθηση σε μία νέα τάση στο Ηνωμένο Βασίλειο, να δημιουργούνται βίντεο για τραγούδια για να προβάλλονται αντί για ζωντανές εμφανίσεις. Το high-tech και φουτουριστικό για την εποχή βίντεο του Bohemian Rhapsody προκάλεσε αίσθηση εφάμιλλη αυτής που είχε προκαλέσει και το ίδιο το τραγούδι. Κοιτώντας πίσω, πάντως, ο Γκόουερς θα ήθελε το τελικό αποτέλεσμα να ήταν καλύτερο. «Αν είχαμε περισσότερα λεφτά και περισσότερο χρόνο θα είχαμε φτιάξει κάτι πολύ καλύτερο» είχε πει, αναγνωρίζοντας τη συμβολή του στο να ανοίξει ο δρόμος για την εποχή του MTV. «Πάντα έλεγα πως ήταν έξι λεπτά που άλλαξαν ολόκληρη τη ζωή μου. Ήταν επίσης το μεγαλύτερο ρίσκο στην καριέρα των Queen». [embedded content] Το βίντεο αυτό μπορεί πράγματι να ήταν ρίσκο, αλλά ήταν μόνο ένα από τα πολλά που δοκίμαζε το συγκρότημα εκείνη την εποχή. Με δεδομένο μάλιστα πως γνώριζαν ήδη τεράστια επιτυχία με το πιο ακριβό single στη μέχρι τότε ιστορία της ροκ, είχαν αρχίσει να συνηθίζουν τα ρίσκα αυτά να τους βγαίνουν. Ο Μέι πάντως, μιλώντας στο BBC, δεν απέδιδε το ίδιο μεγάλη σημασία στο βίντεο του Bohemian Rhapsody, αναγνωρίζοντας ωστόσο πως οι Queen είχαν τότε κάνει ένα βήμα παραπέρα από πολλούς σύγχρονούς τους. «Ξέρω πως το αποκαλούν το πρώτο μουσικό βίντεο, αλλά στην πραγματικότητα είναι δύσκολο να τα ορίσει κάνεις αυτά τα πράγματα. Ξέρω σίγουρα πως οι Beatles έφτιαχναν βίντεο 35mm των τραγουδιών τους. Το δικό μας ήταν περισσότερο σαν ταινία μικρού μήκους» είχε πει. Ο Ρότζερ Τέιλορ από την πλευρά του είχε πει το 2004: «Κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να αποφύγουμε την εμφάνιση στο Top Of The Pops. Πρώτον ήταν φρικτά βαρετό και δεύτερον δεν ήταν πραγματικό παίξιμο, έπρεπε να προσποιηθείς πως τραγουδούσες, πως παίζεις. Η ιδέα του βίντεο μας ήρθε για να αποφύγουμε το να παίξουμε στην εκπομπή». Σύμφωνα με τον ιστορικό της ροκ Paul Fowles, το τραγούδι αυτό θεωρείται το πρώτο single - παγκόσμια επιτυχία, για το οποίο ένα συνοδευτικό βίντεο έπαιξε κεντρικό ρόλο στη στρατηγική μάρκετινγκ της προώθησής του. Το Rolling Stone έγραψε για το Bohemian Rhapsody και την επίδρασή του: Ουσιαστικά εφηύρε τα μουσικά βίντεο, χρόνια πριν βγει στον αέρα το MTV. Σαράντα χρόνια μετά τη δημιουργία του, πάντως, το βίντεο του Bohemian Rhapsody γνωρίζει δόξες και στο Youtube, με περισσότερες από 958 εκατομμύρια προβολές. Τον περασμένο Νοέμβριο, το διάστημα κοντά στην προβολή της ομώνυμης ταινίας, έφτασε τις ένα εκατομμύριο προβολές την ημέρα κατά μέσο όρο, πιάνοντας και τον αριθμό-ρεκόρ των 1,46 εκατομμυρίων views μέσα σε μία ημέρα. Let's block ads! (Why?)

