Author Archives: Newsbeast » ΜΟΤΟ

Ο Τυφώνας είναι ένα δυστοπικό steampunk custom

Εκεί στην παραθαλάσσια κομητεία του Norfolk υπάρχει ένα γκαράζ βελτιώσεων με το εντυπωσιακό όνομα Old Empire Motorcycles. Μετατρέπουν και μετασκευάζουν μοτοσυκλέτες -κλασικές κατά προτίμηση-, αφιερώνοντάς τους ατέλειωτο χρόνο, κόπο και χρήμα.Παράδειγμα αποτελεί η Ducati 900SS που παρουσιάζουμε σήμερα –ένα μνημείο της εγγλέζικης μαστοροσύνης.Αν δυσκολεύεστε να χαρακτηρίσετε τη μοτοσυκλέτα που βλέπετε, σάς λέμε πως πρόκειται για μια κατασκευή steampunk: εμπνέεται δηλαδή από την τεχνολογική αισθητική των ατμομηχανών του 19ου αιώνα.Η steampunk αισθητική υποτίθεται πως δείχνει πώς θα ήταν οι μηχανές μας αν, αντί του κινητήρα εσωτερικής καύσης είχαν επικρατήσει ολοκληρωτικά οι ατμομηχανές. Δηλαδή σαν να λέμε πώς θα έμοιαζαν τα κοτόπουλα αν είχαν επικρατήσει οι δεινόσαυροι στη γη...Η Old Empire Motorcycles δουλεύει ως εξής: παίρνει τη μοτοσυκλέτα του πελάτη και την μετατρέπει σύμφωνα με τις εντολές του και τα όρια της τσέπης του.Συνήθως το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Οι δημιουργίες τους είναι ένας αριστοτεχνικός συνδυασμός κορυφαίων υλικών και χειροτεχνίας με κυρίαρχη την αισθητική Brough Superior (η θρυλική μοτοσυκλέτα του Λόρενς της Αραβίας) ανακατεμένη με πολύ νέο ή μεταχειρισμένο δέρμα και στοιχεία από τα cafe-racer που λατρεύουν οι μουσάτοι, τατουαρισμένοι χίπστερ καφετζήδες και καφενόβιοι του Λονδίνου.Βέβαια όταν δουλεύεις σύμφωνα με τις επιταγές ενός πελάτη, είσαι αναγκασμένος σε ένα σωρό συμβιβασμούς που περιορίζουν τη δημιουργική ελευθερία. Για να αποτινάξουν αυτά τα δεσμά οι μάστορες της ΟΕΜ καταφεύγουν μερικές φορές στο εξής τρικ: γίνονται οι ίδιοι πελάτες του εαυτού τους. Με τη διαφορά ότι σαν πελάτες δεν επιβάλλουν κανέναν περιορισμό στον εαυτό τους. No limits και ό,τι ήθελε προκύψει.Κάπως έτσι προέκυψε και ο Τυφώνας, μια ιδιοκατασκευή με εξαιρετική προσοχή σε κάθε της λεπτομέρεια. Προσέξτε για παράδειγμα το δεξί γκριπ στο Τουέντις «κρεμαστό» τιμόνι τύπου board-tracker.Είναι τυλιγμένο με λεπτές λωρίδες φίνα κατεργασμένου δέρματος και φορά μιαν ανάποδη μανέτα φρένου, ενώ αμέσως παραδίπλα τα δάχτυλα συναντούν ένα χειροποίητο διακόπτη μίζας και τη γκαζιέρα. Η οποία λειτουργεί με γρανάζι αντί για ράουλο, το καπάκι του οποίου προσδίδει στο κομψό μηχανισμό τη όψη ενός ποδηλατικού κουδουνιού. Ντλιν! Ντλιν!Θαυμάστε επίσης το αρθρωτό πιρούνι girder, φινιρισμένο στο ίδιο βαθύ βυσσινί χρώμα που ντύνει το χωροδικτύωμα του πλαισίου και το ρεζερβουάρ. Αποσβένει τις ανωμαλίες του δρόμου με ένα αμορτισέρ που κρύβει στα σωθικά του εκεί ψηλά. Αποκτά δε, ρυθμίσεις και αποσβέσεις, με ένα σύστημα τριβέων τους οποίους ο αναβάτης ρυθμίζει κατά το κέφι του από τις τεράστιες μπρούτζινες στρόφιγγες, δεξιά και αριστερά των αρθρώσεων.Ύστερα είναι και τα φρένα. Που κανονικά υπάρχουν για να σταματούν τη μοτοσυκλέτα. Όμως οι συγκεκριμένες επιλογές της ΟΕΜ, μουσειακά ταμπούρα άψογης αισθητικής και μειωμένης αποτελεσματικότητας, δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά.Η πρόσφυση σίγουρα δεν υποβοηθείται από την επιλογή των καχεκτικών ελαστικών που ταιριάζουν περισσότερο σε «παπάκι» παρά σε μια μοτοσυκλέτα 85 ίππων. Στον οριστικό αφανισμό της όποιας πρόσφυσης συμβάλλει αποφασιστικά και η παντελής έλλειψη πίσω ανάρτησης.Ο μπρούτζινος προβολέας με την αισθητική γκαζόλαμπας γοητεύει, το ίδιο και η χειροποίητη σφήνα από δέρμα και μέταλλο που ποζάρει για σέλα –μέχρι βέβαια να καθίσει κανείς πάνω της, οπότε αντιλαμβάνεται πως εκτός από πανέμορφη είναι και απολύτως άβολη.Το τεράστιο γρανάζι που παίζει το ρόλο σφιγκτήρα στον λαιμό συμπληρώνει το σύνολο της γκροτέσκας ιδιοκατασκευής με την «παλαιοντολογική» αισθητική.Ο Τυφώνας είναι μια δυστοπική κατασκευή -ειδικά για τα οπίσθια του αναβάτη- που προφανώς απευθύνεται σε αναβάτες με αυτό- τιμωρητικές τάσεις και σοβαρά θέματα χρήζοντα μηχανικού και ψυχιάτρου.Αυτό πάντως δεν μάς απαγορεύει να τη θαυμάσουμε σαν ένα έργο τέχνης, τόσο ελκυστικό στην όψη όσο βασανιστικό είναι στην οδήγηση.[embedded content]The Typhoon from Old Empire Motorcycles on Vimeo.Θανάσης ΧούντραςLet's block ads! (Why?)