Eurovision: Πολιτικά σκάνδαλα, συνωμοσίες και γεγονότα που σημάδεψαν το θεσμό

Φέτος, ο θεσμός της Eurovision κλείνει αισίως τα 64 χρόνια. Ήταν το 1956 όταν ξεκίνησε ο μουσικός διαγωνισμός, που σήμερα αποτελεί τον μακροβιότερο τηλεοπτικό θεσμό. Την περίοδο εκείνη κι ενώ η μεταπολεμική Ευρώπη ανοικοδομείτο, η EBU (με έδρα την Ελβετία), συνέλαβε την ιδέα ενός διεθνούς διαγωνισμού τραγουδιού όπου θα συμμετείχαν χώρες σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα, το οποίο θα μεταδιδόταν ταυτόχρονα σε όλες τις χώρες της EBU. Η ιδέα γεννήθηκε το 1955 σε μια συνεδρίαση στο Μονακό από τον Marcel Bezençon έναν Γάλλο που εργαζόταν στην EBU. O διαγωνισμός που προτάθηκε είχε σαν βάση το διαγωνισμό τραγουδιού του Σαν Ρέμο στην Ιταλία, έχοντας την πρόκληση ενός τεχνολογικού πειράματος ζωντανής τηλεόρασης. Άλλωστε, εκείνη την εποχή ήταν ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο σχέδιο το να συμμετέχουν δηλαδή χώρες σε ένα ευρύ τηλεοπτικό δίκτυο, αφού τότε δεν υπήρχε η δορυφορική τηλεόραση και το λεγόμενο «Δίκτυο της Eurovision» αποτελούνταν από επίγειους αναμεταδότες. O πρώτος διαγωνισμός διοργανώθηκε στην πόλη Λουγκάνο της Ελβετίας στις 24 Μαΐου 1956. Συμμετείχαν επτά χώρες, κάθε μία με δύο τραγούδια, ενώ νικήτρια αναδείχθηκε η διοργανώτρια Ελβετία. Από το 1956 μέχρι και σήμερα, έχουν γίνει διάφορες αλλαγές κυρίως τεχνικής φύσης. Φέτος, οι χώρες που θα πάρουν μέρος στην Eurovision 2019, που θα διεξαχθεί στις 18 Μαΐου στο Τελ Αβίβ, θα είναι 41 μιας και η Ουκρανία με τη Βουλγαρία θα απέχουν από το διαγωνισμό. Η δεύτερη δεν θα πάρει μέρος για οικονομικούς λόγους. Η αποχώρηση, πάλι, της Ουκρανίας κρύβει έντονο πολιτικό παρασκήνιο, υπενθυμίζοντας ότι στα 64 χρόνια ύπαρξης του θεσμού, τα παρασκήνια και τα σκάνδαλα είχαν κατά καιρούς πρωταγωνιστικό ρόλο. Η κρίση στις σχέσεις Ρωσίας - Κίεβου στη σκηνή της Γιουροβίζιον Την Ουκρανία, φέτος ήταν να εκπροσωπήσει η Maruv, όμως, τελικά μόλις τον περασμένο Φεβρουάριο το κρατικό κανάλι ανακοίνωσε την οριστική απόφασή του να αποσυρθεί. Ο λόγος; Η νεαρή τραγουδίστρια αρνήθηκε να γίνει «πρέσβειρα του πολιτισμού της Ουκρανίας» και «εκπρόσωπος της ουκρανικής κοινής γνώμης παγκοσμίως», όπως αξίωνε το ουκρανικό δίκτυο, με την ίδια να καταγγέλλει ότι δεν επιθυμεί «να εμφανίζεται με συνθήματα που θα μετέτρεπαν την ερμηνεία της σε μια εκστρατεία προβολής των πολιτικών μας». Πριν πάρουν την απόφαση της οριστικής αποχώρησης, είχαν αρνηθεί να αντικαταστήσουν την 27χρονη Maruv τα υπόλοιπα τρία φαβορί του Ουκρανικού διαγωνισμού, με την ίδια τοποθέτηση: δεν επιθυμούσαν η συμμετοχή τους να έχει πολιτικό χρώμα. Ωστόσο, αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η πολιτική ένταση ανάμεσα στην Ουκρανία και τη Ρωσία με φόντο την Κριμαία, μεταφέρθηκε στο μουσικό διαγωνισμό. Το 2017 το Κίεβο φιλοξένησε την Eurovision, ωστόσο απαγόρευσε την είσοδο της εκπροσώπου της Ρωσίας, Γιούλια Σαμοΐλοβα επειδή το 2015 είχε τραγουδήσει στην Κριμαία, μετά την προσάρτηση της χερσονήσου από τη Ρωσία. Η απόφαση προκάλεσε «θερμό» διπλωματικό επεισόδιο και παρόλο που η EBU προσπάθησε να βρει μία συμβιβαστική λύση, δεν τα κατάφερε. Η Ρωσία όχι μόνο δε δέχθηκε τις προτάσεις, αλλά μποϊκόταρε τον διαγωνισμό, μην προβάλλοντάς τον εκείνη τη χρονιά από την κρατική τηλεόραση. Η Γιούλια Σαμοΐλοβα πήρε μέρος τελικά την επόμενη χρονιά, όμως, δεν κατάφερε καν να προκριθεί στον μεγάλο τελικό, που διεξήχθη στην Πορτογαλία. Το εμπάργκο της Ελλάδας και οι απειλές κατά της Μαρίζας Κωχ Η Ελλάδα έκανε το ντεμπούτο της στην Eurovision το 1974 με τη Μαρινέλλα και το τραγούδι «Κρασί, θάλασσα και το αγόρι μου». Ωστόσο, την επόμενη χρονιά αποφάσισε να μη συμμετέχει ως ένδειξη διαμαρτυρίας στο ντεμπούτο της Τουρκίας, που ήρθε μήνες μετά την εισβολή της στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974. Το 1976 η Ελλάδα επέστρεψε με τη Μαρίζα Κωχ σε μία ιδιαίτερη συμμετοχή. Η ανάθεσή της έγινε απευθείας από τον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος ήταν τότε διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος, ενώ το τραγούδι «Παναγιά μου, Παναγιά μου» ήταν επιλογή του ίδιου και επρόκειτο για ένα ηπειρώτικο μοιρολόι, που μιλούσε για την τουρκική εισβολή και το δράμα του κυπριακού λαού. Η εικόνα της μαυροφορεμένης Κωχ και οι στίχοι του τραγουδιού προκάλεσαν την αντίδραση της Τουρκίας, ενώ Τούρκοι εξτρεμιστές έφτασαν να απειλούν τη ζωή της σπουδαίας Ελληνίδας τραγουδίστριας. Μάλιστα, υπήρξαν χώρες που αντέδρασαν στην ελληνική συμμετοχή, όμως, ήταν η Γαλλία εκείνη που σχεδόν απαίτησε να αφήσουν την Κωχ να εμφανισθεί κανονικά. Την ώρα που η Ελλάδα βγήκε στη σκηνή, η τουρκική τηλεόραση έπαιξε ένα εθνικιστικό τραγούδι. Η στάση της Τουρκίας, αλλά και οι απειλές κατά της Ελληνίδας τραγουδίστριας, έφεραν τον αποκλεισμό της γειτονικής χώρας από το διαγωνισμό για τα επόμενα τρία χρόνια. [embedded content] Όταν ο Φράνκο «αγόρασε» τη νίκη της Ισπανίας Το 1968 (η πρώτη χρονιά που ο διαγωνισμός μεταδόθηκε έγχρωμος) νικήτρια χώρα αναδείχθηκε η Ισπανία με το γνωστό μέχρι και σήμερα «La La La» της Massiel. Ωστόσο, μέχρι και τώρα πρόκειται για την πιο αμφιλεγόμενη νίκη, μιας και πολλοί υποστηρίζουν πως ο τότε δικτάτορας της Ισπανίας Φρανθισκο Φράνκο, προκειμένου να φτιάξει την εικόνα της χώρας του, φιλοξενώντας το θεσμό, έφτασε στο σημείο να «αγοράσει» τις ψήφους των κριτών. Το ισπανικό τραγούδι κέρδισε μόλις με ένα βαθμό διαφορά (29 έναντι 28) εκείνο της Μ. Βρετανίας, ενισχύοντας περισσότερο τη θεωρία της εξαγοράς ψήφων. Η Massiel αρνείται κατηγορηματικά τη συνομωσία αυτή, εξηγώντας πως η ίδια ουδέποτε είχε καλές σχέσεις με το καθεστώς. Εξάλλου, το τραγούδι αρχικά ήταν γραμμένο στα Καταλανικά, όμως, ο Φράνκο απαίτησε να αλλάξουν στα ισπανικά. [embedded content] Το τραγούδι που έδωσε το σήμα για την «Επανάσταση των Γαρυφάλλων» Το 1974 η Πορτογαλία πήρε μέρος στο διαγωνισμό με τον Paulo de Carvalho  και το τραγούδι «E depois do adeus», χωρίς όμως να ενθουσιάσει την επιτροπή, αφού τη χρονιά εκείνη τερμάτισε στην τελευταία θέση. Όμως, το συγκεκριμένο τραγούδι (μαζί με το «Γκράντολα, μελαψή πόλη») που έπαιξαν τα ξημερώματα της 25ης Απριλίου από το κρατικό ραδιόφωνο, έδωσαν το κρυφό σήμα σε μία ομάδα νεαρών στρατιωτών να ξεκινήσει