Και η Honda στο τραίνο της ηλεκτροκίνησης

Καθώς τα ηλεκτροκίνητα οχήματα πολλαπλασιάζονται στους δρόμους - και με τη λέξη «οχήματα» εννοούμε κυρίως τα αυτοκίνητα -, ο ανταγωνισμός (πόλεμος...) των κατασκευαστών για ένα μερίδιο της αγοράς εντείνεται.Όπλα τους οι νέες τεχνολογικές λύσεις που τους επιτρέπουν να βελτιώνουν τα προϊόντα τους, μειώνοντας ταυτόχρονα και το κόστος τους.Έχοντας τα δικά της ηλεκτρικά και υβριδικά οχήματα, η Honda Motor Co. συμμετέχει και διεκδικεί μερίδιο στο διαφαινόμενο μέλλον, βασισμένη τόσο στις ίδιες δυνάμεις όσο και σε συμμαχίες.Στο δεύτερο αυτό σκέλος εντάσσεται και η πρόσφατα ανακοινωθείσα συνεργασία της με την Hitachi Automotive Products - μία εταιρεία με μεγάλη ιστορία στην κατασκευή ηλεκτρομοτέρ για εργαλεία, συσκευές και κάθε είδους οχήματα.Πρώτος στόχος της συνεργασίας είναι κατά δήλωση του κοινού σχήματος, η μείωση του κόστους των μαζικά παραγόμενων μοτέρ. Αυτό που κινεί τη φιλόδοξη κοινή προσπάθεια είναι η αυξανόμενη δημοτικότητα των ηλεκτρικών οχημάτων, οφειλόμενη σε πολλούς παράγοντες: από τη διεύρυνση της οικολογικής συνείδησης των οδηγών ως την υποστήριξη / επιδότηση από τα κράτη που έχοντας υπογράψει τη Συνθήκη του Παρισιού για το Περιβάλλον, αυστηροποιούν όλο και περισσότερο τα όρια εκπομπών ρύπων για τα οχήματα ΚΕΚ (με κινητήρα εσωτερικής καύσης).Αν οι Honda / Hitachi τα καταφέρουν, αυτό θα σημάνει λοιπόν όχι μόνον κέρδη για το σχήμα, αλλά και φθηνότερα οχήματα για τον κόσμο. Ήδη υπέγραψαν ένα Μνημόνιο Συνεργασίας που αποβλέπει στη «δημιουργία μίας τεχνολογικής συνέργειας προμηθευτή - κατασκευαστή, με σκοπό την ενίσχυση του ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος και τη θεμελίωση μιας επιχείρησης κατασκευής μοτέρ για ηλεκτροκίνητα οχήματα».Αρχικά το πλάνο προβλέπει ως βάση του εγχειρήματος την Ιαπωνία και συγκεκριμένα την πόλη Hitachinaka της Περιφέρειας Ibaraki. Ωστόσο τα άμεσα μελλοντικά σχέδια περιλαμβάνουν την επέκτασή του μέσω δημιουργίας εγκαταστάσεων παραγωγής και πώλησης τόσο στην βόρεια Αμερική όσο και στην Κίνα.Οι δύο εταιρείες θα εργαστούν από κοινού αλλά όχι αποκλειστικά η μία με την άλλη. Δηλαδή η Hitachi θα διατηρήσει τις συνεργασίες της με άλλους κατασκευαστές και η Honda θα συνεχίσει την κατασκευή ίδιων ηλεκτροκινητήρων που χρησιμοποιεί σε ορισμένα της αυτοκίνητα.Η κοινή επένδυση προβλέπεται να φτάσει σε ύψος τα 44,75 εκατ. δολάρια ΗΠΑ. Όσον αφορά την εταιρική δομή, η Hitachi θα έχει ένα μικρό προβάδισμα, αφού θα κατέχει το 51% των μετοχών.Η κοινή εταιρεία για την οποία δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη κάποιο όνομα, θα ενεργοποιηθεί επίσημα περί τα τέλη Μαρτίου 2017, ενώ οι εργασίες της αναμένεται να ξεκινήσουν τον Ιούνιο.Η νέα συνεργασία της Honda έρχεται μετά το πρόσφατο, πολύ μεγαλύτερο deal της με την αμερικάνικη General Motors, το οποίο έχει αντικείμενο την κοινή παραγωγή κυψελών υδρογόνου –μία επένδυση ύψους 85 εκατ. δολαρίων.Ίσως δεν είναι ευρέως γνωστό, αλλά η Honda έχει ξοδέψει αρκετούς πόρους τα τελευταία 10 χρόνια εξετάζοντας και δοκιμάζοντας τα προϊόντα διάφορων νεοπαγών (start-up) εταιρειών κατασκευής ηλεκτρικών οχημάτων.Από τις πλέον επώνυμες μεταξύ αυτών ήταν η Mission Motors, η οποία στο μεταξύ χρεοκόπησε και πλέον δεν λειτουργεί. Κινητήρας της Mission Motors βρισκόταν τουλάχιστον μία φορά κάτω από το φέρινγκ της ηλεκτρικής Honda Team Mugen Shinden που συμμετείχε στο Isle of Man TT.Όλα αυτά βέβαια δεν σημαίνουν πως θα δούμε σύντομα κάποια ηλεκτροκίνητη μοτοσυκλέτα της Honda, αν και κάτι σαν το πρωτότυπο Honda RC-E που σάς δείχνουμε, θα ήταν ιδιαίτερα ελκυστικό αν έβγαινε στην παραγωγή.Θανάσης ΧούντραςLet's block ads! (Why?)

Η πιο σπάνια μοτοσυκλέτα σε μια ολόκληρη ήπειρο

Πιο ακριβή μοτοσυκλέτα σε δημοπρασία, μπορείς να βρεις. Μία AJS Porcupine για παράδειγμα πουλήθηκε αντί 750.000 δολαρίων, ενώ η 1915 Cyclone Board Track Racer 1915 που ανήκε στον Στηβ Μακ Κουίν αντί 852.000 δολαρίων (μία από τις 13 που έχουν απομείνει στον πλανήτη). Όμως πιο σπάνια μοτοσυκλέτα μάλλον δεν θα βρεις. Και γι' αυτό η Henderson του 1912 έπιασε τιμή 490.000 δολαρίων στη φετινή δημοπρασία μοτοσυκλετών του Οίκου Mecum, στο Λας Βέγκας. Πρόκειται για μία μοτοσυκλέτα 105 ετών με τετρακύλινδρο αερόψυκτο κινητήρα 934 κυβικών που έχει τους κυλίνδρους του διατεταγμένους εν σειρά, κατά τον διαμήκη άξονα. Ο πλειοδότης παραμένει ανώνυμος. Σχεδιασμένη από τον William Henderson, η μοτοσυκλέτα θεωρείται ως η καλύτερη τετρακύλινδρη που κατασκευάστηκε ποτέ στην Αμερική. Η εταιρεία Henderson είχε την έδρα της στο Ντιτρόιτ, την αυτοκινητική πρωτεύουσα των ΗΠΑ. Το συγκεκριμένο τεμάχιο της δημοπρασίας θεωρείται ως το μοναδικό (!) εναπομείναν επί αμερικανικού εδάφους από το πρώτο έτος λειτουργίας της εταιρείας και το οποίο βρίσκεται σε απόλυτα ορίτζιναλ κατάσταση, από τα λάστιχα ως τη βαφή. Οι Henderson αποκαλούνταν και «Duesenberg των μοτοσυκλετών» λόγω της παροιμιώδους αξιοπιστίας και βελούδινης λειτουργίας τους, για τα μέτρα της εποχής πάντα. Η φήμη τους εκτινάχτηκε όταν ο Carl Stearns Clancy διάλεξε μία Four για να κάνει μαζί της τον πρώτο γύρο του κόσμου. Πράγματι το 1912 ο ριψοκίνδυνος Αμερικανός έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ολοκλήρωσε με δίκυκλο τον Γύρο της Γης. Η διαδρομή του σε Ευρώπη, Αφρική, Ασία και Βόρεια Αμερική κάλυψε συνολικά 28.962 χλμ. Το ταξίδι διήρκεσε από τον Οκτώβριο του 1912 ως τον Αύγουστο του 2013.  Θανάσης Χούντρας Let's block ads! (Why?)

Οι… αγελαδάρηδες απειλούν ν’ αλλάξουν τον χάρτη των μοτοσυκλετών στις ΗΠΑ

Ο αναγνώστης του RideApart.com, Sayyed Bashir δημιούργησε ένα ψήφισμα στο whitehouse.gov με σκοπό να δηλώσει την αντίθεσή του για τον προτεινόμενο φόρο στις εισαγόμενες ευρωπαϊκές μοτοσυκλέτες μέχρι 500 κ.εκ. Όπως αναφέρει ο Bashir: «Το ψήφισμα στο whitehouse.gov πρέπει να υπογραφεί από 100.000 άτομα μέσα σε 30 ημέρες για να λάβει επίσημη απάντηση από τον Λευκό Οίκο. Η απαίτηση της βιομηχανίας κρεάτων να επιβληθούν δασμοί στις εισαγόμενες ευρωπαϊκές μοτοσυκλέτες προς το παρόν περιορίζεται στις μοτοσυκλέτες έως 500 κυβικά. Εάν δεν υπάρξει αντίδραση το όριο των 500 κ.εκ. θα φτάσει στα 1000 κ.εκ.. Είναι πολύ σημαντικό όλοι οι μοτοσυκλετιστές να πάρουν θέση σε αυτό το τόσο σοβαρό ζήτημα». Το RideApart και σύσσωμος ο αμερικάνικος και όχι μόνο, Τύπος, δεν μπορεί να εγγυηθεί την ακρίβεια των ισχυρισμών του Bashir. Δεν υπάρχει κάποια πληροφορία που να στηρίζει την άποψη ότι θα επιβληθούν τελικά οι δασμοί, ωστόσο όλοι υποστηρίζουν τις αντιδράσεις της ΑΜΑ (Αmerican Motorcyclist Association) για την προτεινόμενη επιβολή δασμών στις μοτοσυκλέτες 50-500 κ.εκ. «Δημοσιεύοντας το ψήφισμα που δημιούργησα, θα το βοηθήσετε να διαδοθεί ευρέως», λέει ο Bashir στην επιστολή του προς το εν λόγω site και συνεχίζει: «Εάν μειωθούν οι εξαγωγές της Ευρώπης στις ΗΠΑ αυτό θα έχει ως συνέπεια την αύξηση των τιμών των μοτοσυκλετών». Το κείμενο του ψηφίσματος είναι το εξής: «Σταματήστε την επιβολή δασμών 100% στις μοτοσυκλέτες 50 έως 500 κ.εκ. λόγω της διαμάχης γύρω από τις εξαγωγές κρέατος στην Ευρώπη. Οι μοτοσυκλέτες δεν έχουν καμία σχέση με το κρέας. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να συμπεριληφθούν σε μία λίστα η οποία αποτελείται κυρίως από τρόφιμα. Οι μοτοσυκλέτες μικρού και μεσαίου κυβισμού είναι η ψυχή του μοτοσυκλετισμού στις ΗΠΑ. Χιλιάδες θεατών απολαμβάνουν τους αγώνες Supercross, Motocross και Enduro. Εκατομμύρια είναι οι τηλεθεατές των αγώνων μοτοσυκλέτας και χιλιάδες αυτοί που λαμβάνουν μέρος οι ίδιοι σε αγώνες μοτοσυκλέτας. Πολλοί νέοι οδηγοί ξεκινούν με μικρές μοτοσυκλέτες. Πρόκειται για μια υγιή εκτόνωση της νεολαίας μας. Η επιβολή δασμών θα οδηγήσει πολλές επιχειρήσεις που ασχολούνται με το εμπόριο μικρών μοτοσυκλετών 50 έως 500 κ.εκ. στο να κλείσουν». Πηγή: www.motoria.gr Let's block ads! (Why?)