την αντίσταση εναντίον της δικτατορίας, που εξελίχθηκε την επόμενη κιόλας ημέρα στην  «Επανάσταση των Γαρυφάλλων» η οποία έριξε το καθεστώς Estado Novo, μετά από 48 χρόνια. [embedded content] Η συμμετοχή του Ισραήλ στο διαγωνισμό Η αλήθεια είναι πως μέχρι και σήμερα, πολλοί απορούν πώς το Ισραήλ συμμετέχει σε έναν ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού. Η συμμετοχή της Αυστραλίας τα τελευταία χρόνια, είναι για πολλούς γεγονός ασχολίαστο. Στα του Ισραήλ, μάλιστα, έχουν κατά καιρούς αναπτυχθεί και διάφορες θεωρίες, που αγγίζουν τα όρια της συνωμοσίας. Ωστόσο, η εξήγηση για τη συμμετοχή είναι περισσότερο απλή απ’ ο, τι θα φανταζόταν κανείς. Η EBU αποφάσισε να κάνει ένα άνοιγμα, προτείνοντας να συμμετέχουν όσες χώρες είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ραδιοφωνίας, καλύπτοντας μάλιστα περιοχές της Μέσης Ανατολής, αλλά και της Βόρειας Αφρικής. Το Ισραήλ έσπευσε το 1973 να δηλώσει συμμετοχή, όμως, οι υπόλοιπες χώρες που είναι Αραβικές, αποφάσισαν να μην πάρουν μέρος στο διαγωνισμό. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Λιβάνου, όπου το  Télé Liban είναι ενεργό μέλος της EBU, αλλά κάθε φορά που ήταν να πάρει μέρος, απέσυρε τη συμμετοχή, επειδή εκείνη τη χρονιά θα διαγωνιζόταν και το Ισραήλ. Φέτος, η χώρα διοργανώνει τον διαγωνισμό στο Τελ Αβίβ και δεν ήταν λίγες οι διαμαρτυρίες και οι φωνές ακόμη και από Έλληνες καλλιτέχνες για μποϊκοτάζ. Ένας θάνατος που ενδεχομένως άλλαξε και την ιστορία του τραγουδιού Μία από τις μεγαλύτερες αμφισβητήσεις ή και απορίες είναι η περίπτωση των ABBA. Το σουηδικό συγκρότημα κέρδισε τον διαγωνισμό το 1974 με το τραγούδι Waterloo. Η καριέρα τους έκτοτε, εκτοξεύτηκε και το συγκρότημα έγινε διεθνώς γνωστό, ενώ θεωρείται από τα πιο επιτυχημένα όλων των χρόνων. Κι, όμως, οι ABBA θα μπορούσαν να μην είχαν κάνει τίποτε από τα παραπάνω, αν εκείνη τη χρονιά συμμετείχε η Γαλλία! Το 1974 ήταν να εκπροσωπηθεί από τον Dani με το τραγούδι «La vie à vingt-cinq ans», ο οποίος μάλιστα, ήταν και το μεγάλο φαβορί. Όμως λίγες ημέρες πριν τη διεξαγωγή του διαγωνισμού πέθανε ο Πρόεδρος της Χώρας, Ζωρζ Πομπιντού και σε ένδειξη πένθους αποσύρθηκε η συμμετοχή.  Έτσι, ποτέ κανείς δεν θα μάθει πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα μουσικά, στην αντίθετη περίπτωση. Το σκάνδαλο με την αλλαγή της βαθμολογίας Φαίνεται πως η υποστήριξη προς τους γείτονες υπήρχε από τα ξεκινήματα του θεσμού και μάλλον απτή απόδειξη αποτελεί η περίπτωση της Νορβηγίας το 1963. Την χρονιά εκείνη, η Eurovision διοργανώθηκε από το Ην. Βασίλειο, επειδή η χώρα που την είχε κερδίσει την προηγούμενη χρονιά, η Γαλλία δεν μπόρεσε να αναλάβει τη διοργάνωση για οικονομικούς λόγους. Τη βραδιά του τελικού, έγινε το εξής ευτράπελο για κάποιους, σκάνδαλο για άλλους: Η Ελβετία ήταν μπροστά με δύο βαθμούς από τη Δανία. Όταν ήρθε η σειρά της Νορβηγίας να ψηφίσει τηλεφωνικά ο εκπρόσωπος της κριτικής επιτροπής, είπε λάθος τους βαθμούς που έδινε η χώρα του κι επιστρέφοντας άλλαξε τους αρχικούς βαθμούς με αποτέλεσμα η Δανία να έρθει πρώτη με διαφορά 2 βαθμών από την Ελβετία. Let's block ads! (Why?)