Γνωρίστε τις ατίθασες μοτοσυκλετίστριες αδελφές Van Buren

Δοκίμασε να οδηγήσεις 8.800 συνεχόμενα χιλιόμετρα στην άσφαλτο και θα φτάσεις στα όριά σου. Τόλμησέ το από χώμα και λάσπη κι αν δεν χρειαστείς γενική επισκευή, είσαι έτοιμος για τον αγώνα «Iron Man» ή το Δέκαθλο της επόμενης Ολυμπιάδας. Μιλάμε για σήμερα, το 2017, με μια σύγχρονη μοτοσυκλέτα. Τώρα φαντάσου τις ίδιες προκλήσεις πριν 100 χρόνια. Και στη σέλα της μοτοσυκλέτας (ο Θεός να τη κάνει σέλα...) βάλε μία γυναίκα. Ή καλύτερα δύο. Ταινία φαντασίας; Όχι, όταν οι δύο αυτές γυναίκες είναι οι αδερφές Van Buren, Αugusta (Gussie) και Adeline (Addie). Διαβάστε την ιστορία τους και μετά αναθεωρήστε... Ακόμη και σαν κόμικ η Wonder Woman (DC Comics) δεν εμφανίστηκε παρά 25 χρόνια αργότερα. Πρόσφατα με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 χρόνων από τον άθλο τους, η ιστορία τους δημοσιεύτηκε σε κάποια, λίγα, site. Και έτσι μάθαμε για το πώς οι Gussie και Addie κατάφεραν να διασχίσουν οδηγώντας τις μοτοσυκλέτες τους τις ΗΠΑ από τον Ατλαντικό ως τον Ειρηνικό Ωκεανό. Κόντεψαν να παγώσουν στα Βραχώδη Όρη και να πεθάνουν από αφυδάτωση στην αλμυρή έρημο της Utah, αλλά κατανίκησαν κάθε εμπόδιο με το ατσάλι της θέλησής τους και των μοτοσυκλετών τους (αυτές πρέπει να είχαν πολύ μικρότερα αποθέματα). Οι δύο αδελφές γεννήθηκαν προνομιούχες, σε μια από τις καλές οικογένειες των ανατολικών ΗΠΑ τους Van Buren. Ένας από τους προπάτορές τους ήταν ο Martin Van Buren, 8ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Η περιπέτειά τους δεν ήταν καπρίτσιο κάποιων πλουσιοκόριτσων που σκυλοβαριούνταν στα χλιδάτα σαλόνια της ανατολικής ακτής, αλλά ένα ταξίδι διαμαρτυρίας. Είχαν ζητήσει να υπηρετήσουν όπως και οι άντρες τη θητεία τους στον αμερικάνικο στρατό, αλλά όχι σαν νοσοκόμες ή γραμματείς σε κάποιο γραφείο. Μοτοσυκλετίστριες και οι δύο αιτήθηκαν λοιπόν μια θέση στις Διαβιβάσεις σαν στρατιωτικοί αγγελιοφόροι. Φυσικά η απαίτησή τους απορρίφθηκε μετά πολλών επαίνων. Κάτι τέτοιο ήταν ανήκουστο, αν και δεν απαγορευόταν κιόλας. Ακόμη και το δικαίωμα στην ψήφο το απέκτησαν αργότερα οι Αμερικανίδες. Οι δύο Van Buren όμως δεν καταλάβαιναν από τέτοια και αντέδρασαν με έναν ανήκουστο τρόπο: καβάλησαν τις μοτοσυκλέτες τους, δύο καινούργιες Indian (μοντέλα 1915) και ξεκίνησαν ανήμερα 4ης Ιουλίου του 1916 (όταν γιορτάζεται η Μέρα της Ανεξαρτησίας στις ΗΠΑ) για να αποδείξουν ότι μπορούν όσα και οι άντρες και ακόμη περισσότερα. Διέσχισαν εγκάρσια την τεράστια χώρα και πράγματι, δύο μήνες αργότερα παρκάριζαν θριαμβευτικά τις ταλαίπωρες Indian στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια. Για να υποδηλώσουν ακόμα περισσότερο την αντίδρασή τους, οι δεσποινίδες Gussie και Addie οδήγησαν φορώντας στρατιωτικό ρουχισμό, δηλαδή δερμάτινα παντελόνια και αμπέχωνα. Αυτό αποτελούσε τότε πραγματική προσβολή. Οι γυναίκες δεν επιτρεπόταν να ντύνονται με αντρική περιβολή στις Ηνωμένες Πολιτείες και γι' αυτό τις συνέλαβαν πολλές φορές στη διάρκεια του ταξιδιού τους. Οι δύο αδελφές, ωστόσο, δεν μάσησαν. Στη διάρκεια της περιπέτειάς τους κατέκτησαν ακόμη κι αυτό το Pikes Peak, όπου σήμερα διοργανώνεται μια φοβερή ετήσια ανάβαση (ο Αγώνας προς τα Σύννεφα) που προσελκύει όχι μόνον τους αμερικανούς αναβάτες, αλλά και πολλούς διεθνείς. Να σημειωθεί πως η ανάβαση πρωτοδιοργανώθηκε το 1916, δηλαδή μόλις λίγες εβδομάδες πριν την κατακτήσουν οι van Buren! Μετά, οι δύο γυναίκες κόντεψαν να πεθάνουν της δίψας διασχίζοντας τα Αλίπεδα της Γιούτα κοντά στην Σολτ Λέικ Σίτυ των Μορμόνων και τελικά κατέβηκαν στην Καλιφόρνια. Έπειτα, με τη φόρα που είχαν, αποφάσισαν μια μικρή επέκταση του ταξιδιού τους ως το... Μεξικό. Τρέλα; Θυμηθείτε πως οι μοτοσυκλέτες της εποχής δεν είχαν πίσω ανάρτηση, αντί για φώτα έφεραν γκαζολάμπες πάνω από τη μπροστινή ρόδα και οι κινητήρες τους έβγαζαν λίγα καχεκτικά άλογα που στο υψόμετρο γίνονταν... πόνυ. Το τέλος της ιστορίας μας; Οι εφημερίδες γέμισαν εντυπωσιακές ιστορίες από τον άθλο, αλλά απέκρυψαν το γεγονός πως οι δύο Van Buren ήταν γυναίκες! Οι αδερφές πάντως δεν έγιναν δεκτές ως αγγελιοφόροι στον Στρατό. Αργότερα η μεν Augusta έγινε πιλότος και βιβλιοθηκάριος (τρελός συνδυασμός), η δε Adeline δικηγόρος. Συνέχισαν να μάχονται με πάθος για τα γυναικεία δικαιώματα και να οδηγούν (φανταζόμαστε) μοτοσυκλέτες. Υστερόγραφο: Προς τιμήν των δύο αδερφών πέρσι το καλοκαίρι διοργανώθηκε η Sisters Centennial Ride από τις 3 ως τις 23 Ιουλίου, στη διάρκεια της οποίας οι συμμετέχοντας ακολούθησαν τα ίχνη των δύο αδελφών από τη Νέα Υόρκη ως το Σαν Φρανσίσκο.Θανάσης Χούντρας Let's block ads! (Why?)

Η ηλεκτρική Street Tracker είναι η καλύτερη λύση για την αστική κυκλοφορία

Πάνε κάμποσοι μήνες από τότε που η νεοφυής καλιφορνέζικη Alta Motors έφερε στον κόσμο το πρώτο της μοντέλο, την ηλεκτρική Redshift. Αρνούμενοι να κάτσουν ήσυχοι, οι άνθρωποί της τώρα δημοσιοποιούν το επόμενο σχέδιό τους βασισμένο στην πλατφόρμα της Redshift: μια ηλεκτρική Street Tracker, δηλαδή μια flat tracker μεταποιημένη, ώστε να κυκλοφορεί νόμιμα στον δρόμο. Έξι χρόνια πήρε στην Alta Motors να στήσει τη γραμμή παραγωγής, να οργανώσει ένα στοιχειώδες δίκτυο πωλήσεων και να εξελίξει το πρώτο της μοντέλο που βγήκε στην αγορά στα μέσα του 2016. Η Redshift (για τη συμμετοχή και νίκη της οποίας στο Red Bull Straight Rythm έχουμε ήδη γράψει) είναι μία ηλεκτρική μοτοσυκλέτα που διατίθεται σε δύο εκδόσεις: τη Motocross (ΜΧ) και τη Supermoto (SM) η οποία μάλιστα είναι πιστοποιημένη για κυκλοφορία στον δρόμο. Η Alta Motors κατασκευάζει τον κινητήρα, το πλαίσιο, την κασετίνα της μπαταρίας, καθώς κι όλα τα ηλεκτρονικά μέρη για τη διαχείριση του ηλεκτροκινητήρα, ο οποίος αποδίδει 40 ίππους και 16,7χλγμ. ροπής. Τα περιφερειακά όπως οι αναρτήσεις και τα φρένα προέρχονται από τους κορυφαίους κατασκευαστές WP και Brembo. H Redshift έκανε έναν μικρό πάταγο όταν παρουσιάστηκε, καθώς τον Σεπτέμβριο του 2016 κέρδισε σε αγώνα enduro εθνικού επιπέδου (στις ΗΠΑ) και μετά πάλι με τον Josh Hill σε μια κατηγορία του διαγωνισμού Red Bull Straight Rhythm. Η παρουσίαση του Σχεδίου Street Tracker θα γίνει στα πλαίσια του One Moto Show στο Πόρτλαντ των ΗΠΑ, από 10-12 Φεβρουαρίου. Οι ελάχιστες πληροφορίες θέλουν την Street Tracker να χρησιμοποιεί το πλαίσιο και τον κινητήρα της Redshift. Δεν υπάρχουν σχέδια για την άμεση παραγωγή της, όμως ο τρόπος που η εταιρεία απαντά σε σχετικά σχόλια μέσω της σελίδας της στο Facebook δείχνει ότι το σκέφτονται. Δηλαδή μια «θερμή» υποδοχή από το ιδιαίτερο κοινό της έκθεσης (Χίπστερς...) ίσως αρκεί για να μεταπηδήσει η Street Tracker από την κατηγορία Concept στην κατηγορία Production Bike, αποτελώντας το τρίτο μοντέλο της τολμηρής εταιρείας. Το 2017 σύμφωνα με το πλάνο της Alta Motors είναι η χρονιά ανάπτυξης του δικτύου της στις μεγαλύτερες πόλεις των ΗΠΑ, αλλά και δημιουργίας των πρώτων διεθνών συνεργασιών. Μία πανάλαφρη (η νόμιμη SM ζυγίζει 123 κιλά), αλλά «χειροδύναμη» ηλεκτρική commuter με την κατάλληλη -βλ. μοδάτη- εμφάνιση και προώθηση σαν την Street Tracker, μπορεί σίγουρα να βρει τη θέση της δίπλα στους σημερινούς χίπστερ μοτοσυκλετιστές που ακολουθούν έναν οικολογικά προσανατολισμένο τρόπο ζωής στις μεγαλουπόλεις του κόσμου.   Θανάσης Χούντρας Let's block ads! (Why?)