Eurovision 2019: Η απάντηση της Τάμτα στη σκληρή κριτική της Sun για την εμφάνισή της

Στο στόχαστρο της Sun βρέθηκε η Τάμτα μετά την εμφάνισή της στον πρώτο ημιτελικό. Συγκεκριμένα, η βρετανική εφημερίδα άσκησε σκληρή κριτική στην εκπρόσωπο της Κύπρου για το outfit που επέλεξε για τον διαγωνισμό, λέγοντας χαρακτηριστικά πως η τραγουδίστρια επέδειξε τον… κάβαλο της με μια εμφάνιση bondage. «Η όμορφη ξανθιά φόρεσε τις PVC μπότες της και το δερμάτινο μπουφάν της και τίποτα άλλο», έγραψε χαρακτηριστικά η Sun. Η απάντηση της Τάμτα δεν άργησε να έρθει, μέσα από το δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1. Η τραγουδίστρια μίλησε για τη φετινή της εμπειρία στην Eurovision 2019, για τα τεχνικά προβλήματα που αντιμετώπισε, αλλά και για την κριτική που της ασκήθηκε από τη βρετανική εφημερίδα. «Νόμιζα ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου θα αγχωθώ πάρα πολύ γιατί όπως και να έχει, έχω εμφανιστεί πολλές φορές σε διάφορες σκηνές, αλλά ποτέ σε κάτι τέτοιο. Οπότε αγχώθηκα μην αγχωθώ. Μόλις βγήκα όμως στην σκηνή έγινε κάτι μαγικό. Είχε τόση φανταστική ενέργεια το κοινό. Έτυχε και είχα δεξιά και αριστερά τους Έλληνες και τους Κύπριους και τους άκουγα πολύ δυνατά που με στήριζαν, οπότε δεν ξέρω αν φάνηκε, εύχομαι να φάνηκε, το απόλαυσα πάρα πολύ. Το χάρηκα, δεν αγχώθηκα καθόλου, μου έκανε και εμένα εντύπωση. Εύχομαι να το χαρώ και στον τελικό. Νιώθω πολύ τυχερή που θα το ξαναζήσω αυτό άλλη μια φορά και θέλω μέσα από την καρδιά μου να ευχαριστήσω όλους τους Έλληνες, γιατί ξέρω ότι έχετε βάλει όλοι την πινελιά σας και σας ευχαριστώ για τη στήριξη σας», είπε αρχικά. Και πρόσθεσε για τα τεχνικά προβλήματα: «Εγώ πρώτη φορά το ζω, δεν ξέρω αν κι άλλες χρονιές είναι έτσι, πάντως αντιμετωπίσαμε πολλά προβλήματα όλοι μας. Εμείς προσωπικά και στον ήχο και στο φωτισμό και στη σκηνοθεσία, παρόλο που έχω μια πολύ δυνατή ομάδα που έχει δουλέψει το ίδιο project αρκετές φορές, αντιμετώπισαν πάρα πολλά προβλήματα. Για εμένα ήταν ο ήχος, κάπως έχει φτιαχτεί και δουλεύουμε να γίνει ακόμα καλύτερος για τον τελικό». Και δεν παρέλειψε να δώσει την αιχμηρή της απάντηση στη Sun. «Δε νομίζω ότι είμαι η πρώτη ποπ τραγουδίστρια που ειδικά η Αγγλία βλέπει με αυτό το συγκεκριμένο look. Δεν αγχώνομαι καθόλου, νιώθω πάρα πολύ άνετα, δεν νομίζω ότι παρουσιάζω κάτι παραπάνω από ο, τι πρέπει. Με ξέρετε πολύ καλά, δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίζομαι στην σκηνή με το κορμάκι και δεν έβρισκα κανένα λόγο να ντυθώ επιτηδευμένα κάπως πιο πολύ επειδή πάω στη Eurovision. Η χώρα που εκπροσωπώ και το υπέροχο team που έχω με στηρίζει σε ό,τι έχουμε κάνει και συναποφασίσει και είμαι πολύ χαρούμενη. Τώρα τι γράφει η κάθε εφημερίδα,  μόνο καλό θα κάνει νομίζω», ανέφερε χαρακτηριστικά. Let's block ads! (Why?)