Το μυστηριώδες «καλάθι σαλάτας» στη Ducati GP17 που εξάπτει τη φαντασία

Επιτέλους η αγωνιστική σαιζόν άνοιξε μετά από απραξία δυόμισι μηνών. Όλες οι ομάδες με τους αναβάτες τους βρέθηκαν στη Μαλαισία, δοκιμάζοντας επίσημα τις μοτοσυκλέτες MotoGP του 2017. Φέτος η χρονιά προβλέπεται ακόμη καλύτερη από πέρυσι που με τη σειρά της ήταν η καλύτερη από πλευράς θεάματος, ενδιαφέροντος και ανταγωνισμού εδώ και μία δεκαετία τουλάχιστον. Πολλές ενδιαφέρουσες τεχνολογικές λύσεις δοκιμάστηκαν φανερά ή κρυφά στην πίστα Sepang. Οι δεύτερες αφορούν κυρίως την αεροδυναμική των μοτοσυκλετών που αλλάζει ριζικά μετά την απαγόρευση των πτερυγιδίων που σε πληθώρα μεγεθών και σχημάτων χρησιμοποιήθηκαν το 2016 στις μοτοσυκλέτες. Μετά την απαγόρευση, οι εταιρείες (με πρωτομάστορα τη Ducati η οποία είχε πέρυσι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα από τη χρήση των αεροδυναμικών βοηθημάτων), δουλεύουν πυρετωδώς πάνω στο σχήμα των φέρινγκ, προσδοκώντας οφέλη κυρίως στον τομέα της πρόσφυσης. Η αρχική εξάτμιση της GP17 Δηλωτικό του «μυστικού» αεροδυναμικού πολέμου είναι πως στη Sepang κανένα εργοστάσιο δεν έφερε το φέρινγκ με το οποίο σκοπεύει να αγωνιστεί στον πρώτο αγώνα της σαιζόν, στο Κατάρ. Η Ducati φαίνεται να έχει πάλι το πλεονέκτημα. Ενώ οι υπόλοιποι πασχίζουν να σχεδιάσουν ένα φέρινγκ που να ενσωματώνει κατά κάποιον τρόπο τα όσα έμαθαν πέρυσι με τα πτερύγια, οι Ιταλοί βρίσκονται ήδη αλλού.... Πού; Στον αέρα (!) αν πιστέψουμε τα όσα γράφονται από ιστοσελίδες τις τελευταίες ώρες. Σύμφωνα με την bennetts.co.uk, η Ducati έχει αιτηθεί πατέντα για ένα ακροφύσιο εξάτμισης με μεταβλητή διατομή, καθήκον του οποίου ακούστε, είναι να μετασχηματίζει την ενέργεια των καυσαερίων της εξάτμισης σε προώθηση! Μάλιστα. Αν η είδηση αληθεύει, τότε κυρίες και κύριοι η Ducati βρήκε τρόπο να κάνει τις εξατμίσεις της να λειτουργούν σαν κινητήρες τζετ. Απίστευτο; Μπορεί. Μπορεί όμως και όχι. Γιατί μετά την bennetts.co.uk, τη σκυτάλη παρέλαβε ο γκουρού των τεχνολογικών άρθρων, σεβάσμιος, πολύτροπος και παντογνώστης Kevin Cameron. Ο οποίος πρόσθεσε στη συνταγή των Εγγλέζων τις απέραντες γνώσεις του που εκτείνονται ως 4 σχεδόν δεκαετίες πίσω. Να τι λέει ο Cameron, ο οποίος πάντως δεν είναι πεπεισμένος πως η είδηση των Εγγλέζων στέκει: Πριν πολλά-πολλά χρόνια ο πρωτοπόρος μηχανικός κινητήρων Harry Ricardo (1885 - 1974) πίστευε πως στα γρήγορα αεροπλάνα της εποχής του (εκείνα που έπιαναν δηλαδή 700 με 800 χλμ την ώρα) η ανάκτηση της ενέργειας των καυσαερίων μέσω χρήσης ακροφυσίων εξαγωγής που κατέληγαν προς τα πίσω, ήταν πιο αποτελεσματική από τη χρήση συστημάτων τούρμπο. Διότι απλά το βάρος, ο όγκος και η πολυπλοκότητά τους εξανέμιζαν τα όποια πλεονεκτήματά τους. Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα τις εκτιμήσεις του, ο Riccardo είχε υπολογίσει πως η ισχύς που μπορούσαν να προσδώσουν τα ακροφύσια αυτά έφτανε τους 300 ίππους σε έναν εμβολοφόρο κινητήρα Merlin V-12 Aero (τον φορούσαν τα θρυλικά Spitfire). Κάνοντας τώρα την αναγωγή σε έναν κινητήρα 260 ίππων σαν τον V4 της Ducati, ο Cameron αναφέρει πως η χρήση ακροφυσίων προσανατολισμένων αντίθετα προς τη φορά κίνησης θα μπορούσε να συνεισφέρει 30 με 40 λίμπρες ώθησης! Πόση σχέση έχουν όλα αυτά με τις μοτοσυκλέτες που δοκιμάζει η Ducati στη Μαλαισία; Άγνωστο. Η αλήθεια είναι πως οι GP17 έχουν εξάψει τη φαντασία, καθώς δίπλα στο τελικό των εξατμίσεων φαίνεται να υπάρχει ένα κουτί που πάνω του έχει προσαρμοσμένο ένα μοτεράκι. Επίσης αλήθεια είναι πως το τελικό της εξάτμισης κοιτάζει προς τα πάνω με κλίση σχεδόν 45 μοιρών. Άρα καμία σχέση με ακροφύσιο αεριοπροώθησης, αφού τότε θα έπρεπε να κοιτάζει προς τα πίσω. Οι πονηροί (και μεις μαζί τους) όμως λένε πως η Ducati δεν χρειάζεται παραπάνω ώθηση, αφού ήδη διαθέτει τον ισχυρότερο κινητήρα και τη μεγαλύτερη τελική από όλες τις μοτοσυκλέτες MotoGP. Αυτό που χρειάζεται είναι η μηχανική πρόσφυση στο πίσω μέρος, ώστε να μπορεί η μοτοσυκλέτα να χρησιμοποιεί στην έξοδο των στροφών το παραπανίσιο γκάζι της χωρίς να σπινάρει. Ίσως λοιπόν η εξάτμιση αυτή να λειτουργεί σαν τις πτέρυγες στο πίσω μέρος των αγωνιστικών αυτοκινήτων, για να αυξάνει δηλαδή την αρνητική άντωση, πιέζοντας την ουρά της μοτοσυκλέτας στο έδαφος. Θα χρειαστεί μάλλον αρκετός καιρός μέχρι να μάθουμε τι ακριβώς συμβαίνει εκεί στον κοκωβιό της GP17. Το «δοχείο» ή «κουτί» που φορά η Ducati είναι πολύ διαφορετικό από τις εικόνες που παρουσιάζονται στην ιστοσελίδα της Bennet. Και φέρει ένα μοτεράκι, σημάδι ότι στο εσωτερικό του υπάρχει κάποιος κινούμενος μηχανισμός, μια βαλβίδα ίσως. Βαλβίδες μεταβλητής διατομής χρησιμοποιούνται εδώ και κάμποσα χρόνια σε όλες τις μοτοσυκλέτες των MotoGP. Ο «ταχύτερος μπάτσος του κόσμου», ο Danillo Petrucci, οδηγός της Ducati στο MotoGP, απάντησε σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφων λέγοντας ότι πρόκειται για το καλαθάκι της σαλάτας του, γιατί είχε ξυπνήσει αργά και δεν είχε προλάβει να φάει πρωινό. Όλοι γέλασαν και ο όρος έμεινε (Salad Box). Από εδώ και πέρα λοιπόν, όταν διαβάζετε για το «salad box» της Ducati GP17 να ξέρετε ότι πρόκειται για το σύστημα που κάνει την Desmosedici Jet! Ή μπορεί και όχι. [embedded content] Θανάσης Χούντρας Let's block ads! (Why?)

Η Ducati ετοιμάζει ένα νέο V4 Superbike

Στην επίσημη παρουσίαση της Ομάδας MotoGP 2017, ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Claudio Domenicali επιβεβαίωσε τις φήμες των δύο τελευταίων ετών: η ιταλική μάρκα εξελίσσει ένα νέο Superbike, αυτή τη φορά όμως με κινητήρα V4. Μεγάλο μέρος της εξελικτικής εργασίας βασίζεται στην εμπειρία και την τεχνολογία που αναπτύχθηκε συμμετέχοντας στα MotoGP. Ως γνωστόν οι Ιταλοί διαθέτουν τον ισχυρότερο κινητήρα της κατηγορίας –από φέτος δε ίσως και τον φιλικότερο, αν πιστέψουμε τα δημοσιεύματα. Πρόκειται θυμίζουμε για έναν κινητήρα 1000 κυβικών τετρακύλινδρο σε διάταξη V με περιεχόμενη γωνία 90 μοιρών και σειρά ανάφλεξης που τον χαρακτηρίζει ως Big Bang. Η Panigale στο μεταξύ θα συνεχίσει να εξελίσσεται και να εκπροσωπεί την Ducati στα Superbike το 2017 και το 2018. Μετά, αν αντιλαμβανόμαστε σωστά όσα είπε κατά λάθος μάλλον ο Paolo Ciabatti (Sporting Director της Ducati), τη σκυτάλη θα αναλάβει το νέο Superbike με τον V4, το οποίο θα παρουσιαστεί σαν μοντέλο 2018. Θα το δούμε δηλαδή στην φετινή EICMA στο Μιλάνο. Στη διάρκεια του 2018 η μοτοσυκλέτα θα αγωνιστεί σε τοπικά πρωταθλήματα για τη συλλογή δεδομένων και από το 2019 θα αντικαταστήσει την Panigale στο WSBK. «Η εξελικτική εργασία που έχουμε επενδύσει στον κινητήρα MotoGP είναι κορυφαία», δήλωσε ο Domenicali στον δημοσιογράφο David Emmett. «Έχουμε έναν κινητήρα που είναι ιδιαίτερα αξιόπιστος, πανάλαφρος, περιορισμένος σε διαστάσεις και φορά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα τεχνολογία. Σκεφτόμαστε λοιπόν σοβαρά να τον προσφέρουμε στους αγοραστές των μοτοσυκλετών μας, διότι αποτελεί πραγματικά ένα μηχανολογικό αριστούργημα.» Η μοτοσυκλέτα πάντως δεν πρόκειται να αντικαταστήσει την πανάκριβη Desmosedici, την MotoGP παραγωγής της Ducati. Αντίθετα θα απευθυνθεί σε μεγαλύτερο κοινό, χάρη κυρίως στην τιμή της που θα είναι «λογικά υψηλή». Ο προσδιορισμός αυτός παραπέμπει σε κάτι σαν την Panigale R από απόψεως κόστους. Τουλάχιστον αυτή είναι η εκτίμηση των Ιταλών δημοσιογράφων που μπορούν να διαβάσουν καλύτερα το νόημα ανάμεσα στις λέξεις των όσων δηλώνουν τα ανώτερα στελέχη της Ducati. Η χρήση του V4 για αποκλειστικά αγωνιστικούς σκοπούς είναι μία πιθανότητα που επίσης δεν μπορεί να αποκλειστεί. Διότι έτσι, απελευθερωμένη από την ανάγκη προσαρμογής στους αγωνιστικούς κανονισμούς, η Ducati μπορεί να απογειώσει τον V2 με τεχνολογίες που της ήταν ως τώρα απαγορευμένες. Με τον V4 θα μπορέσει να επανέλθει στην κορυφή του WSBK, όπου οι σύγχρονοι κανονισμοί δίνουν πλεονέκτημα στους τετρακύλινδρους κινητήρες. Με τον V2 θα διαθέτει μια μοναδική σειρά μοτοσυκλετών χωρίς ανταγωνισμό στην αγορά, και θα συγκρατήσει τους φανατικούς φίλους της μάρκας που ορκίζονται στον κινητήρα αυτόν με «θρησκευτικό» φανατισμό. Θανάσης Χούντρας Let's block ads! (Why?)

Η «κακόφημη» El Solitario διασκευάζει μια Zaeta ED530

Έχοντας τη φήμη ότι κατασκευάζουν τις πιο βάναυσες, απολίτιστες, αντικοινωνικές μοτοσυκλέτες, οι «βάρβαροι» της ισπανικής El Solitario βρίσκονται πάντα αντιμέτωποι με τη φήμη τους, όταν μετασκευάζουν μια μοτοσυκλέτα. Για τον λόγο αυτό διαλέγουν πάντα με πολλή προσοχή το αντικείμενο της προσοχής τους. Στην περίπτωση της ιταλικής Zaeta πάντως δεν κινδύνευσαν ποτέ να μην πετύχουν τον στόχο τους. Η μοναδική μοτοσυκλέτα, στη δημιουργία της οποίας έχει συμβάλλει και ο πατέρας του Valentino Rossi, ο αιώνιος χίπις Graziano, είναι από μόνης αρκετά κακιά, ώστε να τρομάζει γυναικόπαιδα ακόμα και ακίνητη. Πόσο πιο κακιά όμως θα μπορούσε να γίνει μια Zaeta; Την απάντηση δίνουν οι εικόνες. Η Zaeta 530 DT, με άδεια κυκλοφορίας στους ευρωπαϊκούς δρόμους, είναι στην πραγματικότητα μια αγωνιστική flat-tracker 115 κιλών, ο μονοκύλινδρος τετράχρονος κινητήρας της οποίας αποδίδει 60 ίππους. Φτιάχτηκε για να κινείται λοξά σε μόνιμη υπερστροφή ισχύος και όχι στις ευθείες ενός αυτοκινητοδρόμου. Όταν το άκουσε αυτό ο David Borras, αφεντικό της El Solitario, του ανάψανε τα λαμπάκια. Δεν κάνει για άσφαλτο; Θα σου πω εγώ αν κάνει ή όχι, σκέφτηκε. Άνοιξε κάτι χοντρά δερματόδετα κιτάπια και άρχισε να μαγικά του ξόρκια στο εργαστήρι. Όταν τέλειωσε, καβάλησε την Zaeta, ταξίδεψε 1.600 χιλιόμετρα ως το Νόρφολκ της Αγγλίας (από την ισπανική Γαλικία) και πήρε μέρος στον «καγκούρικο» αγώνα Dirt Quake V. Ο Borras εξηγεί τώρα πώς έφτασε η κατάσταση ως εκεί: “Ήτανε νομίζω στο blog του Sideburn όπου πρωτόδα την Zaeta --πάνε πέντε χρόνια τώρα. Μου πήρε αμέσως τα μυαλά, άρχισα να φαντασιώνομαι μαζί της καγκουριές σε κάθε είδους επιφάνεια... Έπειτα διάβασα για τον Πάολο [Paolo Chiaia, τον ιδρυτή της Zaeta], για το ποια ήταν η μοτοσυκλέτα των ονείρων του και για το πώς πάλεψε να την κάνει πραγματικότητα. Άρχισα να τον θαυμάζω πριν καν τον γνωρίσω. «Νομίζω πως ήταν γραφτό να συμβεί, αυτή η συνάντηση ταραχοποιών εννοώ. Από την πρώτη εκείνη επαφή πέρασαν μερικά χρόνια και μια μέρα... δεν κρατήθηκα! "Πάολο, θέλω να φτιάξω μια Zaeta αλά El Solitario. Πώς σου φαίνεται σαν ιδέα"; Δεν δίστασε καθόλου: "Γαμ...τη ιδέα, ναι, μέσα!"». «Λίγο αργότερα στο εργαστήρι μας έφτανε μια διαβολεμένα σέξι Zaeta με ένα πλαίσιο μαύρο σαν κατράμι». Η Zaeta 530 είναι από μόνη της μια απίστευτα ριζοσπαστική κατασκευή. Στις αφόρητα γοητευτικές λεπτομέρειές της περιλαμβάνονται το αλουμινένιο πλαίσιο, το καρμπυρατέρ της Keihin με το επίπεδο σλάιντ και οι ζάντες της Kineo για tubeless λάστιχα. Ο Borras αποφάσισε πως δεν θα πείραζε κανένα από τα σημεία αυτά και ότι θα προσπαθούσε να προσθέσει την απειλητική ασχήμια που χαρακτηρίζει τις δημιουργίες του, αγγίζοντας άλλα σημεία. «Εδώ στην El Sol εξελισσόμαστε διαρκώς», λέει. «Η βασική μας ιδεολογία δεν έχει αλλάξει, αλλά πλέον έχουμε περισσότερη αυτοπεποίθηση και φυσικά μεγαλύτερη εμπειρία». «Τον πρώτο καιρό μας είχε πιάσει μια μανία να αποδείξουμε τι μπορούμε να κάνουμε και μερικές φορές το παρακάναμε χωρίς ουσιαστικό λόγο. Τώρα είμαστε σε θέση να συνεργαστούμε με την υπάρχουσα σχεδίαση και να εκτιμήσουμε τα καλά της στοιχεία –δεν νιώθουμε πια την παρόρμηση να εμβολιάσουμε το DNA μας στα πάντα». Η πρώτη σημαντική επέμβαση οφείλεται στην Paola (συνιδρύτρια της El Solitario): θα τοποθετούσαν ένα αρθρωτό πιρούνι Girder. «Τρελάθηκα, έκανα σαν παιδί», λέει ο David. «Ήταν ό,τι έπρεπε, αναμφίβολα!» Ζήτησαν τη βοήθεια του Giulio Bernadelle της Kineo Wheels. Με τη βοήθεια σχεδιαστικού προγράμματος το πιρούνι πήρε πρώτα μορφή στον υπολογιστή. Έπειτα φτιάχτηκε ένα πλαστικό πρωτότυπο και τέλος κατασκευάστηκε το αληθινό σύστημα από κράμα αλουμινίου. Του φόρεσαν ένα αμορτισέρ της Öhlins. «Το τελικό αποτέλεσμα ήταν απίστευτο, όλο αγριάδα και ταχύτητα. Αλλά πως θα συμπεριφερόταν; Αυτή ήταν η ερώτηση που τριβέλιζε το μυαλό μας. Δεν είχαμε την παραμικρή ιδέα...» Έπρεπε να το δοκιμάσουν, αλλά δεν είχαν πολύν χρόνο. Παρέλαβαν το πιρούνι λίγες ώρες πριν τον αγώνα El Rollo Flat Track στα πλαίσια του Φεστιβάλ Wheels & Waves στο Μπιαρίτζ της Γαλλίας. Ωστόσο ο νέος τεχνικός συνεργάτης της El Solitario, o Mauro, κατάφερε να ανεβάσει τη Zaeta στο βάθρο του τελικού! Όσο κατασκευαζόταν το μπροστινό, οι άνθρωποι της El Sol είχαν καταπιαστεί με τη μεταμόρφωση της υπόλοιπης Zaeta στο σύνολο που πλέον είναι γνωστό σαν Ε.S. Pluto. Για την ολοκλήρωση της «διασκευής» τοποθετήθηκε δύο ζευγάρια δίσκων από ανθρακόνημα που κάλυψαν κάθε κενό των ακτίνων. Τους έφτιαξε κατά παραγγελία η Astromal Speedway Parts. Έπειτα η IXO ανέλαβε τα ανθρακονημάτινα κομμάτια –τον κοκοβιό και το κάλυμμα του αλουμινένιου ρεζερβουάρ. Στις κατά παραγγελία λεπτομέρειες βρίσκουμε επίσης τους δίσκους των φρένων, την πινακίδα για το αγωνιστικό νούμερο και κάποιες εντυπωσιακές σωληνώσεις. Στο πιρούνι στερεώθηκε ένα φωτιστικό σώμα LED της PIAA και πίσω ένα ακόμα LED, από εκείνα που είναι εγκεκριμένα για χρήση στην F1! Η El Sol άλλαξε επίσης τα γκριπ και πρόσθεσε ταχύμετρο, καθρέπτες, φλας και διακόπτες –όλα από την Motogadget. Έχοντας περάσει την προκαταρκτική δοκιμασία του Wheels and Waves, η E.S. Pluto θεωρήθηκε έτοιμη για ένα «αντρικό» τεστ. «Δεν είναι πολλοί οι μετασκευαστές μοτοσυκλετών που θα παρουσίαζαν το πιο πολύτιμο δημιούργημά τους σε έναν αγώνα flat track”, λέει ο David. “Εμείς στην El Solitario αγωνιζόμαστε με στόχο να χάσουμε (γιατί μόνον τότε μπορεί να ελπίζουμε σε μια νίκη). Και αυτό ακριβώς κάναμε με την E.S. Pluto». Ο David πήδηξε στη σέλα και έκοψε δρόμο για τη Μεγάλη Βρετανία, όπου θα αγωνιζόταν  με τη Zaeta στον αγώνα Dirt Quake «τρέξε μ' ό,τι έφερες». Και τα κατάφερε, παρότι έπρεπε να φουλάρει βενζίνη κάθε 80 χιλιόμετρα, ενώ άλλαξε και δυο φορές λάδια καθ' οδόν. Πώς του φάνηκε η Zaeta στον δρόμο; «Κραδασμοί, κραδασμοί και πάλι κραδασμοί», λέει. «Ξέρω κόσμο που πληρώνει πολλά σε ένα γυμναστήριο για να υποφέρει ό,τι η Zaeta προσφέρει τσάμπα. Λόγω των κραδασμών μου έπεσαν στον δρόμο ο λεβιές ταχυτήτων δύο φορές, η αριθμοπινακίδα μία, ενώ έχασα και τον αριστερό καθρέφτη μέσα στην κυκλοφορία του Μπακινχαμσάιρ». «Ήταν όμως μια καταπληκτική εμπειρία και μού χάρισε μιαν αίσθηση που έχω ξανανιώσει μόνον μία φορά στο παρελθόν, οδηγώντας πραγματικές προπολεμικές μοτοσυκλέτες! Μου θύμισε αυτό που έλεγε ο Shinya [Kimura], ότι η μηχανή είναι ένα πρωτόγονο εργαλείο, όπως το μαχαίρι». «Επιπλέον επαναβεβαίωσα μια παλιά μου πεποίθηση, πως δηλαδή όσο πιο άγρια οδηγείς μια μοτοσυκλέτα, τόσο ευκολότερα την απολαμβάνεις και με λίγα χαω. Δεν χρειάζεται να πηγαίνεις με 160 για να απολαύσεις σε μια μοτοσυκλέτα το εξαιρετικό εκείνο κράμα ισχύος και φόβου που μας κρατάει ζωντανούς». Τι είπε ο άνθρωπος! Θανάσης Χούντρας Let's block ads! (Why?)

Ανακαλούνται μοτοσυκλέτες Suzuki

Πρόγραμμα ανάκλησης μοτοσικλετών Suzuki τύπων DL650_A_ΧΑ/L2-L6 για αντικατάσταση περιέλιξης γεννήτριας ανακοίνωσε η Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας. Η ανάκληση αφορά σε 546 μοτοσικλέτες, παραγωγής από 21/04/2011 έως 14/10/2016. Το πρόβλημα μπορεί να οδηγήσει σε βραχυκύκλωμα, ανεπαρκή φόρτιση της μπαταρίας και πιθανή διακοπή λειτουργίας του κινητήρα ή και αδυναμία επανεκκίνησης. Περισσότερες πληροφορίες στο τηλέφωνο 210-9988168. Κάντε Like το newsbeast.gr Let's block ads! (Why?)